Diferenzas entre revisións de «Sicilia (provincia romana)»

m
→‎Gobernadores: arranxiños varios
m (Correcciones ortográficas con Replacer (herramienta en línea de revisión de errores))
m (→‎Gobernadores: arranxiños varios)
 
 
== Historia ==
Foi creada no [[-241|241 a.C.]] como un territorio baixo goberno [[Procónsul|proconsular]], no período posterior á [[primeiraPrimeira guerra púnica]] e corresponde á actual [[Sicilia]]
 
Durante os seis séculos seguintes, Sicilia foi unha provincia romana durante a [[República Romana|República]] e o [[Imperio Romano|Imperio romano]]. O territorio foi un importante graneiro para a Roma Antiga, a súa explotación agrícola provocou levantamentos armados coñecidos como as [[Guerras servís]] no século II a.C.. O proceso de [[romanización]] non foi moi acentuado, tendo en conta que a illa estivera baixo a influencia da [[Grecia antiga]]. O feito máis destacable foi o penoso goberno de [[Cayo Verres]], do que da conta [[Marcus Tullius Cicero|Cicerón]] no ano 70 no seu traballo ''In Verrem''. Nas guerras civís romanas, que acabaron coa República Romana, Sicilia foi controlada por Sextus Pompeyo en oposición ao [[Segundo Triunvirato]]. Cando a illa finalmente quedou baixo o control de [[Octavio Augusto|Augusto]] no 36 a.C., foi substancialmente reorganizada, con grandes colonias romanas que se estableceron en varias cidades importantes.
{{AP |Primeira guerra púnica}}
[[Ficheiro:Sicilia - prima guerra punica.svg|miniatura|left|upright=1.8| Sicilia durante a primeira guerra púnica entre Roma e Cartago (264-241 a.C.)]]
[[Agatocles de Siracusa|AgathoclesAgatocles]], tirano de Siracusa de 317 e rei de Sicilia entre 307 e 304 a.C., morreu no 289 a.C. Un grupo dos seus mercenarios campaninoscampanios, chamados [[MamertinesMamertinos]], recibiron unha compensación a cambio de abandonar a cidade. Tomaron o control de [[Messina]], matando e exiliado aos cidadáns e raptaron ás súas mulleres.<ref>Finley (2009), p. 27</ref><ref>Polibio 1.7.3-4</ref>
 
En resposta a isto, o xeneral siracusano [[Hierón II|Hierón]], reorganizou forzas e conseguiu controlar o bandolerismo no 269 a.C., antes de avanzar cara a Messina. Os cartaxineses, sempre ansiosos para evitar o excesivo empoderamento dunha soa forza e para manter a Sicilia dividida, ofreceron axuda aos mamertinos. Hierón tivo que regresar a Siracusa, onde asumiu o título de rei.<ref>Geraci & Marcone (2004), p. 86</ref><ref>Finley (2009), pp. 129-130</ref> ShortlyPouco thereafterdespois, theos Mamertinesmamertinos decideddecidiron toexpulsar expelá theguarnición Carthaginiancartaxinesa garrisone andbuscar seeka aidaxuda fromdos the Romans insteadromanos.<ref>Finley (2009), p. 132</ref> Pouco despois, os mamertinos decidiron expulsar á guarnición cartaxinesa e buscar a axuda dos romanos.
 
En Roma houbo un debate sobre a idoneidade de axudar aos mamertinos. Anteriormente, Roma interviñera contra mercenarios campaninos que seguiran o exemplo dos Mamertines e tomaron o control de [[Rhegium]] (moderna [[Reggio de Calabria]]). Ademais, parecía claro que a intervención en Sicilia levaría a conflitos con [[Cartago]]. Segundo o perdido historiador [[Filino de Agrigento]], que era favorable aos cartaxineses, houbo un tratado entre Roma e Cartago que definiu as súas respectivas esferas de influencia e asignou Sicilia aos cartaxineses. Este "Tratado de Filino" é coñecido por nós por [[Polibio]], que o menciona para negar a súa existencia. Polibio tamén afirma que os romanos foron alentados a intervir por motivacións económicas, por mor da riqueza de Sicilia neste período. O Senado tomou a decisión de axudar ou non aos Mamertines na asemblea popular, que decidiu enviar axuda. Esta non foi unha declaración formal de guerra contra Cartago, pero a intervención en Sicilia foi suficiente como "casus belli" e marcou así o inicio da [[Primeira guerra púnica|Primeira Guerra Púnica]] (264-241 a.C).<ref>Geraci & Marcone (2004), pp. 86–87</ref>
 
