Diferenzas entre revisións de «Guerra hispano-estadounidense»

→‎A illa de Cuba de finais do século XIX: Rematada revisión lingüística; quedan algúns fallos de tradución
(→‎A illa de Cuba de finais do século XIX: Rematada revisión lingüística; quedan algúns fallos de tradución)
A illa de [[Cuba]], situada a uns 150 km das costas da [[Florida, Estados Unidos de América|Florida]], no [[mar Caribe|Caribe]], un verdadeiro ''"Mediterráneo americano"'', pertencía a España desde [[1492]]; é unha das últimas colonias españolas no continente americano. Trátase da illa máis grande das [[Antillas]], cunha posición moi favorable sobre as rutas marítimas internacionais. Os [[Estados Unidos de América|Estados Unidos]] sempre se interesaron na explotación destas ricas terras; e compañías americanas explotan as plantacións de cana de azucre, froitas, tabaco así como o mineral de ferro. Os investimentos dos Estados Unidos excedían dos 50 millóns de dólares e o comercio con Cuba representaba un 7% do conxunto dos intercambios exteriores dos Estados Unidos.
 
A isto engádese o nacemento do sentimento nacional en [[Cuba]] influído polas revolucións [[Revolución francesa|francesa]] e [[Guerra de Independencia dos Estados Unidos|estadounidense]], o nacemento dunha burguesía local e as limitacións políticas e comerciais impostas por [[España]] que non permitía o libre intercambio de produtos, fundamentalmente [[azucre de cana]], cos EEUUEUA e outras potencias. A radicalización destes sentimentos provocou que se desatase entre [[1868]] e [[1878]] a [[guerraGuerra dos Dez Anos]] baixo a dirección de [[Carlos Manuel de Céspedes]], facendado do oriente de Cuba. A guerra culminou coa firma da [[Pacto de Zanjón|Paz de Zanjón]], que non sería máis que unha tregua.
 
Aínda que este pacto facía algunhas concesións en materia de autonomía política e a pesar de que en [[1880]] se logrou a abolición da escravitude en Cuba, a situación non contentaba completamente aos cubanos debido ao seu limitado alcance. Por iso os rebeldes volveron a sublevarse en [[1880]] na chamada ''[[Guerra Chiquita|guerra chiquita]]''.
 
En [[1893]] baixo o goberno liberal, o Ministro Maura propuxo un plan de reformas que os deputados autonomistas aprobaron xulgándoo ao mesmo tempo insuficiente. Os proxectos de Maura provocaron con todo á oposición da maioría parlamentaria. Os conservadores atacárono, o que era lóxico, pero na esquerda houbo manifestacións de incomprensión igualmente grandes.
A prensa nacional era unanimemente hostil, excepto o diario ''Novo Réxime'', de Pi y Margall. Sagasta non estaba disposto a arriscar unha crise para a defensa das reformas cubanas, os debates parlamentarios espazáronse e Maura, negándose a toda transacción, dimitiu en marzo de 1894. El atívose polo tanto ao debate dos proxectos contemporizadores de Abarzuza. Era ao voto de reformas tardías e dubidosas cando a insurrección xeral estalou a Cuba.
 
Por outra banda, [[José Martí]], escritor, pensador e líder independentista cubano, foi [[desterro|desterrado]] a España en [[1871]] por mor das súas actividades políticas. Martí nun principio ten unha posición pacifista, pero co pasar dos anos a súa posiciónpostura radicalízase. É por isto que convoca aosos cubanos á «''guerra necesaria''» pola independencia de Cuba. Con tal fin crea o PRC ([[Partido Revolucionario Cubano]]) baixo o cal se organiza a [[guerra do 95]].
 
