Diferenzas entre revisións de «Membrana basilar»

m
Bot: Cambio o modelo: Cite book; cambios estética
m (→‎Ligazóns externas: Arranxos varios +cda)
m (Bot: Cambio o modelo: Cite book; cambios estética)
 
== Estrutura ==
A membrana basilar é unha estrutura pseudorresonante<ref>M. Holmes and J. D. Cole, "Pseudoresonance in the cochlea, ' in: ''Mechanics of Hearing'', E. de Boer and M. A. Viergever (editors), Proceedings of the IUTAM/ICA Symposium, Delft (1983), pp. 45-52.</ref> que, igual que fan as cordas dun instrumento musical, varía en grosor e rixidez. A "corda" da membrana basilar non é un conxunto de cordas situadas en paralelo, como as cordas dunha guitarra, senón unha longa estrutura que ten diferentes propiedades (anchura, rixidez, masa, amortecemento das vibracións, e as dimensións dos condutos aos que se acopla) en diferentes puntos ao longo da súa lonxitude. O movemento da membrana basilar descríbese xeralmente como unha onda viaxeira.<ref>{{citeCita booklibro | title = Compression: From Cochlea to Cochlear Implants | author = Richard R. Fay, Arthur N. Popper, and Sid P. Bacon | publisher = Springer | year = 2004 | isbn = 0-387-00496-3 | url = http://books.google.com/?id=4Z5mV_qhB5kC&pg=PA4&dq=traveling-wave++%22basilar+membrane%22 }}</ref> Os parámetros da membrana nun punto determinado da súa lonxitude determinan a súa frecuencia característica, a fecuencia á cal ese punto é mái sensible ás vibracións sonoras. A membrana basilar é máis ancha (0,42–0,65&nbsp;mm) e menos ríxida no ápice da cóclea, e máis estreita (0,08–0,16&nbsp;mm) e máis ríxida na base.<ref>Oghalai JS. The cochlear amplifier: augmentation of the traveling wave within the inner ear. ''Current Opinion in Otolaryngology & Head & Neck Surgery''. 12(5):431-8, 2004</ref> Os sons de alta frecuencia localízanse preto da base da cóclea (preto das ventás redonda e oval), mentres que os de baixa frecuencia localízanse preto do ápice.
 
=== Histoloxía ===
A membrana basilar é unha capa de fibras formadas por filamentos orientados transversalmente e incluídos nunha matriz, que está dividida en dúas zonas, chamadas parte arqueada e parte peiteada. A parte arqueada (''arcuata''), vai en anchura desde a lámina ósea espiral ata un terzo do camiño ata a parede coclear externa; a ela chegan vasos sanguíneos. A parte peiteada (''pectinata''), nos dous terzos restantes, que presenta unhas estriacións paralelas chamadas cordas auditivas, e cos filamentos agrupados en feixes en dous estratos, un debaixo do órgano de Corti e outro máis abaixo con feixes maiores; carece de vasos sanguíneos. No bordo externo da cóclea as dúas capas mestúranse e fusiónanse co [[tecido conxuntivo]] do ligamento espiral.
<ref>D. W. Fawcewtt. Bloom-Fawcett. Tratado de Histología. 11ª edición. Interamericana-Mc Graw Hill. Páxinas 989. ISBN 84-7605-361-4 .</ref>
 
 
Unha terceira función, máis recente evolutivamente, da membrana basilar que se desenvolveu na cóclea da maioría das especies de mamíferos e máis feblemente nalgunhas especies de aves, é <ref>
Fritzsch B: The water-to-land transition: Evolution of the tetrapod basilar papilla; middle ear, and auditory nuclei. In: {{citeCita booklibro |author=Douglas B. Webster, Richard R. Fay, Arthur N. Popper, editors |title=The Evolutionary biology of hearing |publisher=Springer-Verlag |location=Berlin |year=1992 |pages=351–375 |isbn=0-387-97588-8 |oclc= |doi=}}
</ref>
a [[relación de dispersión|dispersión]] das ondas sonoras entrantes para separar as frecuencias espacialmente. En resumo, a membrana vaise facendo máis estreita e é máis ríxida nun extremo que no outro. Ademais, as ondas sonoras que viaxan ao extremo máis flexible e afastado da membrana basilar teñen que viaxar a través dunha columna líquida máis longa que as que viaxan cara ao extremo menos ríxido e cercano. Cada parte da membrana basilar, xunto co fluído que a rodea, pode entón considerarse como un sistema de "resorte de masa" con diferentes propiedades de resonancia: alta rixidez e baixa masa, e, por tanto, altas frecuencias de resonancia no extreno cercano, e baixa rixidez e alta masa, e, por tanto, baixas frecuencias de resonancia, no extremo afastado.<ref>{{citeCita booklibro |author=Schnupp J., Nelken I., King A.|title=Auditory Neuroscience |publisher=MIT Press |location=Cambridge MA |year=2011 |pages= |isbn=0-262-11318-X |oclc= |doi=}}
</ref> Isto causa que o son entrante dunha certa frecuencia vibre nalgúnas puntos da membrana máis que noutros. Como demostraron os experimentos do [[Premio Nobel]] [[Georg von Békésy]], as altas frecuencias orixinan as máximas vibracións no extremo basal da espiral coclear, onde a membrana é estreita e ríxida, e as baixas frecuencias orixinan as máximas vibracións no extremo apical da espiral coclear, onde a membrana é máis ancha e máis flexible. Este "mapa de frecuencias de lugar" pode describirse cuantitativamente pola [[función de Greenwood]] e as súas variantes.<ref>{{cite journal|last=Shera|first=Christopher A.|title=Laser amplification with a twist: Traveling-wave propagation and gain functions from throughout the cochlea|journal=Journal of the Acoustical Society of America|year=2007|volume=122|issue=5|pages=2738–2758|url=http://asadl.org/jasa/resource/1/jasman/v122/i5/p2738_s1|accessdate=13 April 2013|doi=10.1121/1.2783205}}</ref><ref>{{cite journal|last=Robles|first=L.|author2=Ruggero, M. A.|title=Mechanics of the mammalian cochlea|journal=Physiological Reviews|year=2001|volume=81|issue=3|pages=1305–1352|url=http://physrev.physiology.org/content/81/3/1305.short|accessdate=13 April 2013}}</ref>
 
393.002

edicións