Diferenzas entre revisións de «Henrique, duque de Viseu»

na Wikipedia non precedemos os nomes propios de tratamentos de cortesía
(Ligazón interna.)
(na Wikipedia non precedemos os nomes propios de tratamentos de cortesía)
{{Biografía}}
O '''Infante Don Henrique, duque de Viseu''', nado en [[Porto, Portugal|Porto]] o [[4 de marzo]] de [[1394]] e finado o [[13 de novembro]] de [[1460]], foi un príncipe [[Portugal|portugués]] e a máis importante figura do inicio da era dos [[Descubrimentos portugueses|Descubrimentos]], tamén coñecido na historia como ''Infante de Sagres'' ou ''O Navegador''.
 
== Traxectoria ==
O Infante D. Henrique naceu na cidade do Porto o [[Mércores de Cinsa]] día que se consideraba pouco propicio ao nacemento dun neno. Era o quinto fillo do rei [[Xoán I de Portugal]], fundador da [[Dinastía de Avis]], e de Dona [[Filipa de Lancaster]] (''Lencastre'' en portugués).
 
O infante foi bautizado algúns días despois do seu nacemento, sendo o seu padriño o Bispo de Viseu. Os seus pais deron-lle o nome Henrique posibelmente en honra do seu tío materno, o duque [[Henrique IV de Inglaterra|Henrique de Lancaster]].
En 1415, foi armado cabaleiro e recibiu os títulos de [[Duque de Viseu]] e Señor da [[Covilhã]]. O [[18 de febreiro]] de [[1416]], foi encargado do Goberno de Ceuta. Correspondíalle organizar no reino o mantemento da Praza marroquí.
 
En [[1418]], volveu a Ceuta na compañía de D. [[Xoán, Infante de Portugal|Xoán]], o seu irmán máis novo. Os Infantes dirixían unha expedición de socorro á cidade, que sufriu nese ano o primeiro longo asedio, imposto conxuntamente polas forzas dos reis de [[Fez]] e de [[Reino de Granada|Granada]]. O cerco malogrouse e D. Henrique tentou de inmediato atacar Xibraltar, pero o mal tempo impediulle desembarcar: manifestaba así unha vez máis a temeridade e fervor antimusulmano do Infante. Ao regresar a Ceuta recibiu ordes de D. Xoán I, para non continuar tal proxecto, polo que volveu para o reino nos primeiros meses de [[1419]]. Montou por esta época unha armada de corso, que actúa na zona do estreito de Xibraltar a partir de Ceuta. Así dispuña dunha fonte de ingresos e moitos dos seus homes habituábanse ao mar. Algúns deles serían desviados, máis tarde, para outras viaxes cara a novos destinos.
 
En [[1419]]-[[1420]] algúns dos seus escudeiros, João Gonçalves Zarco e Tristão Vaz Teixeira, desembarcaron entón nas [[Arquipélago de Madeira|illas Madeirenses]], que xa eran visitadas por navegadores portugueses desde o século anterior. As illas resultaron de gran importancia producindo grandes cantidades de [[cereal|cereais]], minimizando a escaseza que aflixía a Portugal. O arquipélago foi doado a D. Henrique polo seu irmán o rei D. [[Duarte de Portugal|Duarte]], sucesor de D. Xoán I, en [[1433]].
[[Ficheiro:OrderOfCristCross.svg|miniatura|esquerda|200px|A Cruz da [[Orde de Cristo]], símbolo que adornou, entre outros, as naus [[Portugal|portuguesas]] durante os [[Descubrimentos portugueses|descubrimentos]].]]
O [[25 de maio]] de [[1420]], D. Henrique foi nomeado dirixente da [[Orde de Cristo]], que sucedeu á [[Orde dos Templarios]], cargo que mantería ata a fin da vida. No que concerne ao seu interese na explotación do Océano Atlántico, o seu cargo na Orde foi tamén importante ao longo da década de [[1440]].
 
En [[1427]], os navegantes descubriron as primeiras illas das [[Azores]] (posiblemente Gonçalo Velho). Tamén estas illas deshabitadas foron despois colonizadas polos portugueses.
 