== Un conflito hispano-cubano ==
A rebelión na illa é unha rebelión independentista, unha loita que comeza en [[1868]]; o movemento renóvase en [[1895]] cando o arancel aduaneiro Wilson-Gorman ([[1894]]), decidido polos Estados Unidos, aumenta un 40% os dereitos de aduana sobre o azucre cubano importado nos Estados Unidos e empeora a miseria dos "peóns". Madrid négase a ceder ante os insurrectos cuxo heroe da primeira rebelión, [[José Marti]], vai morrer en combate, o [[19 de maio]] de [[1895]].
 
Pola outra banda o xeneral español [[Valeriano Weyler]] exerce unha represión brutal: milleiros de cubanos "reconcentrados" en campos; 200 000 persoas, o que representa o oitavo da poboación, moitos deles van morrer de fame ou de enfermidade, pois é tamén que dende [[1896]] a [[1898]], os insurrectos na súa loita sofreronsufriron tamén as resultas da práctica da [[terra queimada]].
 
Nos Estados Unidos, a opinión pública, na súa maioría, toma parte pola causa en favor dos insurrectos cubanos. Esta, influída amplamente polos Comitéscomités revolucionarios dos emigrantes cubanos de [[Nova York]], que recollen fondos e envían clandestinamente armas aos rebeldes. Asociacións de protesta, organismos tanto republicanos como demócratas, reclaman a intervención, pero o papel esencial corresponde á prensa do ''Middle West'' e aos ''yellow papers''.
 
Esta "[[prensa amarela]]", prensa a sensaciónsensacionalista, exalta aoo apoio dosaos cubanos contra o opresor español. Os diarios máis virulentos son o ''New-York World ''de Joseph Pulitzer e ''Nova York Diario'' de William Randolph Hearst; alcuman ao xeneral Weyler - aínda—aínda que que xa fora substituído polo xeneral Ramon Blanco y Erenas en 1897 -1897— "o carniceiro", "a hiena humana" (...) cada un dos dous diarios con tiradas de 700. 000 a 800. 000 exemplares e non dubidan en utilizar fotografías, caricaturas ou esbozos "choque" dos ''scoops'' aínda que ás veces moi distantes da verdade. Os diarios que estaban en contra da intervención, ''Herald Tribune'', o ''Post'' e o ''Times'', non totalizaban quemáis de 225. 000 exemplares.
 
Silénciase con todo tamén o feito de que a política da terra queimada afecta tamén os bens americanos. A intervención en Cuba reclámase como unha "cruzada", en virtude da [[Doutrina Monroe]], dos principios da democracia americana e a superioridade da ''raza anglosaxoa''. Os anexionistas americanos fan tamén valerver aos medios financeiros, que comprenden unha desestabilización monetaria e bolsista, que os seus intereses económicos están ameazados se non hai intervención e así é como os partidarios desta van gañando cada vez máis influencia.
 
O Presidente [[Grover Cleveland|Cleveland]] ao que logo sucédelle sucede [[William McKinley|McKinley]] (1896-1901) esforzáronseesforzouse en manter unha actitude de neutralidade fronte ao conflito hispano-cubano. Mais, un incidente vai precipitar os Estados Unidos no conflito con España.
 
== O preludio dunha traxedia ==
O [[1 de xaneiro]] de 1898, o Capitán Xeral de Cuba, xeneral Ramón Blanco quen substituíra ao xeneral Wayler, crendo chegado o momento oportuno, decretou a vixencia da Autonomíaautonomía para implantar por esta vía de concordia áa solución da crise de Cuba. Un dos resultados do novo sistema político foi que os xornais da illa comezaron a manifestarsemanifestar polas rúas as súas opinións cunha maior liberdade. Aquel mesmo día en que nacera a Autonomíaautonomía para Cuba, fundouse un novo diario habaneiro, ''O Reconcentrado''.
 
O día [[12 de xaneiro]], ''O Reconcentrado'' publicaba na súa páxina editorial baixo o título ''Fuxida de Pícaros'', no que comentaba a escapada cara a España dun dos últimos colaboradores máis directos do xeneral Weyler. Isto acendeu os ánimos dos conservadores e especialmente do estamento militar. Ante esta circunstancia, un grupo de oficiais españois dirixíronse ao editorial marchando á redacción do xornal e esnaquizando os mobles e as calas de imprenta. Inmediatamente, este suceso converteu A Habana nun fervedoiro de manifestacións polas ruasrúas tanto a favor como en contra da Autonomía.
 