Esta foi a primeira vez que as forzas romanas fixeron campaña fóra da península italiana. Hierón, aliado con Cartago contra os mamertinos, tivo que enfrontarse ás lexións de [[Manius Valerius Maximus Corvinus Messalla|Valerius Messalla]]. Os romanos expulsaron rapidamente aos siracusanos e cartaxineses de Messina. En 263 a.C., Hierón cambiou de bando, facendo un tratado de paz cos romanos a cambio dunha indemnización de 100 talentos, asegurando así o mantemento do seu poder. Demostrou ser un aliado leal dos romanos ata a súa morte no 215 a.C. Esta axuda foi esencial para a conquista da base cartaxinesa en [[Agrigento|Agrigentum]] no 262 a.C.<ref>Geraci & Marcone (2004), p. 87</ref> A lealdade de Hierón reflíctese no tratado de paz imposto aos cartaxineses ao final da guerra, no que se lles prohibiu atacar a Hierón ou aos seus aliados. Parece, con todo, que o sentimento pro-romano non era universal en Siracusa e que había un grupo oposto a Hierón que favorecía aos cartaxineses.<ref name="guidetti323">Guidetti (2004), p. 323</ref>
{{Cita|As dúas illas baixo o control de Roma convertíronse en provincias no mesmo momento en que ese ano [[-227|227 a.C]] M. Valerius foi asignado como pretor de Sardeña e C. Flaminius da outra illa.|''Collectanea rerum memorabilium'', 5.1}}
 
Foi no 227 a.C. que impúxose un tributo anual de grans ás comunidades sicilianas por un ''[[lex frumentaria]]''.<ref name=geraci89/> Isto é máis coñecido na provincia de Sicilia desde o século I a.C. contexto (como resultado do ''[[Verrines]]'' de [[Marcus Tullius Cicero|Cicerón]]).<ref name="finley141">Finley (2009), p. 141</ref> Nese momento, o tributo consistía nunha décima parte da colleita e é posible que este sistema derivado do reino siracusano (a [[lex Hieronica|''lex Hieronica'']], derivado á súa vez do imposto sobre o gran de [[Exipto de Ptolomeo|Ptolomeo]]).<ref name=guidetti323/> O décimo ''decuma'' foi contratado ao mellor ofertante (quen se comprometeu a recoller a maior cantidade de ''[[modius (unit)|modii]]'').<ref>{{Cita libro|author=Thomas D. Frazel|title=The Rhetoric of Cicero's "In Verrem"|url=https://books.google.com/books?id=bf3EvjQIUiQC&pg=PA197|year=2009|publisher=Vandenhoeck & Ruprecht|isbn=978-3-525-25289-5|page=197}}</ref> Estes contratistas foron chamados ''decumani''.<ref name=geraci89/> Parece que esta ''lex frumentaria'' tivo resultados que "non foron excesivamente graves para as cidades a pagar ... e os pequenos propietarios italianos viven na illa. Desenvolveuse no contexto do enfoque de Gaius Flaminius no desenvolvemento de propietarios pequenos e de súa clase. ".<ref name = guidetti323 />
 
== Gobernadores ==
* [[Publio Elio Tuberón]] .- Gobernador pretorianpretoriá no ano 201 a.C.<ref>Livio. XXX, 40.</ref>
* [[Cayo Caninio Rébilo (praetor)|Cayo Caninio Rébilo]] .- Gobernador pretorianopretorián no ano 171 a.C.<ref>Smith (1867), p. 641</ref>
 
==Notas==
15.720

edicións