Ata a época do Infante D. Henrique, o [[Cabo Bojador]] era para Europa o punto coñecido máis meridional na costa de [[África]]. [[Gil Eanes]], que ocupou unha das expedicións, foi o primeiro en pasalo en [[1434]] eliminando os medos entón vixentes en canto ao descoñecido que para alén do Cabo se encontrarían.
 
No momento da morte de D. Xoán I, o seu fillo máis vello (e irmán de D. Henrique), D. Duarte subiu ao trono, e entregou a este un quinto de todos os proveitos comerciais das zonas descubertas así como o dereito de explotar alén do Cabo Bojador.
 
O reinado de D. Duarte durou só cinco anos, despois do cal, D. Henrique apoiou o seu irmán D. [[Pedro, duque de Coímbra|Pedro]] na rexencia durante a minoría de idade do sobriño D. [[Afonso V de Portugal|Afonso V]], recibindo a cambio a confirmación do seu privilexio. Procedeuse tamén, durante a rexencia, á colonización das Azores.
 
Cunha nova embarcación, a [[Carabela (embarcación)|carabela]], as expedicións sufriron un gran impulso. O [[Cabo Branco, Mauritania|Cabo Branco]] foi alcanzado en [[1441]] por Nuno Tristán e Antón Gonçalves. A [[Baía de Arguim]] en [[1443]], coa conseguinte construción dun forte en [[1448]].
 
Dinis Dias chega ao [[río Senegal]] e dobra o [[Cabo Verde]] en [[1444]]. Visita [[Guinea-Bisau|Guinea]], e os límites ao sur do gran deserto do [[Sahara]] son superados. A partir de aí, D. Henrique cumpre un dos seus obxectivos: desviar as rotas do comercio do Sahara e acceder ás riquezas da África Meridional. En [[1452]] a chegada de ouro era en suficiente cantidade para que se [[Cuñaxe|acuñaran]] os primeiros ''cruzados'' de ouro.
 
Entre [[1444]] e [[1446]], preto de corenta embarcacións saíron de [[Lagos, Algarve|Lagos]]. Na década de 1450 descubriu o arquipélago de Cabo Verde. Data desa época a orde dun mapa-mundo do vello mundo a Fra Mauro, un monxe veneciano.
En [[1460]] a costa estaba xa explorada ata o que é hoxe a [[Serra Leoa]].
 
Non obstante, D. Henrique estaba ocupado con asuntos internos do Reino. Crese que apoiou a creación, na [[Universidade de Coímbra]], dunha cátedra de [[astronomía]].
 
Foi tamén un dos principais organizadores da conquista de [[Tánxer]] en [[1437]], que se revelou un gran fracaso, xa que o seu irmán máis novo, D. [[Fernando, o Infante Santo|Fernando]] (o ''Infante Santo'') foi alí capturado e aprisionado durante 11 anos, ata morrer. A súa reputación militar sufriu un revés e os seus últimos anos de vida adicounos á política e á explotación.
 
== Véxase tamén ==
{{commonscat|Henry the Navigator}}
* ALBUQUERQUE, Luís de. ''Dicionário de história dos descobrimentos portugueses''. Lisboa: Círculo de Leitores, 1994.
* DOMINGUES, Mário. ''O Infante D. Henrique''. Lisboa: Romano Torres, 1957.
* DOMINGUES, Mário. ''O Infante D. Henrique''. Lisboa: Romano Torres, 1957. Comentário: Trabalho sobre o Infante, com três grandes capítulos: do tempo que vai desde o seu nascimento até à empresa de Ceuta, ao período dos estudos e experiências feitas pelo Infante tendo como objectivo os descobrimentos e por fim relativo ao período desde a morte de D. João I até à Batalha de Alfarrobeira, que é meramente político, com referências à tomada de posição em relação à regência do Reino despois da morte do rei D. Duarte e o seu relacionamento com o Infante D. Pedro. D. Afonso Henrique morreu em [[1460]] sem tal que lhe acontecesse.
* RUSSEL, Peter. ''Prince Henry ´the Navigator´''a Life. New Haven: Yale University Press, 2000. ISBN 0-300-08233-9
* Xavier, Francisco Cândido Xavier. Brasil Coração do Mundo Pátria do Evangelho. FEB.
99.806

edicións