Diferenzas entre revisións de «Hábitat»

sen resumo de edición
(Tradución do artigo en inglés, na en.wikipedia.org)
{{en uso}}
{{Outros homónimos|Hábitat (homónimos)}}
[[Ficheiro:Rotjan - Enderbury Day 1 - 2nd half (62).JPG|miniatura|Este [[arrecife de coral]] na [[Área protexida das illas Phoenix|Espazo protexido das illas Phoenix]] é un hábitat rico para a vida mariña.]]
Os principais factores ambientais que afectan á distribución de organismos vivos son a temperatura, a humidade, o clima, o tipo de solo e a intensidade da luz, así como a presenza doutros elementos limitantes que o organismo necesita para sobrevivir. Como norma xeral, as comunidades dun sistema trófico superior, como os animais, dependen das comunidades dos sistemas tróficos anteriores, como as masas vexetais.<ref name=Everyman>{{cita libro | título = Everyman's Encyclopedia | volume = 4 | ano = 1967 | editores =J.M. Dent | asin=B0015GRC04 | páxina =581 }}</ref>
 
Algunhas plantas e animais son xeneralistasxeralistas e os seus requisitos de hábitat cúmprense nun amplo número de lugares. Como exemplo, a pequena bolboreta branca ''Pieris rapae'' atópase en todos os continentes agás na [[Antártida]]. As súas larvas aliméntanse dunha ampla variedade de ''[[Brassica|Brassicas]]'' e outras especies vexetais, e prosperan en calquera lugar aberto con diversas asociacións vexetais. Outras, como a gran bolboreta azul son moito máis específicas e teñen uns requisitos máis específicos. Atópase só en áreas nun tipo concreto de pastos, e alí as súas larvas aliméntanse de especies de ''[[Thymus zygis|Thymus]]''. Ademais, por complexos requisitos do seu ciclo vital só habita en lugares onde vivan as formigas ''[[Frundo|Myrmica]]''.<ref name=Spitzer>{{Cita publicación periódica | autor1 = Spitzer, L.| autor2 = Benes, J.| autor3 = Dandova, J. | autor4 = Jaskova, V. | autor5 = Konvicka, M. | título = The Large Blue butterfly ("Phengaris [Maculinea] arion"), as a conservation umbrella on a landscape scale: The case of the Czech Carpathians | xornal = Ecological Indicators |ano = 2009 | volume = 9 | páxinas =1056–1063 | doi=10.1016/j.ecolind.2008.12.006}}</ref>
 
As [[Perturbación|perturbacións]] nos [[Ecosistema|ecosistemas]] son importantes para a creación de hábitats cunha alta [[Biodiversidade|diversidade]]. Coa falta de perturbación, a sucesión da comunidade avanza e chega a unha estabilidade onde un grupo de especies domina, como poden ser de vexetación de crecemento lento. Porén, as perturbacións constantes favorecen a entrada de especies e os cambios nas especies que dominan a comunidade. As especies pioneiras poden ocupar hábitats desocupados, como espazos desocupados despois dun incendio, e posteriormente habitalas outras especies na sucesión.<ref name=Sutherland>{{cita libro | autor1 = Sutherland, William J. | autor2 = Hill, David A. | título = Managing Habitats for Conservation | url = https://books.google.com/books?id=FcRZodbd9oQC&pg=PA6 | ano = 1995 | editores = Cambridge University Press | isbn = 978-0-521-44776-8 | páxinas = 6}}</ref><ref>{{cita libro | autor = Richard J. Huggett | título = Fundamentals of Biogeography | url = https://books.google.com/books?id=ZR68HCMmPjoC&pg=PA146 | year = 2004 | publisher=Psychology Press | isbn = 978-0-415-32347-5 | page = 146}}</ref> Do mesmo xeito, nos hábitats costeiros poden chegar a estar dominados por algas mariñas ata acontezan tormentas ou outros procesos que arrastren o sedimento que no están, e estas se vexan reemprazadassubstituídas por outras especies.
 
