Diferenzas entre revisións de «Revolución Rusa de 1917»

sen resumo de edición
m (Arranxiños​)
{{1000|B}}
{{Conflito militar
|conflito = [[Primeira Guerraguerra Mundialmundial]]
|imaxe = [[Ficheiro:Down with the eagle (2).jpeg|300px]]
|descrición_imaxe = Tropas revolucionarias derribando unha aguia tsarista
|data = {{xulgregdata|8|3|1917}} a {{xulgregdata|8|11|1917}}
|lugar = {{RUSb}} [[Imperio rusoRuso]]
|resultado =
Abdicación do tsar [[Nicolao II de Rusia|Nicolao II]]
* Comezo da [[guerra civil rusa]]
|casus = <br>
* Derrotas do exército ruso na [[Primeiraprimeira Guerraguerra Mundialmundial]].
* Descontento da poboación coa pobreza orixinada pola política do tsar, como largas colas de mulleres polo pan e carbón.
* Aumento da oposición ao réxime tsarista dentro dos partidos liberais e socialistas (revolucionarios).
O termo '''Revolución Rusa''' ({{lang-ru|Русская революция}}, ''Russkaya revolyutsiya'') agrupa todos os sucesos que conduciron ao derrocamento do réxime [[tsar]]ista e á instauración preparada doutro, [[Leninismo|leninista]], a continuación, entre febreiro e outubro de 1917, que levou á creación da [[República Socialista Federativa Soviética de Rusia]]. O tsar viuse obrigado a abdicar e o antigo réxime foi substituído por un Goberno provisional durante a primeira revolución de febreiro 1917 (marzo no [[calendario gregoriano]], pois o [[calendario xuliano]] estaba en uso en Rusia nese momento). Na segunda revolución, en outubro, o [[Goberno Provisional Ruso|Goberno provisional]] foi eliminado e substituído cun goberno [[bolxevique]] ([[comunista]]).
 
A [[Revolución de febreiro]] focalizouse, orixinalmente, en torno a [[Petrogrado]] (hoxe [[San Petersburgo]]). No caos, os membros do parlamento imperial ou [[Duma Estatal do Imperio Ruso|Duma]] asumiron o control do país, formando o Goberno provisional ruso. A dirección do exército sentía que non tiñan os medios para reprimir a revolución e [[Nicolao II de Rusia|Nicolao II]], o último emperador de Rusia, abdicou. Os [[soviets]] (consellos de traballadores), que foron dirixidos por faccións socialistas máis radicais, nun principio permitiron ao Goberno provisional gobernar, pero insistiu nunha prerrogativa para influír no goberno e controlar diversas milicias. A Revolución de Febreiro levouse a cabo no contexto dos duros reveses militares sufridos durante a [[Primeira Guerra Mundial|primeira guerra mundial]] (1914-1918),<ref>{{Cita|A Première Guerre mondiale aggrave lles facteurs de fragilité da Russie. Lles défaites précipitent a désagrégation du régime impérial.|Serge Berstein, Pierre Milza, ''Histoire du XXe siècle'', Tome 1 (1900-1945), p. 88.}}</ref> que deixou a gran parte do exército ruso nun estado de motín.
 
A partir de entón produciuse un período de [[poder dual]], durante o cal o Goberno provisional tiña o poder do Estado, mentres que a rede nacional de soviets, liderados polos socialistas, tiña a lealdade das clases baixas e a [[esquerda política]]. Durante este período caótico houbo motíns frecuentes, protestas e moitas folgas. Cando o Goberno provisional decidiu continuar a guerra con [[Alemaña]], os bolxeviques e outras faccións socialistas fixeron campaña para deter o conflito. Os bolxeviques puxeron a milicias obreiras baixo o seu control e convertéronos na [[Garda Vermella (Rusia)|Garda Vermella]] (máis tarde, o [[Exército Vermello]]) sobre as que exercían un control substancial.
 
Na [[Revolución de outubro|Revolución de Outubro]] (novembro no calendario gregoriano), o partido bolxevique, dirixido por [[Vladimir Lenin]], e dos traballadores soviéticos, derrocou ao Goberno provisional en Petrogrado. Os bolxeviques nomeáronse a si mesmos líderes de varios ministerios do goberno e tomaron o control do campo, creando a [[Cheka]], organización de intelixencia política e militar para esmagar calquera tipo de disidencia. Para poñer fin á participación de Rusia na Primeiraprimeira Guerraguerra Mundialmundial, os líderes bolxeviques asinaron o [[Tratado de Brest-Litovsk]] con Alemaña en marzo de 1918.
 
