Diferenzas entre revisións de «Georges-Louis Leclerc»

m
(Poño modelo Biografía)
En Nantes reencontrou ao [[Duque de Kingston]], un aristócrata inglés que percorría Europa como viaxe de licenciatura xunto ao seu preceptor. *Entablou unha estreita amizade con el e decidiu seguilo no seu periplo, que os levou a [[La Rochelle]], [[Bordeos]], [[Tolosa, Francia|Tolosa]], [[Béziers]] e [[Montpellier]], e despois a [[Italia]], onde pasaron por [[Turín]], [[Milán]], [[Xénova]], [[Florencia]] e [[Roma]], aproveitando a viaxe para acumular libros.
 
De volta a Francia foi elixido membro da ''Academia de Ciencias de Francia'', con só 27 añosanos, e despois ''Gardián dos Xardíns Reais'' (máis tarde ''[[Jardin des Plantes de París|Jardin des Plantes]]'') en [[París]], desde [[1739]].
 
Daquela, contando trinta e dous anos, pedíuselle que fixera unha descrición metódica das coleccións conservadas no gabinete real, o que impulsou a súa dedicación á [[ciencia|Historia Natural]] durante os corenta e nove anos seguintes que lle quedaban de vida, distribuíndo o seu tempo entre París e Montbart.
Buffon expuxo as súas ideas sobre xeoloxía en ''Historia e teoría da Terra'', publicada en [[1744]], un tratado que viña a constituír o principio da súa ''Historia natural''. Este discurso, non moi extenso, vai seguido de ''Probas'' distribuídas en dezanove artigos que constitúen unha especie de expediente xustificativo, xa que Buffon distingue entre ''teoría'' (historia onde só figuran feitos demostrados e debidamente comprobados) e ''sistema'' (hipótese incomprobábel acerca das orixes).
 
El pretende escribir só teoría. En canto á materia xeolóxica, a desorde da Terra esé só aparente, xa que a terra se deposita en forma de estratos, atribuíndo esta [[estratigrafía|estratificación]] á obra da auga, tanto a do mar como a do ceo que, por medio da [[erosión]], desfai a orde estratificada pola auga mariña. Esta explicación que atribúe as modificacións da paisaxe á acción exclusiva da auga denomínase ''[[neptunismo]]''. Pero, a partir de [[1745]], data da primeira das ''Probas'', engade a esta explicación a formación polo lume, hipótese chamada ''vulcaniana'' ou ''[[vulcanismo]]''. Máis tarde recoñeceu que o lume era o axente principal das transformacións xeolóxicas e desenvolveu magnificamente esta hipótese nas súas ''Époques de la Nature'' ([[1778]]).
 
Cando Buffon publicou ''Les Époques de la Nature'' contaba xa setenta e un anos, polo que constitúe o seu testamento intelectual e unha síntese de todos os seus traballos. Na introdución afirma que quere anotar os cambios sucesivos da Natureza. Establece sete épocas segundo os feitos, os monumentos e as tradicións.
* Na quinta, os elefantes, hipopótamos e outros animais do sur habitaron as terras do norte.
* Na sexta, separáronse os dous continentes e apareceu o home.
* Na sétima época, o home se desenvolveudesenvolveuse.
 