== Tipos ==
==== Augas doces ====
[[Ficheiro:Danau Sentarum 2006.jpg|miniatura|esquerda|Zonzas húmidas de [[Borneo]]]]
Os hábitats de auga doce inclúen aos [[río]]s, regatos, [[lago]]s, lagoas, [[pantano]]s e manglares[[Mangleiro|mangleiros]]. Aínda que algúns organismos se atopan na maioría destes hábitats, case todas as especies teñen requisitos específicos dalgúns deses hábitats. A velocidade da auga, a temperatura ou saturación de osíxeno son factores clave. Nos sistemas fluviais hai ademais seccións onde o fluxo da auga é rápidas ou lentas; onde se forman pozas ou estancamentos, ou bolsas de augas paralelas, que proporcionan un abano amplo de hábitats. Do mesmo xeito, as plantas acuáticas poden flotar, estar mergulladas en parte ou no seu total, ou medrar en solos saturados de auga de xeito permanente ou temporal. As plantas marxinais proporcionan un hábitat importante para os invertebrados e os vertebrados, e as plantas mergulladas proporcionan oxixenación na auga, absorben nutrientes e desempeñan un papel na redución da contaminación.<ref name="Cook">{{cita libro | autor1 = Cook, C.D.K. | autor2 = Gut, B.J. | autor3 = Rix, E.M. | autor4 = Schneller, J. | título = Water Plants of the World: A Manual for the Identification of the Genera of Freshwater Macrophytes | url=https://books.google.com/books?id=uRFTK3T4WTUC&pg=PR7 | ano = 1974 | editores = Springer Science & Business Media | isbn = 978-90-6193-024-2 |páxina = 7}}</ref>
 
==== Mariños ====
[[Ficheiro:Callyspongia sp. (Tube sponge).jpg|miniatura|esquerda|Peixes arredor de espoxasesponxas nun [[arrecife de coral]].]]
Os hábitats mariños inclúen as masas de auga salobre, os [[estuario]]s, as [[ría]]s, as [[baía]]s, a zona intermareal, o mar aberto, o [[bentos|leito mariño]], os [[Arrecife de coral|arrecifes]] e as zonas de augas profundas.<ref name=BBCNature>{{cita web | título = Habitats | url =http://www.bbc.co.uk/nature/habitats | páxina-web = BBC Nature |accessdate=}}</ref> Outras variacións inclúen [[pozas intermareais]], [[pradeiras mariñas]]<!---seegrass beds---> [[baixío]]s, [[chairas de mareas]]<!---mudflats--->, [[auga salobre|lagoas salobres]], praias de area fina ou cantos ou leitos mariños, e nos que todos existen un ampla diversidade. A zona bentónica ou o leito mariño proporciona un fogar tanto para os organismos estáticos, que viven ancorados ao substrato, como para unha gran variedade de organismos que se arrastran ou se pegan á superficie. Algunhas especies, viven flotando entre as ondas da superficie da auga, ou entre os restos flotantes na superficie do mar, outros nadan a diferentes rangos de profundidades, incluíndo a organismos da zona demersal xa preto do fondo mariño, e moitas especies que derivan coas correntes oceánicas e que forman o [[plancto]].<ref name="Roff">{{cita libro | autor = Roff, John | título = Marine Conservation Ecology | url = https://books.google.com/books?id=HSLGGARRtfYC&pg=PA105 | ano = 2013 | editores = Routledge | isbn=978-1-136-53838-4 | páxina = 105}}</ref>
 
==== Desertos e rexións con secas ====
[[Ficheiro:Marsa Alam R18.jpg|miniatura|esquerda|Deserto de [[Exipto]].]]
Os desertos non son un tipo de hábitat que favoreza a presenza de grupos como os anfibios, porque estes precisan de auga para manter as súas peles húmidas e para criar as súas larvas. Con todo, algunhas ras adaptáronse e viven en desertos xa que crean hábitats húmidos subterráneos e hibernan cando as condicións son adversas. O [[sapo]] ''[[Scaphiopus couchii]]'' sae da súa madrigueira cando se produce un choiva e pon os ovos nas pozas que se forman. Os [[Cágado|cágados]] medran rápido, ás veces en tan só nove días, e sofren unha [[metamorfose]].<ref>{{cita web | url = http://www.desertmuseum.org/books/nhsd_spadefoot.php | título = Couch’s spadefoot (''Scaphiopus couchi'') | editores = Arizona–Sonora Desert Museum }}</ref>
 