O cónsul xeral dos Estados Unidos na Habana, o xeneral Fitzhugh Lee, cablegrafou a Washington explicando como se estaban desenvolvendo estas manifestacións e a inviabilidade do plan autonómico par apola forte oposición que atoparía en toda a illa. Por outra banda, a ''yellow press'' ([[prensa amarela]]) dos Estados Unidos, aproveitou os disturbios para volver á carga, e fíxoo empregando o seguinte lema:
 
{{Cita|“''A autonomía cubana é tan só unha farsa''”}}
 
Terminados os disturbios rueiros na Habana, Pío Gullón, ministro de Estado, apresurouse en dar a Washington toda clase de explicacións, afirmando que a Autonomíaautonomía quedaría instaurada en Cuba sen dúbidas nin dificultades.<ref>Calleja, 1990, p. 12.</ref>
 
O cónsul norteamericano, solicitou insistentemente o envío dun buque de guerra para defender os intereses norteamericanos na illa, sinalando que debería atracar no porto da Habana unha semana despois para coincidir coa visita de dous buques alemáns e ademais, que debería facerse co pretexto de que tiña que abastecerse de carbón.
 
O día [[24 de xaneiro]], co suposto fin de celebrar as boas relacións existentes con España, McKinley decidiu o envío dun buque de guerra á Habana como un xesto de amizade. Ao dar a noticia ao Goberno español, o presidente norteamericano explicou que tan só pretendía iniciar un costume que desgraciadamente se interrompeuinterrompera facíahabía tres anos: por iso, non debería de pensarse de ningún xeito que tal acción pretendese defender as vidas e as facendas dos norteamericanos, posto que a paz xa reinaba na Habana.
[[Ficheiro:USS Maine entering Havana harbor HD-SN-99-01929.JPEG|miniatura|300px|A chegada do ''USS Maine'' pola baía da Habana, xaneiro 1898]]
O [[25 de xaneiro]] o acoirazado [[USS Maine]], chegou ao amarrádellopeirao do porto da Habana ás 11 da mañá. Entrou na baía coa axuda dun piloto práctico do porto e por orde do Capitán de Portos ancorou na boia n° 4, a tan só 200 metros do cruceiro español [[Cruceiro Alfonso XII|Afonso XII]] e, na outra dirección, a 400 metros do acoirazado alemán ''Gneisenau''.<ref>Calleja, 1990, p. 14</ref>
 
== ''Casus belli'', a explosión do ''USS Maine'' ==
O sinistro ocorreu o día [[15 de febreiro]] de 1898 ás dez menos cuarto da noite. Naquel momento había en cuberta unha reducida garda nocturna formada na súa maioría por ''marines'' e algúns oficiais que se achaban no sotavento da torreta maior. Mentres tanto, a maioría dos oficiais do [[USS Maine]] achábanse de permiso, uns atopábanse asistindo a unha representación no teatro Albizu, e outros, gozando dunha saída en terra.
 
Algunhas testemuñas afirmaron que se oíu só unha gran explosión, mentres que outros manifestaron ter escoitado dúas case simultáneas. A metade do buque saltou sobre a auga e unha das chemineas caeu sobre a cuberta. A profundidade onde estaba fondeado era de doce a quince metros, e o fondo era lameiro. O balance do sinistro foi de 264 mariñeiros e dous oficiais mortos, 50 feridos e 100 superviventes.<ref>Calleja, 1990, p. 16.</ref>
 