Posteriormente estalou unha [[Guerra civil rusa|guerra civil en Rusia]] entre a facción «vermella» (bolxevique) e «[[movemento branco|branca]]» (antibolxeviques) –esta última contou co [[Intervención aliada na Guerra Civil Rusa|apoio das grandes potencias]]–, que ía continuar durante varios anos, na que os bolxeviques, en última instancia, saíron vitoriosos. Deste xeito, a Revolución abriu o camiño para a [[Tratado de Creación da URSS|creación]] da [[Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas]] (URSS) en 1922. Pese a que moitos acontecementos históricos notables tiveron lugar en Moscova e Petrogrado, tamén houbo un movemento visible nas cidades de todo o estado, entre as minorías nacionais de todo o imperio e nas zonas rurais, onde os campesiños apoderáronse da terra e a redistribuíron.
== Situación de Rusia antes da revolución de 1905 ==
{{Artigo principal|Revolución rusa de 1905}}
Previamente a [[1917]], o antigo [[Imperio rusoRuso]] rexíase baixo un réxime [[tsar]]ista, [[autocracia|autocrático]] e represivo desde facía tres séculos cando, en [[1613]], instaurouse no país a [[Dinastía Romanov|dinastía Románov]].
 
A [[Historia de Rusia#Alexandre II e a abolición da servidume|abolición]] da [[Reforma emancipadora de 1861 en Rusia|servidume]] promulgada en [[1861]] por parte do tsar [[Alexandre II de Rusia|Alexandre II]] foi a primeira mostra das fisuras do antigo sistema feudal. Unha vez liberados, os antigos servos desprazáronse ás cidades, converténdose así en [[man de obra]] [[Segunda Revolución Industrial|industrial]].
O [[Imperio Ruso]] seguía sendo un país esencialmente rural (o 85% da poboación vivía en zonas rurais). Aínda que unha parte dos campesiños, os [[kulak|kuláks]], enriqueceuse e constituíu unha especie de clase media rural co apoio do réxime; o número de campesiños sen terra aumentara, creando así un auténtico proletariado rural receptivo a ideas revolucionarias. Ata logo de [[1905]], un deputado da [[Duma#A Duma de Estado durante o Imperio Ruso|Duma]] sinalou que en moitos pobos, a presenza de [[chinche]]s e [[cascuda]]s nos fogares percibíase como signo de riqueza.<ref>[[François-Xavier Coquin]], ''La Révolution russe'', PUF, coll. « Que sais-je?», 1974, p. 14.</ref>
 
[[Ficheiro:Karta över Sankt Petersburg på 1910-talet (ur Nordisk familjebok).jpg|miniatura|[[Petrogrado]], capital do Imperio rusoRuso naquela época e orixe das tres revolucións.]]
 
Trala escolarización levada a cabo uns anos antes, algúns obreiros foran convencidos polos ideais [[Marxismo|marxistas]] e outros pensamentos revolucionarios. Con todo, o poder tsarista mostrouse inmóbil. Nos séculos [[século XIX|XIX]] e [[século XX|XX]], varios movementos organizados por membros de todas as clases sociais (estudantes ou obreiros, campesiños ou nobres) trataron de derrocar ao goberno sen éxito. Algúns recorreron ao [[terrorismo]] e aos atentados políticos, converténdose os movementos revolucionarios en obxecto de dura [[Represión política|represión]], levada a cabo pola todopoderosa [[Okhrana]], a [[policía secreta]] do tsar. Moitos revolucionarios foron encarcerados ou deportados, mentres que outros lograron escapar e unirse ás filas dos exiliados. Desde esta perspectiva, a revolución de 1917 é a culminación dunha longa sucesión de pequenas [[revolta]]s. As reformas necesarias, que nin as insurreccións campesiñas, os atentados políticos e a actividade parlamentaria da [[Duma Imperial de Rusia|Duma]] lograran, desembocaron nunha revolución impulsada polo proletariado.
 
En [[1905]], tivo lugar unha [[Revolución rusa de 1905|primeira revolución]] trala derrota [[Imperio ruso|rusa]] ante o [[Imperio do Xapón|Xapón]] na [[guerra ruso-xaponesa]]. O [[22 de xaneiro]], convocouse unha manifestación en [[San Petersburgo]] para esixir reformas ao tsar [[Nicolao II de Rusia|Nicolao II]], sendo esta duramente reprimida, no que se coñece como o [[Domingo Sanguento (1905)|Domingo Sanguento]]. Tratouse dun intento do pobo ruso de liberarse do seu tsar e caracterizouse polos levantamentos e a [[folga]] por parte dos traballadores e dos campesiños. Estes formaron os primeiros órganos de poder independentes da tutela do Estado: os [[soviet]]s.
 