Soslaia os tropezos que lle ofrecían os textos relixiosos afirmando que a interpretación da ''[[Biblia|Xénese]]'' non debe ser literal e que os seis días de que fala [[Moisés]] son precisamente as seis épocas por el descritas. "A verdadeira gloria do home é a ciencia, e a paz a súa verdadeira felicidade".
* En canto á súa concepción do organismo, no seu ''Discours sur la Nature des Animaux'' Buffon distingue entre as partes animal e vexetativa dos animais, unha distinción que sería máis tarde desenvolvida por [[Xavier Bichat]] e [[Georges Cuvier]]: as funcións vexetativas ou orgánicas están sempre actuando e son realizadas polos órganos internos, dos cales o corazón é o órgano principal; as funcións animais son realizadas polas partes externas (os órganos dos sentidos e as extremidades). Así, podería dicirse que un animal é un complexo de órganos que cumpren as funcións vexetativas (asimilación, crecemento e reprodución) cuberto por un envoltorio formado polas extremidades, os órganos dos sentidos, os nervios e o cerebro, que sería o centro deste envoltorio. Os animais poden diferir uns dos outros nas súas partes externas sen mostrar grandes diferenzas na ordenación das súas partes internas. Porén, se os órganos internos cambian, as partes externas cambiarán infinitamente.<ref>Russell (1916): ''Form and Function'', páxs. 25 e 26.</ref>
* Buffon é un dos grandes expoñentes da idea da ''[[Scala naturae]]''. Así, Buffon ordena os seres orgánicos de maneira gradual, aínda que a gradación non é de tipo morfolóxico senón funcional.<ref>Buffon (1749): ''Histoire naturelle'', i., p. 13; ii, p. 9; iv., p. 101; e xiv., páxs. 28-29.</ref>
* Buffon foi tamén un firme crente na unidade do plano estrutural dos [[vertebrado]]s. Por vez primeira, e aínda que fora a modo de hipótese, se explicaexplícase a unidade do plano por unidade de orixe.<ref>Russell (1916):. ''Form and Function'', páx. 24.</ref>
* Buffon rexeita a obxectividade da [[Taxonomía|sistemática]], especialmente a [[Linneo|linneana]], á que considera totalmente artificial. Porén, propón un concepto de [[Especie (bioloxía)|especie]] moi próximo ao concepto biolóxico moderno, fundamentado na permanencia dos caracteres ao longo das xeracións e na imposibilidade de obter descendentes fecundos entre dúas especies diferentes. En opinión de Buffon, os baleiros entre especies son a única descontinuidade mostrada pola Natureza.
* O [[transformismo (bioloxía)|transformismo]] de Buffon está limitado ao interior das especies. Se ben Buffon especula sobre a posibilidade dun tipo orixinal de onde descenderían o resto dos animais mediante transformacións morfolóxicas, finalmente rexeita esta hipótese baseándose na constancia das especies e na infertilidade dos híbridos. A tese de que Buffon era un evolucionista convencido que corrixiu as súas opinións por medo á Igrexa non se acepta xa por ningún dos expertos na obra de Buffon. Como sinala Russell,<ref>Russell (1916): ''Form and Function'', páx. 25.</ref> Buffon refuta a posibilidade transformista apelando a criterios racionais e non a un acto de fe: como podería suceder que dous individuos "dexenerasen" na mesma dirección? Como é que non encontramos ligazóns intermedias entre as especies?. Para Buffon, as "dexeneracións" poderíapoderían afectar tan só ao tipo orixinal dunha especie por influencia especialmente do clima. Porén, o seu cuestionamento da constancia absoluta da especie, as súas reflexións sobre a historia da Terra, a fecundidade dos híbridos, o papel do medio e a [[bioxeografía]], abrirá a vía á bioloxía [[lamarck]]iana. (Schmitt 2006: 97).
* En [[anatomía|anatomía comparada]], aínda que a súa obra non destaca polas súas observacións detalladas, ofrece un programa de investigación que tería unha forte influencia. Por un lado, insiste na importancia do estudo das estruturas internas (e non só da morfoloxía externa) para a comprensión do funcionamento dos organismos. Este proxecto será posto en marcha por [[Daubeton]] e [[Vicq d'Azyr]] e conducirá á gran síntese de [[Georges Cuvier|Cuvier]]. Por outro lado, Buffon, desconfiando da causalidade final, tende a adoptar un enfoque puramente morfolóxico, considerando as formas independentemente da súa función. Esta vía conducirá aos traballos de [[Goethe]] e [[Étienne Geoffroy Saint-Hilaire]]. (Schmitt 2006: 97)
 
En ''Les Époques de la Nature'' Buffon estuda a orixe do [[Sistema Solar]], especulando que os [[planeta]]s poderían terse formado pola colisión sucesiva de [[cometa]]s contra o [[Sol]].
 
Tamén suxeriu que a idade da Terra debía de ser bastante máis elevada que os 60006 000 anos proclamados pola Igrexa, calculados a partir da Biblia remontándose até o Xénese. Baseándose na taxa de arrefriamento do ferro fundido, calculou que a idade da Terra sería duns 5000050 000 anos.
Por estas aseveracións foi xulgado pola [[Igrexa Católica]] de Francia, e debeu retractarse da súa teoría no segundo volume da súa ''Histoire Naturelle''. Finxindo inxenuidade e manifestando a súa fe intacta, a Sorbona acabou por declararse satisfeita e abandonou a persecución en abril de [[1751]], a cambio dunha vaga promesa de contrición. Prudente (tiña bastante que perder), preferiu retractarse que solicitar axuda aos seus protectores nun conflito que podería volverse na súa contra, e ante o cal poderían deixalo só. Así e todo [[Voltaire]], que o respectaba moitísimo, non compartía todas as súas opinións científicas sobre este asunto e acabaría distanciándose del.
A partir diso, non se fiaría máis da Igrexa, sen volver por outra banda a enfrontarse con ela directamente, o que sería un grave erro táctico. Contentouse con esquivala habilmente. Así, por exemplo, elixiu un confesor pusilánime, ao que trataba como un criado a cambio de que se fixera o cego.
Proseguiu as súas investigacións, facendo construír esferas de metal nas súas propias forxas, para experimentar a súa teoría, e afinando os seus cálculos, chegando a unha cifra para a idade da Terra de 7500075 000 años, publicando os seus resultados en idade avanzada e xa sen temor da Igrexa.
 
=== Matemática ===
2.633

edicións