O [[16 de febreiro]] a opinión pública americana, que seguía influenciada pola ''[[prensa amarela]]'', acusa a España dun acto terrorista, admitindo sen dúbida que se trataba dun atentado español; Madrid intenta con todo acougar o xogo. A explosión do ''USS Maine'' foi inmediatamente manipulada pola prensa sensacionalista norteamericana, especialmente polo ''World'' de Joseph Pulitzer e o ''New York Journal'', de William Randolph Hearst. Ese mesmo día 16 de febreiro, o ''New York Journal'' titulaba así a súa primeira plana:{{Cita|''"O Maine partido en dous por unha máquina infernal do inimigo"''}} Catro días maismáis tarde pedía abertamente a intervención militar dos Estados Unidos. O xornal ''World'' ía aínda máis lonxe:{{Cita|''"A destrución do Maine é razón suficiente para dar orde á nosa escuadra de partir cara A Habana e esixir unha indemnización nun prazo de vinte e catro horas baixo ameaza de bombardeo"''}} Así, ambos os xornais aumentaban a súa tirada por riba do millón de exemplares, cifras fabulosas por aquel entón.
 
Tanto o cónsul norteamericano, o xeneral Fitzhugh Lee, como o comandante do buque, capitán Sigsbee, comunicaron que a causa da explosión era indeterminable. Ao día seguinte tivo lugar un funeral multitudinario para ospolos mariñeiros falecidos -presidido—presidido polo propio bispo da Habana, Habana— no cemiterio de Colón.<ref>Calleja, 1990, p. 17.</ref>
 
Así e todo, o Presidente dos Estados Unidos acaba cedendo á presión desta prensa sensacionalista. O [[27 de marzo]] de 1898, lanza un ultimato a España esixindo o armisticio de Madrid cos rebeldes cubanos, baixo as condicións de aceptación e mediación exclusiva dos Estados Unidos.
 
En España, creouse un certo estado de opinión favorable á guerra, onde tamén mostraron a súa irresponsabilidade dalgúns dos políticos que, sen descartar o seu sometemento ás consignas da oligarquía económica, temían que un arranxo pacificopacífico do conflito terminaría someténdose ás esixencias ianquis, desprestixiaría aoo réxime e podería provocar unha revolución que derrocase a monarquía. Nestas circunstancias España acepta o ultimato pero rexeita con todo en non conceder a independencia a Cuba, que reclamaba Washington. E é así que McKinley, o [[11 de abril]] de 1898, propón ao Congreso declarar a guerra a España.
 
Entre o 12 e [[19 de abril]] a diplomacia española tentou atopar algunha potencia europea que se prestase a mediar no conflito para evitar a guerra. Todas estaban indecisas sobre un posible apoio a España; por outra banda, a intervención do Vaticano en favor dun armisticio resultaríaresultou noutro fracaso.
 
O [[20 de abril]], por unha longaampla maioría, o Congreso, dominado polos republicanos, autoriza o emprego da forza armada para liberar Cuba. A emenda Teller precisa tamén que os Estados Unidos non teñen ningunha intención de anexarse a illa.
 
O [[21 de abril]], os Estados Unidos organizan o bloqueo de Cuba; o 24, España, illada sen un posible apoio diplomático europeo, declara a guerra aos Estados Unidos; o 29, McKinley decláraa á súa vez a España.
 
== ''Pequena e espléndida guerra'' ==
Considerada como a máis popular de todas as guerras dos estadounidenses, afoi chamada ''splendid little war''<ref>http://harvardmagazine.com/1998/11/war.html</ref>, expresión utilizada por John Hay, o Secretario de Estado americano, en xullo de 1905.
 
A ''US Army'' so contaba con 28. 183 homes, recorreuse a voluntarios que so recibían fusís anticuados e carecían de tendas e coberturas. ¡Non tendo uniformes de verán, fóronseforon aos trópicos co pesado uniforme azul de la!. Estes voluntarios flúen, mantidos en parte polos banqueiros de [[Wall Street]].
 