Outros organismos afrontan a seca dos seus hábitats acuosos doutros xeitos. Hai pozas que son efémeras e que só se forman nunha época de choivas ao longo do ano. A súa flora é característica e está especialmente adaptada a elas. Está formada principalmente por especies anuais cuxas sementes sobreviven á seca, pero tamén por especies perennes que se adaptaron dun xeito único. <ref>{{cita libro |título = Ecology, Conservation, and Management of Vernal Pool Ecosystems | autor = Witham, Carol W. | ano = 1998 | editores = California Native Plant Society | isbn = 978-0-943460-37-6 | páxina = 1 }}</ref> Os animais tamén se adaptaron a estes hábitats extremos. Algunhas especies de camaróns depositan "ovos de inverno", que son resistentes á desecación e que ás veces se estenden co po e que se desprazan a novas pozas do chan. Estas especies sobreviven en estados latentes de ata quince anos.<ref>{{cita web | url = http://www.vernalpool.org/inf_fs.htm | título = Fairy shrimp | autor = Green, Scott | editores = The Vernal Pool Association | deadurl = yes | archiveurl = https://web.archive.org/web/20160423074123/http://www.vernalpool.org/inf_fs.htm | archivedate = 23/04/2016 |df= }}</ref> Algunhas especies de peixes de [[Ciprinodontiformes]], que viven en auga doce, compórtanse dunha forma similar. Os seus ovos rompen axiña e os xuvenís axiña medran alí, sempre que as condicións sexan boas. Porén, cando as pozas se secan os ovos desas poboacións entran nunha diapausa e resisten durante máis tempo. <ref>{{cita web |título =The most extreme fish on Earth |autor=Walker, Matt | url=http://www.bbc.co.uk/earth/story/20150519-the-most-extreme-fish-on-earth | páxina-web = BBC Earth |data = 21/05/2015}}</ref>
 
==== Urbes ====
Moitos animais e plantas coexisten coa xente nos ambientes urbanos. Tenden a ser especies xeralistas, que se adaptan axiña e que empregan lugares das casas e edificios para residir. As ratas e os ratos seguiron ao home ao redor do globo; as pombas, os peregrinos, os gorrións ou as as andoriñas usan os edificios para aniñar; os morcegos empregan os ocos dos tellados para comer; os raposos visitan as hortas e aliméntanse do tirado no lixo; e outras como os [[esquíos]], os [[mapaches]] ou as [[Mofeta|mofetas]] vagan polas rúas. Estímase que máis de 2.000 coiotes viven adaptados aos arredores da cidade de [[Chicago]].<ref>{{cita libro | autor = Read, Nicholas | title=City Critters: Wildlife in the Urban Jungle | url=https://books.google.com/books?id=ED0O1Gj0froC | ano = 2012 | editores = Orca Book Publishers | isbn = 978-1-55469-394-8 |páxina = 2}}</ref> Un estudo sobre das vivendas das cidades no norte de Europa estimou que no [[século XX]] había 75 especies de invertebrados vivindo dentro delas, incluíndo 53 especies de [[escaravellos]], 21 [[Mosca|moscas]], 13 [[Bolboreta|bolboretas]] e [[Traza|couzas]], 13 [[ácaros]], 9 [[Piollo|piollos]], 7 [[Abella|abellas]], 5 [[Avespa|nespras]], 5 [[Cascuda|cascudas ]], 5 [[arañas]], 4 [[Formiga|formigas]] e outras tantas especies. <ref>{{cita libro | autor = John G. Kelcey, John G. | título = Vertebrates and Invertebrates of European Cities:Selected Non-Avian Fauna | url = https://books.google.com/books?id=It7HCgAAQBAJ&pg=PA124 | ano = 2015 | editores = Springer | isbn = 978-1-4939-1698-6 | páxina = 124}}</ref> En climas cálidos, as termitas son pragas graves no hábitat urbano. Coñécese que 183 especies afectan a estrutura dos edificios e que 83 especies causan danos estruturais graves. <ref>{{cita libro |autor1 = Abe, Y. | autor2 = Bignell, David Edward | autor3 = Higashi, T. | título = Termites: Evolution, Sociality, Symbioses, Ecology | url = https://books.google.com/books?id=pg3oCAAAQBAJ&pg=PA437 | ano = 2014 | editores = Springer | isbn = 978-94-017-3223-9 |páxina = 437}}</ref>
 
=== Microhábitats ===
A aquelas condicións a pequena escala que precisa unha poboación ou un organismo en particular chamásenlle microhabitat. Cada hábitat, ou macrohábitat, inclúe un gran número de microhábitats que se diferencian por variacións miúdas de exposición á luz, da humidade, da temperatura, do movemento do aire ou doutros factores. Así, os liques que medran na aba cara o norte dunha rocha ou outeiro son diferentes dos que medran na cara ao sur, ou dos que se atopan no nivel superior ou preto do chan. Os liques que medran entre as fisuras das rochas de granito ou os das superficies expostas ao vento tamén o son. Ademais, esa flora en cada microhábitat convértese nun pequeno espazo que acolle a diferentes especies da microfauna.<ref>{{cita web|url=https://www.anbg.gov.au/lichen/ecology-habitats-micro.html |título = Microhabitats | editores = Government of the Commonwealth of Australia | obra = Australian National Botanic Gardens, Centre for Australian National Biodiversity Research}}</ref>
 
