Diferenzas entre revisións de «Graeme Allwright»

m
sen resumo de edición
m
m
{{en uso}}
{{biografía | pé = Greame Allwright en 2012}}
{{Infobox Biographie2|charte=chanteur|nom=|légende=Graeme Allwright en 2012.|nationalité={{drapeau2|Nouvelle-Zélande|domaine=Gentilé|genre=masculin}} {{FRA-d}} [[France|Français]]}}
'''Graeme Allwright''', nado o 7 de novembro de 1926 en [[WellingtonLyall Bay (Nova Zelandia)|Lyall Bay]] ([[Nova Zelandia]]) e falecido o 16 de febreiro de 2020 en Couilly-Pont-aux-Dames ([[Sena e Marne]]), é un cantante, autor, compositor e intérprete [[Francia|franco]] - [[Nova Zelandia|neozelandés]].
 
De orixe neozelandesa, Graeme Allwright compuxo cancións como ''Il faut que je m'en aille (Téñome que ir)'' ou cunha mensaxe de amor universal como ''Le jour de clarté'' (''O día de claridade''). Adaptou, traduciu ao [[Lingua francesa|francés]] ou retomou cancións de [[Leonard Cohen]] (''Suzanne'', ''L'Étranger'', ''Demain sera bien''), [[Bob Dylan]] (''Qui a tué Davy Moore?,'' ''[[Blowin' in the Wind|Blowin 'in the Wind]]'') e cancións tradicionais [[Estados Unidos de América|americanas]], entre outras de [[Woody Guthrie]], [[Pete Seeger]] ou Tom Paxton (''Emmène-moi'', ''Jusqu'à la ceinture, Sacrée bouteille, Comme un vrai gamin'', ''J'm'envolerai''). Graeme Allwright taménTamén é o autor da tradución en [[Lingua francesa|francés]] da canción de [[Nadal]] ''Petit Garçon'' ''(Old Toy'' ''Trains'' en versión inglesa) e é o autor de baladas ''(Ballade de la desescalade,'' ''La Berceuse du clochard, La Chanson de l'adieu'').
 
== Traxectoria ==
 
=== Infancia e adolescencia en Nova Zelandia, partida, teatro, pequenos traballos ===
Graeme Allwright naceu o 7 de novembro de 1926 en [[Wellington]] ([[Nova Zelandia|Nova Celandia]]) onde transcurriu a súa infancia coa súa familia. Cando era adolescente, era un apaixonado do teatro. Conseguiu unha bolsa para integrar a compañía do teatro Old Vic en [[Londres]] e decidiu deixar a súa familia para instalarse en Londres e aprender teatro alí. Fixo a travesía traballando de grumete nun barco , xa que non tiña cartos para pagar a viaxe. En Londres, coñece á actriz Catherine Dasté , dunha familia do teatro, xa que é neta de Jacques Copeau (fundador do teatro de Vieux-Colombier ) e filla de Jean Dasté (director da Comédie de [[Saint-Étienne]]) e de Marie-Hélène Dasté .
[[Ficheiro:Mairie_de_Pernand-Vergelesses.jpg|miniatura| O concello da pequena vila de Pernand-Vergelesses ]]
En 1948, seguiu a Catherine Dasté, estableceuse en Francia e casou con ela en 1951 en Pernand-Vergelesses ([[Côte-d'Or]]), a vila de Jacques Copeau. Teñen tres fillos, Nicolas (nado en 1952), Christophe (nado en 1955) e Jacques (nado en 1958) <ref>''Graeme Allwright par lui-même'', par Jacques Vassal.</ref> . Graeme Allwright traballou entón en moitos oficios, dende a escena ata a dirección. En 1952, xunto ao criado anónimo Jean-Louis Trintignant, Graeme Allwright interpretou o papel de ''Seyton'' na traxedia de [[Macbeth]] {{,}} <ref>{{Cita libro|páxina=24|ISBN=2-02-116894-8|OCLC=990814904|url={{Google Livres|zGZjCgAAQBAJ|page autre=PT24}}}}</ref> . Despois converteuse en apicultor, animador de nenos no hospital, monitor nun hospital psiquiátrico <ref>À la clinique de la Chesnaie, à [[Chailles]], où il avait été un temps patient, pour ensuite devenir... animateur, à la demande du docteur Claude Jeangirard : [https://www.lanouvellerepublique.fr/loir-et-cher/commune/perigny/quand-il-marchait-pieds-nus-a-perigny Quand il marchait pieds nus à Périgny] [https://www.lanouvellerepublique.fr/niort/deces-du-chanteur-folk-graeme-allwright-beaucoup-de-niortais-seront-emus-aussi Mort du chanteur folk Graeme Allwright, qui a longtemps vécu à Niort]</ref>, profesor de inglés e profesor de teatro nun colexio.
 