Os primeiros combates, navais desenvolvéronse non en Cuba senón nas [[Filipinas]], tamén posesiónsposesión españolasespañola. A escuadra americana do Pacífico composta de sete barcos de guerra, baixo o mando do almirante [[George Dewey]], ao amañecer do [[1 de maio]] de [[1898]], afundiu ou capturou, a frota española do almirante [[Patricio Montojo]] composta de oito buques, onde segundo os ianquis, perderon segundo eles aperderon un único home (dunha crise cardíaca) durante a batalla da baía de Manila, maismáis coñecida pola [[Batalla do Cavite]]. Desta batalla nunca se deron a coñecer as propias baixas en material naval sufridas pola ''US Navy''.
[[Ficheiro:L'Illustration-pag-N9889-01.jpg|miniatura|300px|esquerda|Páxina da revista francesa ''l'Illustration'' do 9 de xullo 1898.]]
O resultado neto da batalla foi a perda de toda a frota española, xa que os barcos que lograron escapar, foron afundidos intencionadamente para que non caesen en mans do inimigo. Desta maneira a ''US Navy'' permanecería na zona impoñendo o bloqueo da cidade de Manila.
 
Na illa de Cuba, un corpo expedicionario de 17. 000 homes desembarcou o [[20 de xuño]] de 1898. Entre eles, había unha unidade de voluntarios - o—o rexemento de cabalería dos « Rough Riders »,<ref>[http://www.theodoreroosevelt.org/site/c.elKSIdOWIiJ8H/b.8090921/apps/s/content.asp?ct=12188611 ''Rough Riders''] {{En}}.</ref> literalmente quere dicir “xinetes duros” -duros”— baixo o mando en título polodo coronel Leonard Wood, e en realidade polodo tenente-coronel [[Theodore Roosevelt]] que dimitira do seu posto de Secretariado da Mariña o [[7 de maio]] de 1898 para achegarse á expedición.
 
O exército español non soubo aproveitarse da súa superioridade numérica. É certo que non tiñan maismáis que 13. 000 homes nos lugares do desembarque e que foi mal organizado o transporte das súas tropas. Nos combates que se desenvolveron para a toma dos outeiros de San Juan cerca de Santiago de Cuba, [[Theodore Roosevelt|Teddy]] establece a súa reputación temeraria de soldado e de heroe. Estes combates foron por outra banda duros e sanguentos, mal dirixidos polos americanos, por falta de reforzos, comida e municións, estiveron «''a pique dun desastre militar''», segundo o ditame mesmo de Roosevelt.
 
Pero será nos combates navais que se xogou a sorte das armas: a frota americana afundiu nalgunhas horas os buques españois do almirante [[Pascual Cervera y Topete|Cervera]] que intentabaintentaban saír do porto de Santiago de Cuba o [[3 de xullo]].
 
Privadas de todo apoio naval, as forzas españolas de Cuba capitularon o [[17 de xullo]]. [[Porto Rico]] estivofoi ocupado sen resistencia o [[25 de xullo]] por un continxente de 500 homes.
[[Ficheiro:Faro de Vigo, 1898, 29 de agosto.jpg|miniatura|[[Faro de Vigo]] do 29 de agosto de [[1898]], portada sobre os repatriados de Cuba.]]
Para rematar, durante esta guerra de dez semanas, as forzas americanas perderan a 5. 462 homes 379, dos cales soamente 379 sobre oso ámbitoscampo de batallasbatalla mentres que as forzas españolas deploraban as perdas de 2 xenerais, 581 funcionarios e 55. 078 soldados e mariñeiros.
 
O [[12 de agosto]], España aceptaba o armisticio así como un tratado de paz preliminar poñendo fin ás hostilidades en Cuba. OAo día seguinte, Manila caía ásnas mans dos americanos nun simulacro de batalla axudados polos insurrectos filipinos.
 
O Tratado de París asinado o [[10 de decembro]] de 1898 puxo un termotérmino oficial a esta guerra.
 