Tamén hai numerosos microhabitats nas madeira, que non son iguais para os bosques de coníferas, os bosques de árbores caducifolias, nas cascas das árbores ou no moamo que cobre o solo.<ref name=Offwell>{{cita web | url = http://www.countrysideinfo.co.uk/woodland_manage/woodbio3.htm |title = Woodlands & Biodiversity | editores = Offwell Woodland & Wildlife Trust}}</ref> Canto maior sexa a diversidade estrutural da madeira, maior será o número de microhabitats que acolle. Unha variedade de especies de árbores con espécimes individuais de diferentes tamaños e idades, e unha variedade de características como regatos, diferentes alturas do chan, pistas ou outras, proporcionan diferentes condicións axeitadas para acoller a un maior diversidade biolóxica. Por exemplo, en [[Gran Bretaña]] estímase que varios tipos de madeira podre conteñen máis de 1700 especies de invertebrados.<ref name=Offwell/>
 
Para un organismo parasito, o seu hábitat é aquela parte exterior ou interior do seu hospede para a que está adaptado a vivir. O ciclo de vida dalgúns parasitos implica a varias hóspedes diferentes, así como tamén un hóspede para cada etapas da súa vida, que ás veces son microhabitats moi diferentes.<ref name="Lewis">{{cita libro | autor1 = Lewis, E.E. | autor2 = Campbell, J.F. | autor3 = Sukhdeo, M.V.K. | título = The Behavioural Ecology of Parasites | url = https://books.google.com/books?id=dKSyEsRTk5kC&pg=PA183 | ano = 2002 | editores = CABI | isbn = 978-0-85199-754-4 | páxina = 183}}</ref> Un destes organismos é do [[Trematodos|trematodo]] ''Microphallus turgidus'' que vive en augas doces lamacentas. O seu primeiro hóspede é un caracol e o seu segundo unha gamba ''[[Palaemonetes pugio]]''. O anfitrión final son aves acuáticas ou mamíferos, que consume esas gambas.<ref name="pung">{{cita publicación periódica | autor1 = Pung, Oscar J. | autor2 = Burger, Ashley R. | autor3 = Walker, Michael F. | autor4 = Barfield, Whitney L. | autor5 = Lancaster, Micah H. | autor6 = Jarrous, Christina E. | ano = 2009 | título = In vitro cultivation of ''Microphallus turgidus'' (Trematoda: Microphallidae) from metacercaria to ovigerous adult with continuation of the life cycle in the laboratory | xornal = Journal of Parasitology | volume=95 | edición = 4 | páxinas = 913–919 | jstor = 27735680 | doi=10.1645/ge-1970.1}}</ref>
{{Véxase tamén|Extremófilo}}
<!---[[Ficheiro:Cryptoendolith.jpg|miniatura|dereita|Unha rocha da Antártida partida a metade e onde se mostran as formas de vida no endolito, e que se ven como unha capa verde duns poucos milímetros de grosor.]]--->
Aínda que a gran maioría de organismos da [[Terra]] viven en ambientes [[Mesófilo (organismo)|mesofílicos]] (isto é, moderados), algúns organismos, case todos [[microorganismo]]s, son quen de colonizar hábitats de condicións extremas; que non son quen de ocupar a meirande parte das especies.
 
Como exemplo, hai [[bacteria]]s que viven no [[lago Whillans]], que está a máis de medio quilómetro de profundidade da Antártida. Sendo un hábitat sen luz e sen entrada de [[materia orgánica]] doutros lugares, a materia orgánica da que dependen esas bacterias sexa a que procede da materia en descomposición da auga de fusión do [[glaciar]] e de minerais das rochas do fondo do lago.<ref>{{Cita web | apelidos = Gorman | nome = James | título = Bacteria Found Deep Under Antarctic Ice, Scientists Say |url=https://www.nytimes.com/2013/02/07/science/living-bacteria-found-deep-under-antarctic-ice-scientists-say.html | data = 6/02/2013 | obra = New York Times}}</ref> Hai tamén un grupo de bacterias que se atopan en abundancia na [[foxa das Marianas]], que é o lugar máis profundo do océano e da Terra. Nese lugar deposítase unha alta cantidade de "neve mariña", que son os detritos que caen desde as capas superficiais da auga e que se acumulan no val submarino, e proporciona alimento a unha extensa comunidade de bacterias.<ref>{{Cita web |apelidos = Choi |nome = Charles Q. |título = Microbes Thrive in Deepest Spot on Earth | url=http://www.livescience.com/27954-microbes-mariana-trench.html |data=17/03/2013 |editores = LiveScience}}</ref>
 
