Diferenzas entre revisións de «Hans Eysenck»

Máis de en.wiki
(En uso)
(Máis de en.wiki)
'''Hans Jürgen Eysenck''' ({{AFI|/ˈaɪzɛŋk/}}), nadeo en [[Berlín]] o [[4 de marzo]] de [[1916]] e finado en [[Londres]] o [[4 de setembro]] de [[1997]], foi un [[Psicoloxía|psicólogo]] [[Inglaterra|inglés]] de orixe [[Alemaña|alemá]], que desenvolveu a súa carreira profesional en Gran Bretaña. É recoñecido polo seu traballo en [[intelixencia]] e [[Psicoloxía da personalidade|personalidade]], aínda que tamén traballou noutros temas dentro da psicoloxía.<ref>Boyle, G.J., & Ortet, G. (1997). Hans Jurgen Eysenck: Obituario. ''Ansiedad y Estrés (Anxiety and Stress), 3'', i-ii.</ref><ref>Boyle, G.J. (2000). Obituaries: Raymond B. Cattell and Hans J. Eysenck. ''Multivariate Experimental Clinical Research, 12'', i-vi.</ref> No momento da súa morte, Eysenck era o psicólogo vivo máis frecuentemente citado nas [[Revista científica|revistas científicas]] [[Revisión por pares|revisada por pares]].<ref name="haggbloom">{{Cita publicación periódica|apelidos=Haggbloom|nome=S. J.|ano=2002|título=The 100 most eminent psychologists of the 20th century|volume=6|número=2|doi=10.1037/1089-2680.6.2.139}}</ref><ref>{{Cita publicación periódica|apelidos=Rushton, J. P.|ano=2001|título=A scientometric appreciation of H. J. Eysenck's contributions to psychology|volume=31}}</ref> Un estudo de 2019 atopouno como o máis controvertido dos 55 investigadores de intelixencia.<ref>{{Cita publicación periódica|apelidos2=Woodley of Menie|título=A scientometric analysis of controversies in the field of intelligence research|url=http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0160289619301795|volume=77|doi=10.1016/j.intell.2019.101397|ISSN=0160-2896}}</ref>
 
O traballo de Eysenck foi reavaliado a partir da súa morte. En 2019, 26 dos seus documentos (todos en coautoría con [[Ronald Grossarth-Maticek]]) foron "considerados inseguros" por unha investigación en nome do [[King's College de Londres|King's College London]].<ref name="Enquiry">{{Cita web|título=King's College London enquiry into publications authored by Professor Hans Eysenck with Professor Ronald Grossarth-Maticek|url=https://retractionwatch.com/wp-content/uploads/2019/10/HE-Enquiry.pdf|data=Octoberoutubro de 2019}}</ref><ref name="Boseley 2019">{{Cita novas|título=Work of renowned UK psychologist Hans Eysenck ruled 'unsafe'|url=https://www.theguardian.com/science/2019/oct/11/work-of-renowned-uk-psychologist-hans-eysenck-ruled-unsafe|data=11 de octubreoutubro de 2019}}</ref>
 
== VidaTraxectoria ==
En 1934 viuse forzado a emigrar da [[Alemaña nazi]], refuxiándose ata 1939 en [[Francia]] e logo no [[Reino Unido]]. Estudou na [[Universidade de Londres]], desempeñando funcións como psicólogo entre os anos 1942 e 1945 no hospital londiniense de Mill Hill e, dende 1945, no hospital Maudsley dependente da Universidade de Londres. Entre 1950 e 1955 foi director da unidade de psicoloxía do Instituto de [[psiquiatría]] e logo, entre 1955 e 1984, xefe de cátedra da carreira de [[psicoloxía]] na Universidade de Londres, universidade na que recibiu o título de ''doutor emérito''.
 
En canto aos antecedentes proximais, o sistema PEN representa un modelo causal da personalidade, de corte bioloxicista, pois Eysenck sitúa as bases biolóxicas da extraversión e introversión en centros corticais e subcorticais do cerebro, dentro do [[sistema nervioso central]]. Ten moito en conta o termo ''[[arousal]]'' ou activación cortical xeneralizada que, á súa vez, depende do nivel de actividade do SARA.
 
Para Eysenck, o fundamento biolóxico do neuroticismo atópase na actividade do cerebro visceral ([[Hipocampo (cerebro)|hipocampo]]-amígdala, cíngulo, septum e [[hipotálamo]]) que produce un incremento da activación do sistema nervioso autónomo. O elemento principal aquí é un nivel elevado de activación do [[sistema límbico]], que se manifesta nun exceso de activación emocional en resposta aos estímulos estresantes e situacións ameazantes. As persoas que puntúan baixo en neuroticismo presentan unaunha baixa labilidade do sistema autónomo.
 
En canto ao psicoticismo, o asunto non está tan claro, pero si se expresa que se trata dunha base [[xenética]] importante. Esta dimensión asociouse inicialmente con bases hormonais, pero posteriormente díxose que é unha asociación entre o psicoticismo e diversos factores bioquímicos, principalmente a actividade da [[serotonina]]: baixos niveis de [[5-HT]] serían os responsables da desinhibición que manifestan estes suxeitos en canto a impulsividade ou agresividade.
 
== Retratos ==
Hai cinco retratos de Eysenck na colección permanente da [[National Portrait Gallery (Londres)|National Portrait Gallery]] de Londres, incluídas fotografías de [[Anne-Katrin Purkiss]] e [[Elliott and Fry]].<ref>{{cita web|url=http://www.npg.org.uk/collections/search/person.php?search=ss&firstRun=true&sText=Eysenck&LinkID=mp08568 |title=National Portrait Gallery – Person – Hans Jürgen Eysenck |publisher=Npg.org.uk |date=1 de outubro de 1950 |accessdate=22 de xullo de 2011}}</ref>
 
== Notas ==
{{Listaref}}
 
== Véxase tamén ==
=== Bibliografía ===
* {{cita libro|last=Buchanan |first=Roderick J. |title=Playing with Fire: The Controversial Career of Hans J. Eysenck |year=2010 |publisher=[[Oxford University Press]] |isbn=978-0-19-856688-5 |lay-url=http://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736%2810%2961207-X/fulltext |laydate=23 de outubro de 2010}}
* {{cita libro|last=Corr |first=P. J. |title=Hans Eysenck: A Contradictory Psychology |year=2016 |publisher=Macmillan Education-Palgrave |isbn=978-0230249400}}
* {{cita libro|last=Eysenck |first=Hans |title=Rebel with a cause |publisher=Transaction Publishers |year=1997 |isbn=978-1-56000-938-2|url=https://archive.org/details/rebelwithcauseau0000eyse }}
* {{cita libro|last=Gibson |first=H. B.|title=Hans Eysenck: The man and his work |publisher=Peter Owen |year=1981|isbn=978-0-7206-0566-2}}
* Goldberg, L. R. & Rosalack, T. K. (1994), "The big-five factor structure as an integrative framework: An empirical comparison with Eysenck’s P-E-N model". In: C. F. Halverson, G. A. Kohnstamm & R. P. Martin (eds). ''The developing structure of temperament and personality from infancy to adulthood'' (pp.&nbsp;7–35), Hilldale, NJ: Erlbaum.
=== Ligazóns externas ===
* Hans Eysenck: {{YouTube|K-HSiZUxTIk|Hour-long lecture on the "Biological Basis of Personality"}} (St Göran lecture, 1980).
 
{{Control de autoridades}}
38.003

edicións