== As consecuencias ==
Polo [[Tratado de París (1898)]], ondeno que os franceses serviron de mediadores, se concordaacórdase a futura independencia de Cuba, que se concretará en [[1902]], onde España cede [[Filipinas]], [[Porto Rico]] e [[Guam]].<ref name="WDL">{{Cita web |url = http://www.wdl.org/en/item/11326/ |title = Military Map, Island of Puerto Rico |website = [[World Digital Library]] |date = 1898 |accessdate = 2013-10-23 }}</ref> Logo será ratificado ouo 6 de febreiro de [[1899]] polo Senado americano por unha ampla maioría (57 votos a favor, 27 en contra) signalae sinala por outra banda ouo final do imperio colonial español.
 
AsAlemaña vai apresurarse a comprar en 1899 por 25 millóns de [[peseta]]s as restantes posesións españolas en Asia, ([[Illas Marianas]], [[Illas Carolinas]] e [[Palau]]), incapaces de ser defendidas debido á súa distancia e aá destrución de boa parte da frota española; Alemaña vai apresurarse a compralas en 1899 por 25 millóns de [[peseta]]s. Mentres, os Estados Unidos compran a España as [[Filipinas]] pola suma de 20 millóns de dólares.
 
{{Cita|Art.1°. España renuncia a todo dereito de soberanía e propiedade sobre Cuba. En atención a que dita illa, cando sexa evacuada por España, vai ser ocupada polos Estados Unidos, estes, mentres dure a súa ocupación, tomarán sobre si e cumprirán as obrigacións que, polo feito de ocupala, impúxolleslles impuxo o dereito internacional (...)
Art 2°. España cede aos Estados Unidos a illa de Porto Rico e as demais que están agora baixo a súa soberanía nas Indias Occidentais, e a illa de Guam no arquipélago das Marianas ou ''Ladrones''.
 
Art.5°. Os Estados Unidos, (...) transportarán a España, á súa costa, aos soldados españois que fixeron prisioneiros de guerra as forzas estadounidenses ao ser capturada Manila.|Tratado de París do 10-12-1898}}
 
A pesar dos debates que se opuñan os pros e aosdos contras dos antiimperialistas, estes aceptan finalmente a posesión de Porto Rico que parecía necesaria para supervisar o istmo de Centroamérica para poder construír a canle transoceánica en [[Panamá]], xa previsto de realizaciónprevista.
 
A maioría da opinión pública en realidade mostrouse favorable ás adquisicións. Segundo a mesma lóxica, o [[7 de xullo]] de [[1898]], efectuouse a anexión do arquipélago das illas [[Hawai]]. Unha importante colonia americana xa estaba instalada sobre estas illas que explotaban os dous terzos das terras, sobre todo a cana de azucre.
 
En 1893, desposuíase á raíña Lilinokalani, aínda que o Presidente dos Estados Unidos Stephen Cleveland non procedeu naquel entón á anexión. Esta seria poissería realizada por William McKinley destacando a importancia estratéxica de Hawai.
 
O [[Xapón]], debilitado en [[China]] polos europeos que quere achegarse entón dos Estados Unidos, non se opón á anexión (os xaponeses representaban un 33% da poboación das illas, os hawaianos un 45% e os americanos 21 %). aA ratificación polo Congreso, o 12 de agosto de 1898, prodúcese unha vez maismáis por unha ampla maioría. Os Estados Unidos controlan así aínda máis así o Pacífico.
 
A guerra de 1898 cambiou as reparticións internacionais. Os Estados Unidos concederon a súa política exterior á súa fila e ás súas ambicións económicas. Convertéronse nunha potencia mundial que practicaba unha política imperialista. Este imperialismo, de carácter un tanto diferente doao dos europeos, vai con todo resultar ben difícil de administrar.
 