Outros microorganismos viven en hábitats onde non hai osíxeno co que dependen de rutas químicas distintas da fotosíntese. En pozos perforados a 300 m nos fondos do mar, en substratos rochosos, atopáronse comunidades microbianas que aparentemente se sustentan en reaccións entre a auga e os compoñentes químicos das rochas. Inda que están aínda pouco estudadas, estas comunidades poderían ter un papel importante no [[Ciclo do carbono|ciclo global do carbono]].<ref>{{Cita web |apelidos = Oskin | nome = Becky |título = Intraterrestrials: Life Thrives in Ocean Floor | url=http://www.livescience.com/27899-ocean-subsurface-ecosystem-found.html |data = 14/03/2013 | editores = LiveScience}}</ref> Do mesmo xeito, atopáronse microorganismos a máis de dous quilómetros de profundidade asociadas a pequenas trazas de [[hidróxeno]], que se xeran por reaccións de oxidación dentro das rochas.<ref>{{cita web | apelidos1=Schultz| nome1=Steven | título = Two miles underground | url = http://www.princeton.edu/pr/pwb/99/1213/microbe.shtml | editores = Princeton Weekly Bulletin | archiveurl = https://web.archive.org/web/20160113130655/http://www.princeton.edu/pr/pwb/99/1213/microbe.shtml|archivedate = 13/01/2016|date=13/12/1999}}</ref><ref name="NYT-20160912">{{cita web | apelidos=Chang | nome = Kenneth | título =Visions of Life on Mars in Earth’s Depths | url = https://www.nytimes.com/2016/09/13/science/south-african-mine-life-on-mars.html |data = 12/09/2016 | obra = New York Times}}</ref>
 
A zona intermareal e na capa fótica dos océanos son hábitats que acollen unha ampla diversidade.<ref>{{cita libro | apelidos =Cole | nome = Bob |título = The SAA BUhlmann DeeP-Stop System Handbook |data = March 2008 | editores =Sub-Aqua Association |isbn=978-0-9532904-8-2 |páxinas =vi–1 |capítulo = Appendix 6}}</ref> Porén, o gran volume de augas por debaixo do límite onde se pode realizar a fotosíntese, que está arredor dos 100 e 200 metros, atópase nunha escuridade total, de alta presión e pouco [[osíxeno]] (dependendo da área do océano), escasos recursos alimenticios e condicións de frío.<ref name=DeepSea>{{cita web |url=http://marinebio.org/oceans/deep/ |título = The Deep Sea |data=29/12/2011 | editores = MarineBio Conservation Society }}</ref> Eses hábitat do océano profundo son un desafío para a investigación xa que se estima que supoñen case o 79% do total da [[biosfera]], mais que, en especial, non son accesibles a mergullo e por ser moitas as rexións nas que superan mesmo 1000 metros de profundidade.<ref name=DeepSea /> Os animais nesta zona ou son detritívoros e dependen dos alimentos que desaparecen das capas superficiais ou son depredadores que se alimentan uns dos outros. Algúns organismos son peláxicos, nadan ou á deriva no medio do océano, namentres que outros son [[Bentos|bentónicos]], viven preto ou preto do fondo do mar. As súas taxas de crecemento e o seu metabolismo adoita ser lento. Os seus ollos poden ser moi grandes para detectar a pouca iluminación que hai, ou tamén poden ser cegos e contar con outros receptores sensoriais. Hai unha serie de especies betónicas bioluminiscentes, que teñen esa características para unha variedade de funcións, incluíndo a depredación, a protección e o recoñecemento social.<ref name=DeepSea/> En xeral, os corpos de animais que viven a grandes profundidades están adaptados aos ambientes de alta presión grazas a que dispoñen de biomoléculas resistentes á presión e unhas pequenas moléculas orgánicas presentes nas súas células coñecidas como [[piezolites]], que lle dan a flexibilidade que precisan ás proteínas. Tamén teñen graxas insaturadas nas súas membranas, que impiden que se solidifican a baixas temperaturas.<ref>{{cita web | url = http://www.bbc.co.uk/earth/story/20150129-life-at-the-bottom-of-the-ocean | título = What does it take to live at the bottom of the ocean?| ano =2016 | editores = BBC Earth}}</ref>
 
