Diferenzas entre revisións de «Pius Font i Quer»

m
grado_grao
m
m (grado_grao)
Organizou e dirixiu o [[Institut Botànic de Barcelona]] e fundou o [[Jardí Botànic]] desta cidade.
 
En [[1911]] ingresou no corpo da sanidade militar, no que alcanzou o gradograo de tenente coronel farmacéutico. Cando se produciu o alzamento militar de 1936 atopábase en [[Albarracín]] en excursión botánica cos seus alumnos; para volver a Barcelona tivo que atravesar a liña da fronte, polo cal logo da guerra sufriu represalias (baixo a acusación de rebelión militar) con perda de todos os seus cargos, o que dificultou a continuidade da súa carreira científica.
 
Membro do [[Institut d'Estudis Catalans]] dende [[1942]] e vicepresidente dos Congresos Internacionais de Botánica de [[París]] ([[1954]]) e [[Edimburgo]] ([[1964]]). En [[1955]] a [[Universidade de Montpeiller]] concedeulle o título de [[Doutor Honoris Causa]].
As súas investigacións abarcaron o conxunto da Península Ibérica e as rexións montañosas de [[Marrocos]] baixo control español, ás que organizou excursións de recolección entre 1927 e 1932. Destas e outras recoleccións, que lle foron confiadas dende os seus primeiros anos, derivou a magna obra ''Iter Maroccanum'' (1928-1932), unha colección de ''exsiccata'' fundamental para a investigación da flora desa parte do mundo. Traballou con asiduidad nos [[Países Cataláns]], e deles, especialmente na parte meridional do antigo Reino de Valencia, así como en [[Ibiza (illa)|Ibiza]] e [[Formentera]], así como nas serras de Andalucía Oriental.
 
Font i Quer participou en diversas obras colectivas e dirixiu algunhas. En particular foi un gran formador (cuxas obras tamén o eran de divulgación) da terminoloxía botánica popular e científica en linguas catalá e castelá. Neste sentido destaca o ''Dicionario de Botánica'' ([[1953]]) grazas ao cal o vocabulario desta ciencia goza en español dun gradograo de coherencia léxica que adoita faltarlles a outras.
 
Font i Quer é tamén o autor de óbra castelá máis coñecida, continuamente reeditada, de flora farmacéutica, ''Plantas medicinais''. Aparece subtitulada como ''O Dioscórides renovado'', para honrar ás antigas revisións renacentistas da obra de [[Dioscórides]], especialmente as de [[Andrés Lagoa]] e [[Andrea Mattioli]]. É obra que destaca pola súa calidade literaria e ensaística, tanto como pola riqueza e accesibilidade da información que contén.
3.067

edicións