=== O debut con éxito do cantante ===
Animado polos amigos de [[Saint-Étienne]] amantes do [[blues]], subiu a París a principios dos anos 60 e cantou en cabarets (nomeadamenteen particular en La Contrescarpe onde cantou «sete noites de sete sen cobrar un can»). As condicións eran duras. A miúdo perfeccionaba as súas cancións con amigos de pintores ou escultores en La Ruche en Montparnasse. Daquela acompañábao o guitarrista de Saint-Étienne Genny Detto . No Centro americano do Boulevard Raspail encontra a dous músicos de folk tradicional. O seu talento seduce a Colette Magny, que o presenta a Mouloudji[[Marcel Mouloudji|Mouloudji]]. Este último empuxouno a gravar o seu primeiro disco, ''Le Trimardeur'', producido por Marcel Mouloudji en 1965 cando Graeme tiña 39 anos <ref>{{Cita publicación periódica|url=http://jazz.blogs.liberation.fr/2018/07/01/graeme-allwright-et-colette-magny-les-magnifiques/}}</ref> . Despois tivo un primeiro contrato con [[Philips]], e os seus dous álbumes de 1966 e 1968, en tons de canción-protesta, o levaron á cabeza entre a xente nova.
[[Ficheiro:GAColomiers78a.jpg|miniatura| Graeme Allwright en concerto en 1978. ]]
En 1970, tras os dous discos que o levaron á fama, produciu dous álbums en inglés, ''A Long Distant Present From Thee...'' ''Becoming'' e ''Recollections'', pouco coñecidos (en particular porque, fóra dalgúns títulos en recompilacións, estes álbums nunca se volveron publicar en formato dixital). O primeiro destes discos, que pon música a textos de [[William Shakespeare]], desenvolve un xénero folk psicodélico, en nidio contraste co período anterior de Graeme Allwright, mentres que o outro álbum contén algunhas das súas propias cancións interpretadas en inglés.
 
=== As viaxes ===
Pronto, asustado polo éxito prefire afastarse da industria do espectáculo <ref>{{Cita web|url=https://www.lemonde.fr/disparitions/article/2020/02/16/le-chanteur-folk-graeme-allwright-est-mort_6029780_3382.html|issn=1950-6244}}.</ref> . Rexeitando a relación clásica artista / fan a pesar do seu éxito na [[década de 1970]], dirixiu unha carreira á marxe dos medios de comunicación (censurado desde a súa participación na loita de Larzac e a dirección directa na súa canción ''Pacific blues'' en particular contra [[Valéry Giscard d'Estaing]] e as probas nucleares francesas ) . «Sobrepasado» polo seu éxito, temendo baixo a presión do «show-bizz» perder a súa liberdade, preferiu multiplicar estadías no estranxeiro (en particular en Etiopía), gravando álbums ao seu regreso. Fixo numerosas estadías na [[India]], participou na década dos 70 na aventura da cidade utópica de [[Auroville]], iniciada por La Mère, compañeira de [[Aurobindo|Sri Aurobindo]], traballando na reforestación desta zona deserta.
 
En 1975, descubriu a [[Departamento de Reunión|illa de Reunión]], onde vive durante ano e medio (o álbum ''Questions'' élle dedicado en gran parte) . Alí coñeceu a excelentes artistas [[Madagascar|malgaxes]], entre eles Erick Manana e Dina Rakotomanga, que dende entón a miúdo o acompañarían durante as súas xiras por Francia. Divórciase de Catherine Dasté de quen xa estaba separado e volve casar con Claire Bataille <ref>{{Cita libro|páxina=[https://books.google.fr/books?id=OMpZDwAAQBAJ&pg=PT50 50]|ISBN=}}.</ref>, a súa axente artística . Teñen unha filla, Jeanne (nada en 1975) de dous anos {{,}} <ref>{{Cita libro|páxina=[https://books.google.fr/books?id=OMpZDwAAQBAJ&pg=PT42 42]|ISBN=}}.</ref> . Durante o mes de abril de 1978, participa na 2ª edicion do Festival de primavera de Bourges .
 
[[Categoría:Nados en Wellington]]
 
<references />
2.683

edicións