[[Ficheiro:Dense mass of anomuran crab Kiwa around deep-sea hydrothermal vent.jpg|miniatura|esquerda|Unha densa masa de [[Braquiúros|cancrexoscangrexos]] brancos nun afloramento termal, con [[Pedunculados|percebes]] ao seu lado da dereita.]]
Os [[fonte hidrotermal|afloramentos hidrotermais]] descubríronse por primeira vez no océano en [[1977]]. <ref name=Vent>{{cite web |url=http://oceanservice.noaa.gov/facts/vents.html | título = A hydrothermal vent forms when seawater meets hot magma |date=11/02/2013 | obra = Ocean facts | editores = National Ocean Service}}</ref> Xorden naqueles lugares onde a auga do mar quence nas fisuras do chan xa que hai un calor de magma que está preto da superficie. O afloramento de auga pode chegar a temperaturas de máis de 340 °C e aínda así ser o lugar onde habitan amplas comunidades de microorganismos.<ref name=Vent/> A base desta vida é a quimiosíntese un proceso polo cal os microbios converten substancias como [[sulfuro de hidróxeno]] ou [[amoníaco]] en moléculas orgánicas.<ref>{{cita web |url=http://ocean.si.edu/ocean-videos/hydrothermal-vent-creatures | título = Hydrothermal Vent Creatures | obra = Ocean Portal |editores = Smithsonian National Museum of Natural History}}</ref> Estas [[bacteria]]s e [[Archaea|arqueas]] son os principais produtores destes ecosistemas, e soportan amplo abano de especies. Téñense descuberto arredor de 350 especies de organismos, moitas [[Endemismo|endémicas]], nesas comunidades: moluscos dominándoas, [[Verme|vermes]], [[crustáceos]] ou [[poliquetos]].<ref>{{cita libro | autor1=Desbruyères, Daniel |autor2=Segonzac, Michel| título = Handbook of Deep-sea Hydrothermal Vent Fauna | url=https://books.google.com/books?id=KZbLHpstfrwC&pg=PA9 |year=1997 | editores =Editions Quae |isbn=978-2-905434-78-4| páxina = 9}}</ref>
 
A [[atmosfera]] pódese considerar un hábitat de por si: é un espazo polo que poden moverse especies aladas, como [[morcegos]] e [[aves]], ou ser o medio de dispersión de [[pole]], [[Espora|esporas]] ou sementes. Mesmo existen microorganismos metabolicamente activos, que se reproducen e aproveitan case toda a súa vida sendo aerotransportados. Estímase que hai centos de miles de células presentes nun só metro cúbico de aire. A comunidade microbiana aerotransportada chega a ser tan diversa como a que se atopa no solo ou noutros ambientes terrestres. Incluso a súa distribución non é uniforme no aire: a súa densidade varía en función da altitude e doutras condicións ambientais. Ata hai probas de [[fixación do nitróxeno]] nas nubes, e dúbidas do seu papel no ciclo de carbono, mediado pola actividade microbiana.<ref>{{cita publicación periódica |autor1=Womack, Ann M. | autor2=Bohannan, Brendan J.M. | autor3=Green, Jessica L. | ano = 2010 | título = Biodiversity and biogeography of the atmosphere | xornal = Philosophical Transactions of the Royal Society B |volume=365 | edición = 1558 |páxinas = 3645–3653 |doi=10.1098/rstb.2010.0283}}</ref>
 
