Diferenzas entre revisións de «Heparina»

m
Arranxos varios, replaced: {{cite web → {{Cita web (3)
(corrixo lingua)
m (Arranxos varios, replaced: {{cite web → {{Cita web (3))
 
== Estrutura química ==
A heparina nativa é un polímero cun peso molecular de 3 a 30 [[Dalton (unidade)|kDa]], pero o peso molecular medio dos preparados de heparina comerciais é de 12 kDa a 15 kDa.<ref name=Francis>{{cita libro | autor= Francis CW, Kaplan KL | capítulo = Chapter 21. Principles of Antithrombotic Therapy | editor = Lichtman MA, Beutler E, Kipps TJ, ''et al'' | título = Williams Hematology | edición = 7th | ano = 2006 | url=http://www.accessmedicine.com/content.aspx?aID=2138678 | isbn=978-0071435918}}</ref> A heparina é un membro da familia dos [[glicosaminoglicano]] (entre os que tamén se inclúe outra molécula moi relacionada, o [[heparán sulfato]]) e consta dunha unidade repetida dun [[disacárido]] variablemente sulfatado.<ref>{{citeCita web | last = Bentolila | first = A. ''et al.'' | title = Synthesis and heparin-like biological activity of amino acid-based polymers | publisher = Wiley InterScience | url = http://www3.interscience.wiley.com/cgi-bin/abstract/75500237/ABSTRACT?CRETRY=1&SRETRY=0|format=Subscription required | accessdate = 2008-03-10}}</ref>
As principais unidades de disacárido que poden aparecer na heparina son as que se mostran máis abaixo. A unidade disacárida máis común está composta por [[ácido idurónico]] con sulfatación 2-O e [[glicosamina]] N-sulfatada con sulfatación 6-O, IdoA(2S)-GlcNS(6S). As heparinas con esta unidade disacárida supoñen, por exemplo, o 85% das heparinas extraídas do pulmón de vaca e o 75% das da mucosa intestinal porcina.<ref>{{Cita publicación periódica | author= Gatti, G., Casu, B. ''et al.'' | title = Studies on the Conformation of Heparin by <sup>l</sup>H and <sup>13</sup>C NMR Spectroscopy | journal= Macromolecules | year=1979 | volume=12 | issue=5 | pages=1001–1007 | doi = 10.1021/ma60071a044}}</ref>
Aínda que non se mostran abaixo, poden aparecer tamén disacáridos raros que conteñen glicosamina con sulfatación 3-O (GlcNS(3S,6S)) ou cun grupo amino libre (GlcNH<sub>3</sub><sup>+</sup>). En condicións fisiolóxicas, os grupos [[éster]] e [[amida]] sulfato están desprotonados e atraen ións de carga positiva, que forman sales de heparina. É en forma de sales como se administra a heparina como anticoagulante.
=== Produción ===
 
A heparina farmacéutica deriva de tecidos mucosos animais como o intestino de [[porco]] ou o pulmón [[vaca|bovino]].<ref>{{Cita publicación periódica | author = Linhardt RJ, Gunay NS. | title = Production and Chemical Processing of Low Molecular Weight Heparins | journal = Sem. Thromb. Hem. | year=1999 | volume=3 | pages=5–16 | pmid = 10549711}}</ref> En 2003 e 2008 fixéronse diversos avances na produción sintética de heparina.<ref>{{citeCita web|last=Bhattacharya|first=Ananyo|title=Flask synthesis promises untainted heparin|url=http://www.rsc.org/chemistryworld/News/2008/August/19080803.asp|work=Chemistry World|publisher=Royal Society of Chemistry|accessdate=6 February 2011|year=2008}}</ref>
 
=== Reaccións adversas ===
En 1916, McLean, un estudante de segundo ano de medicina na [[Universidade Johns Hopkins]], estaba traballando baixo a dirección de Howell investigando preparacións pro-coagulantes, e illou das células hepáticas caninas un fosfátido liposoluble anticoagulante. Foi Howell en 1918 quen acuñou o termo ''heparina'' para este tipo de anticoagulante liposoluble. Ao inicio da década de 1920, Howell illou un [[polisacárido]] hidrosoluble anticoagulante, o cal foi tamén denominado ''heparina'', aínda que era diferente das preparacións de fosfátidos illadas previamente. É probable que o taballo de McLean como cirurxián cambiase o enfoque do grupo de Howell na procura de anticoagulantes, o que finalmente levou á descuberta do polisacárido.
 
Na década de 1930, varios científicos investigaron a heparina. En 1935 [[Erik Jorpes]] no [[Karolinska Institutet]] publicou as súas investigacións sobre a estrutura da heparina,<ref>{{Cita publicación periódica |author=Jorpes E |title=The chemistry of heparin |journal=The Biochemical Journal |volume=29 |issue=8 |pages=1817–30 |year=1935 |pmid=16745848 |pmc=1266692}}</ref> o que fixo posible que a compañía sueca [[Vitrum AB]] lanzase ao mercado o primeiro produto de heparina para uso intravenoso en 1936. Entre 1933 e 1936, os [[Connaught Medical Research Laboratories]], que entón formaban parte da Universidade de Toronto, perfeccionaron unha técnica para producir heparina segura e non tóxica que podía ser administrada aos pacientes en solución salina. Os primeiros ensaios humanos coa heparina comezaron en 1935, e, en 1937, estaba xa claro que a heparina dos laboratorios Connaught era segura, de fácil dispoñibilidade e efectiva como anticoagulante sanguíneo. Antes de 1933, a heparina estaba dispoñible, pero só en pequenas cantidades, e era extremadamente cara, tóxica, e, como consecuencia non tiña importancia para a medicina.<ref>{{citeCita web | last = Rutty | first = CJ | title = Miracle Blood Lubricant: Connaught and the Story of Heparin, 1928–1937 | publisher = Health Heritage Research Services | url =http://www.healthheritageresearch.com/Heparin-Conntact9608.html | accessdate = 2007-05-21}}</ref>
 
=== Desenvolvemento de novos fármacos ===
393.002

edicións