=== Repercusións e explicación do desastre ===
[[Ficheiro:La Cruz Roja de Vigo a los soldados repatriados de Cuba y Filipinas que fallecieron en esta ciudad 1898.jpg|miniatura|A [[Movemento Internacional da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella|Cruz Vermella]] de [[Vigo]] aos soldados repatriados de Cuba e Filipinas, [[1898]]. [[Cemiterio de Pereiró]].]]
En primeiro lugar a guerra custa moi cara en homes e sobre todo en diñeiro. Os sacrificios pedidos afectan esencialmente ás clases populares; o sistema de recrutamento que seguía vixente en España permitía a substitución; os ricos non fan o servizo militar (pagando a outros), o que causa no pobo oun sentimento de inxustiza e aumenta o número dosde insubmisos. Compréndense tamén as reaccións de cólera xeradas en primeiro lugar polas perdas humanas e pola inflación, e tamén polo entorpecemento dos impostos de consumo.
 
Os movementos de oposición non teñen ningún mal a explotar unha similar situación. Pero son sobre todo os medios políticos, os intelectuais e os militares os que experimentan a humillación da derrota. De aquí sairía a que logo se nomearía á [[xeración do 98]], esta é a de [[Joaquín Costa Martínez]] e a de [[Macías Picavea]], os que pensan en [[Rexeneracionismo|rexenerar España]] modernizandoamodernizándoa. Estes queren condenar as forzas conservadoras que son as responsables do fracaso.
 
A [[xeración do 98]] en realidade confúndese moi a miúdo baixo a palabra de xeración do desastre dos homes e obras ben diferentes na súa inspiración e na súa orientación política. É certo que o final do século XIX achega unha floración asombrosa de obras literarias artísticas, mentres que a España da metade do século parecía esterilizada en pálidas imitacións do modelo francés ou perdida en especulacións relixiosas.
 
Con todo áa [[xeración do 98]] caracterizouse para unhaen gran parte pola reacción nacionalista; en realidade vese amencer esta no [[casticismo]] (expresión popular da fachenda nacional e a defensa da "raza" española contra a influencia do estranxeiro), xa moi visible na expresión literaria e artística dos vinte anos anteriores. A obra de [[Benito Pérez Galdós]], atopa aquí o seu apoxeo nos '' Episodios nacionais'', extenso fresco histórico á gloria de España. A figura máis destacada do [[casticismo]] é sen dúbida [[Menéndez Pelayo]], apóstolo da grandeza española e glorificador do pasado castelán. A parte fundamental da súa obra data con todo de antes do 98.
 
* A obra de [[Miguel de Unamuno]] está vinculada marxinalmente a esta corrente e a súa contribución é apenas considerable. O que é notable pola contra, é o espertar ou o espertador dunha inspiración artística propiamente española.
* A enxeñería barroca de España que se expresa no mesmo momento na sorprendente arquitectura catalá de [[Gaudi]].
 
A xeración do desastre, a nivel filosófico, que non repetiu ou esaxeradoesaxerou as ideas nacionalistas expresadas ante ela así como a mediocre defensa da «''Hispanidade''» por [[Ramiro de Maeztu]], glorificado polo réxime franquista, é a última testemuña.
 
No entanto o mellor representante do tándem modernista pertence á xeración seguinte. É sen ningunha dúbida [[Ortega y Gasset]], admirador da ciencia e filosofía alemás, fundador en 1923 da ''Revista de Occidente''.
 
Seguramente esta reacción ou este renacemento nacional, como se queira nomeala, toma formas tanto máis agresivas canto que as humillacións militares non cesaron coa guerra de Cuba. En 1921, o exército español sofre en [[Batalla de Annual|Annual]] ([[Marrocos]]) outro verdadeiro desastre. O choque psicolóxico que causa precipita a crise política xa latente desde sete ou oito anos antes.
 
Militares e nacionalistas rexeitan en diante un réxime, que nin sequera pode xa darse as aparencias da democracia parlamentaria e que se mostra incapaz de conter as forzas de conflito e revolución sociais.
 
As crises coloniais non crearon unha nova situación, serven soamente de revelador e de acelerador ao movemento de desagregación que acadou o sistema da [[Restauración borbónica en España|Restauración]] desde o principio do século xx.
10.707

edicións