Hai outros tantos exemplos de hábitats extremos onde existen formas de vida especialmente adaptadas. Van desde pozos de [[petróleo]] que conteñen organismos microbianos;<ref>{{cita libro | título = Petroleum fly |encyclopedia=Grzimek's Animal Life Encyclopedia |edición =2º | ano =2004 |volume = Volume 3: Insects |isbn=0-7876-5779-4 | editores =The Gale Group |páxina=367}}</ref> [[Augas termais|fontes termais]] a temperaturas de 71 °C nas que habitan [[cianobacteria]]s formando [[tapete microbiano|tapetes]]<ref>{{cita publicación periódica |autor1 = McGregor, G.B. |autor2=Rasmussen, J.P. |ano=2008 |título =Cyanobacterial composition of microbial mats from an Australian thermal spring: a polyphasic evaluation | xornal =FEMS Microbial Ecology |volume=63 |edición=1 |páxinas =23–35 |pmid=18081588 |doi=10.1111/j.1574-6941.2007.00405.x}}</ref>, fosas oceánicas de augas frías, con afloramentos de sulfuro de hidróxeno e [[Metano|metanos]], e nos que viven desde bacterias a [[Mexillón|mexillóns]] asociados en simbiose cos [[Organismo anaerobio|organismos anaeróbicos]];<ref>{{cita web| url=http://oceanexplorer.noaa.gov/explorations/10lophelia/logs/oct18/oct18.html | título = Gas-powered Circle of Life: Succession in a Deep-sea Ecosystem |autor = Hsing, Pen-Yuan |data = 18/10/2010 | obra =Lophelia II 2010 | editores =NOAA}}</ref> salinas con especies tolerantes ao sal como ''Wallemia ichthyophaga'', un [[Fungo (bioloxía)|fungo]] [[Basidiomicetos|basidiomiceto]];<ref name=Gostincar>{{Cita publicación periódica | apelidos1 = Gostincar | nome1 = C. | apelidos2 = Grube | nome2 = M. | apelidos3 = De Hoog | nome3 = S. | apelidos4 = Zalar | nome4 = P. | apelidos5 = Gunde-Cimerman | nome5 = N. | título = Extremotolerance in fungi: Evolution on the edge | doi = 10.1111/j.1574-6941.2009.00794.x | xornal = FEMS Microbiology Ecology | volume = 71 | edición = 1 | páxinas = 2–11 | ano = 2010 | pmid = 19878320}}</ref> capas de xeo da [[Antártida]] nas que habitan fungos de ''Thelebolus'' spp.<ref name=Gostincar/>; ou mesmo campos de neve nos que medran [[Fitoplancto|microalgas]].<ref>{{cita web | url = http://www-es.s.chiba-u.ac.jp/~takeuchi/snowalgae_ak.html | título = Snow algae on Alaskan glaciers | autor = Takeuchi, Nozomu | ano = 2014}}</ref>
 
==Cambios nos hábitats==
Ben por procesos naturais, ben por actividades da humanidade as paisaxes e os hábitats que teñen asociados cambian co paso do tempo. Os procesos xeolóxicos supoñen tanto mudanzas miúdas na xeomorfoloxía do territorio, que xorden de procesos como o levantamento tecnónicotectónico como o afundimento, como mudanzas bruscas por [[Terremoto|terremotos]], esvaramentos de terra, [[Tormenta|tormentas]], [[Inundación|inundacións]], [[Incendio forestal|incendios forestais]], erosións do litoral costeiro, [[deforestación]] ou cambios no uso da terra.<ref name="Lindenmayer">{{Cita libro|autor1=Lindenmayer, David B. |autor2=Fischer, Joern |título=Habitat Fragmentation and Landscape Change: An Ecological and Conservation Synthesis |url=https://books.google.com/books?id=tpMKTIoJixMC&pg=PA1 |ano=2013 |editores=Island Press |isbn=978-1-59726-606-2|páxinas=1–10}}</ref> Tamén se dan cambios nos hábitats que os causan o [[Agricultura|uso agrícola]] do territorio, o [[turismo]], a [[contaminación]], a [[fragmentaciónFragmentación dedo hábitatshábitat|fragmentación]] ou os procesos ligados aos cambios climáticos.<ref name="Miller">{{cita libro|autor1=Miller, G. Tyler |autor2=Spoolman, Scott |título=Living in the Environment: Principles, Connections, and Solutions |url=https://books.google.com/books?id=5gC9Dy1YWfkC&pg=PA193 |ano=2008 |editores=Cengage Learning |isbn=978-0-495-55671-8 |páxinas=193–195}}</ref>
 
A perda do hábitat é a maior ameaza para calquera especie. Se a illa na que vive a poboación dunha especie endémicoendémica deixa de ser habitable por algún motivo, esa poboación da especie extinguirase (agás que haxa cambios posteriores). De feito, calquera tipo de hábitat que estea rodeado por outro hábitat diferente pódese definir como unha illa, é un hábitat illado. Por cuestión de probabilidade, as pequenas [[Poboación (bioloxía)|poboacións]] polo xeral teñen unha diversidade xenética menor e teñen un maior risco de verse ameazadas pola depredación, a maior competencia interespecífica, por enfermidades ou catástrofes. A fragmentación de hábitats vese mellorada, en certa medida, grazas a presenza de corredores para a fauna que conecten as illas, ou pezas do territorio.<ref name="Miller" /> Eses corredores poden ser ríoríos, gabias, liñas de árbores ou mesmo pasos subterráneo nas estradas.<ref name="Miller" /> Sen os corredores as sementes da flora non pode dispersarse de igual xeito e os animais, en particular os pequenos, non poden viaxar por ese territorio, hostil para eles; co que son poboacións máis expostas ao [[Extinción|risco de extinción]] local.<ref name="holland2008">{{cita publicación periódica |autor1=Holland, Matthew D. |autor2=Hastings, Alan |ano=2008 |título=Strong effect of dispersal network structure on ecological dynamics |xornal=Nature |volume=456 |páxinas=792–794 |doi=10.1038/nature07395}}</ref>
 
