Diferenzas entre revisións de «Monotelismo»

m
Arranxos varios
m (Arranxos varios)
O '''monotelismo''' é unha doutrina cristiá que defende que en [[Xesús de Nazaret]] só existe unha única vontade: a divina. Está considerada como unha [[herexía]] pola [[Igrexa Católica]] e a [[Igrexa Ortodoxa]]. Emperadores bizantinos como [[Heraclio]] ou [[Constantino II]] impuxeron esta idea como medio para achegar aos monofisitas da [[Igrexa Siríaca]] e da [[Igrexa Ortodoxa Copta]] á autoridade imperial, nun momento en que a ameaza persa do [[Imperio Sasánida]] precisaba da máxima cohesión interna. Pouco despois, a expansión dos exércitos do [[islam]] facía necesaria a unidade de fe para sustentar a lexitimidade dun único poder no [[Imperio Bizantino]]. Moitos monofisitas abrían as portas ás forzas árabes como liberadores fronte a tiranía de [[Constantinopla]].
 
==O debate==
 
O gran impulsor desta doutrina foi o [[Patriarca de Constantinopla]] [[Serxio I, patriarca de Constantinopla|Serxio]], quen conseguiu que o [[Patriarcado de Alexandría]] (copto), no [[633]] e a [[Igrexa Apostólica Armenia]], no [[634]], ámbalas dúas de crenza monofisita, aceptasen a doutrina. Alarmado, o [[Patriarca de Xerusalén]] [[Sofronio]] dirixiu unha carta ao Papa [[Honorio I, papa|Honorio I]], quen, porén, deu a razón aos monotelistas. Isto animou ao emperador [[Heraclio]] a ditar con carácter oficial unha profesión de fe monotelista: a [[Ectesis]], no [[638]]. Este documento levantou iradas protestas en boa parte do pobo fiel, carismáticos predicadores e teólogos, que conseguiron que o novo Papa convocase un sínodo e proclamase as dúas vontades, correspondentes as dúas naturezas de Cristo.
 
O emperador reaccionou con contundencia e non dubidou en torturar e exiliar ao Papa [[Martiño I]] e en mutilar ao célebre teólogo [[Máximo o Confesor]]. Estes consideraban que o monotelismo supuña cuestionar a plena humanidade do home Xesús e, polo tanto, a plena comuñón entre a divindade do [[Logos]] e o [[corpo humano]] e a [[alma]] humana de Cristo coas súas potencias humanas de [[memoria]], [[entendemento]] e [[vontade]]. Entendían que a integridade de Xesús como home, incluída a súa vontade, formaba parte esencial da fe apostólica transmitida dende un principio polas primeiras testemuñas e que así fora gardada polos [[Pais da Igrexa]]. A querenza popular por estes personaxes en boa parte da cristiandade non fixo máis que reafirmar a división. A cuestión non se arranxou ata a convocatoria do derradeiro concilio ecuménico: [[III Concilio de Constantinopla]] (680-681) onde se retomou a fe nas dúas vontades e se condenou ao papa xa finado [[Honorio I, papa|Honorio]] como herexe.
 
* a consolidación da separación das igrexas monofisitas non calcedonianas: a Igrexa Siríaca, a Igrexa Ortodoxa Copta e a Igrexa Apostólica Armenia. Para elas o dogma proclamado polas Igrexas de Roma e Constantinopla era unha volta ao [[nestorianismo]] condenado no [[Concilio de Éfeso]] e afirmaba unha dualidade en Cristo. A [[Igrexa Etíope Tewahedo]] é da mesma opinión.
 
* a supremacía do Concilio ecuménico sobre os Papas ata o punto de lanzarse un [[anatema]] e condenarse como [[herexía|herexe]] a un deles: Honorio. Este será no futuro un argumento polémico fronte aos que defenden a infalibilidade do Papa en cuestións dogmáticas.
 
[[Categoría:cristianismoCristianismo]]
 
 
[[Categoría:cristianismo]]
393.002

edicións