A perturbación dos hábitats poden chegar a ter efectos a longo prazo nos ecosistemas. A herba americana ''[[Bromus tectorum]]'' introduciuse en [[Europa]] e converteuse en [[Especie invasora|invasora]]. Produce unha alta cantidade de detritos inflamables e está adaptada aos [[Lume|lumes]]. Por iso, esta planta sobrepasa en taxas de supeviviencia a outras especies locais despois dos incendios, e convértese en dominantes sobre destas.<ref name="Brooks 2004 677–688">{{cita publicación periódica|apelidos1=Brooks |nome1=M.L. |apelidos2=D'Antonio |nome2=C.M. |apelidos3=Richardson |nome3=D.M. |apelidos4=Grace |nome4=J.B. |apelidos5=Keeley |nome5=J.E. |apelidos6=DiTomaso |nome6=J.M. |apelidos7=Hobbs |nome7=R.J. |apelidos8=Pellant |nome8=M. |apelidos9=Pyke |nome9=D. |ano=2004 |título=Effects of invasive alien plants on fire |xornal=BioScience |edición=7 |páxinas=677–688 |doi=10.1641/0006-3568(2004)054[0677:EOIAPO]2.0.CO;2 |volume=54}}</ref> Un exemplo mariño son as poboacións dos [[Ourizo de mar|ourizos de mar]]. Teñen taxas de crecemento elevadas en determinados momentos e son quen de desprazar as macroalgas dos fondos do litoral que ocupan. Cando dominan unha área do litoral son quen de permanecer ata anos dominando e iso ten un efecto na [[cadea trófica]] local. Incluso, cando as altas densidades do ourizo de mar fan que aparezan maiores taxas de mortaldade por enfermidades, as algas que os van a reemprazar son aquelas con altas taxas de crecemento.<ref>{{cita libro|autor=Lawrence, John M. |título=Sea Urchins: Biology and Ecology|url=https://books.google.com/books?id=B322HrCUvNEC&pg=PA196 |ano=2013|editores=Academic Press |isbn=978-0-12-397213-2 |páxinas=196–202}}</ref>
 
==Hábitat monotípico==
Un hábitat monotípico é aquel o que unha soa especie de animal ou planta é tan dominante que exclúe practicamente a todas as demais especies. Un exemplo son as plantacións de [[cana de azucre]], que se plantan, queiman e recolectancolleitan e para as que se empregan [[Herbicida|herbicidas]] que matan as herbas e controlan os invertebrados.<ref name="Guanajibo">{{cita libro|título = Rio Guanajibo river basin flood protection project, Mayaguez, Hormigueros, San German: environmental impact statement | autores = United States. Army. Corps of Engineers | ano = 1994 |url=https://books.google.com/books?id=3jk0AQAAMAAJ&pg=PA94-IA29 |ano=1994 |páxina=94}}</ref>
 
Algunhas especies invasoras son quen de crear espazos monotípicos nos que substitúen e/ou impiden que outras especies, especialmente as locais, medren. Unha colonia dominante pode ocorrer grazas á liberación de produtos químicos retardantes que exudan, pola monopolización do consumo ou aproveitamento de [[Nutriente|nutrientes]] ou espazo, a carencia de especies que as consuman. Outro hábitat monotípico son aqueles producidos en lugares para a conservación ou exposición de especies nun [[xardín botánico]], un [[Parque zoolóxico|zoolóxico]] ou similar. Malia a que o nome suxire a presenza dunha única especie, esa especie pode crear hábitats ou condicións que determinen que outras especies coexisten no hábitat que ocupa. Como exemplo, nos hábitats acuáticos nos que aparecen leitos da planta acuática ''[[Hydrilla]]'' aparece unha fauna rica en macroinvertebrados, similar a doutro [[hábitat politípico]] ou variado. Porén, esa especie afecta a macrofauna que as habita e varios hábitats de Hydrilla poden acoller a diferentes conxuntos de especies.<ref name"theel2008">{{cita publicación periódica |autor1=Theel, Heather J. |autor2=Dibble, Eric D. |autor3=Madsen, John D. |ano=2008 |título=Differential influence of a monotypic and diverse native aquatic plant bed on a macroinvertebrate assemblage; an experimental implication of exotic plant induced habitat |xornal=Hydrobiologia |volume=600 |páxinas=77–87 |doi=10.1007/s10750-007-9177-z }}</ref>
 
==Véxase tamén==
3.580

edicións