== Revolución de febreiro de 1917 ==
[[Ficheiro:Russian Wounded NGM-v31-p369-B.jpg|miniatura|Soldados rusos feridos no transcurso da [[Primeira Guerra Mundial|primeira guerra mundial]] e sendo transportados nun carro tirado por cabalos.]]
{{Artigo principal|Revolución de Febreiro}}
As sucesivas derrotas rusas na [[Primeira Guerra Mundial|primeira guerra mundial]] foron unha das causas da [[Revolución de Febreiro]]. No momento de entrada na guerra, todos os partidos políticos mostráronse favorables á participación na contenda, coa excepción do [[Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia|Partido Obreiro Socialdemócrata]], o único partido europeo xunto ao Partido Socialista do [[Reino de Serbia]] que se negou a votar os créditos de guerra, pero advertiu que non trataría de sabotar os esforzos provocados pola guerra. Tralo comezo do conflito e logo dalgúns éxitos iniciais, o Exército ruso tivo que soportar severas derrotas (en [[Prusia Oriental]], en particular). As fábricas non se mostraron o suficientemente produtivas, a [[Ferrocarril|rede ferroviaria]] era ineficiente e o fornezo de armas e alimentos ao Exército fallaba. No Exército, os partes batían todas as mellores marcas: 1.700.000 mortos e 5.950.000 feridos, estalando [[disturbio]]s e decaendo a moral dos soldados. Estes soportaban mes a mes a incapacidade dos seus oficiais, ata o punto de fornecer a unidades de combate munición non correspondente co calibre da súa arma e a intimidación e os castigos corporais utilizados na mesma.
 
A fame estendeuse e as mercancías comezaron a escasear. A economía rusa, que antes da guerra contaba coa taxa de crecemento máis alta de Europa,<ref>Para a década de 1890, Richard Pipes afirma: «''a productivité industrielle russe s'est accrue de 126 pour cent, lle double du taux de croissance allemand et lle tripla de celui deas États-Unis''». Tradución: "A produtividade industrial rusa aumentou nun 126%, o dobre da taxa de crecemento de Alemaña e tres veces maior que a dos Estados Unidos. A Révolution russe, op. cit., p. 72.</ref> atopábase illada do mercado europeo. O Parlamento ruso (a [[Duma Imperial de Rusia|Duma]]), constituída por [[liberalismo|liberais]] e [[progresismo|progresistas]], advertiu ao tsar [[Nicolao II de Rusia|Nicolao II]] destas ameazas contra a estabilidade do Imperioimperio e do réxime, aconsellándolle formar un novo goberno constitucional. O tsar non tivo en conta esta advertencia e perdeu o liderado e o contacto coa realidade do país. A impopularidade da súa esposa, a emperatriz [[Alexandra Fiodorovna Romanova|Alexandra]], de orixe alemá, aumentou o descrédito do réxime, feito confirmado en decembro de [[1916]] co asasinato de [[Grigori Rasputín|Rasputín]], asesor oculto da emperatriz, por parte do príncipe [[Félix Iusúpov]], un mozo nobre.
 
Desde [[1915]]-[[1916]], proliferaron diversos comités que se fixeron cargo de todo aquilo que o deficiente Estado xa non asumía (abastecemento, encargos, intercambios comerciais...). Xunto ás [[cooperativa]]s ou os [[sindicato]]s, estes comités convertéronse en órganos de poder paralelos. O réxime xa non controlaba o "país real".<ref>[[Roger Portal]], ''A Russie de 1894 à 1914'', Paris, Centre de documentation universitaire, 1966, p. 78.</ref>
[[Ficheiro:Vallankumouskokous.jpg|miniatura|Reunión de soldados rusos en [[Finlandia]] en marzo de 1917.]]
 
Estas primeiras semanas cheas de esperanza e xenerosidade foron moi violentas, tanto nas cidades como nas zonas rurais. Ningunha represalia, oficial ou espontánea, tomouse contra os antigos servos do tsar, tendo ata dereito estes a trasladar a súa residencia ou exiliarse. O Goberno provisional aboliu a [[pena de morte]], ordenou a apertura das prisións, permitindo o retorno dos exiliados por calquera motivo (incluído Lenin) e proclamou as liberdades fundamentais: de prensa, de reunión e de conciencia (na práctica xa adquirida trala Revolución de Febreiro). O [[antisemitismo]] de Estado desaparece; a [[Igrexa ortodoxa rusa]], baixo a tutela do Estado desde tempos de [[Pedro I de Rusia|Pedro I o Grande]], puido reunir libremente un consello que, no verán de [[1917]], restableceu o [[patriarcado de Moscova]]. No exército, o [[Orde número 1|''Prikaz'' n.º 1]] (Orde Nn.º 1), expedido polo [[Soviet de Petrogrado]], prohibiu o acoso humillante dos oficiais aos soldados e instaurou os dereitos de reunión, petición e prensa.<ref>Marc Ferro, ''La Révolution de 1917'', Albin Michel, 1997, p. 94-95.</ref>
 
Para rematar, a manifestación máis clara da emancipación da [[sociedade civil]] foi, por suposto, a creación espontánea dos [[soviet]]s (consellos) de obreiros, campesiños, soldados e mariñeiros, que cubriron nunha semana a práctica totalidade do país. Estas asembleas, que xa xurdiran en 1905, paliaron a escaseza de organizacións habituais en [[Occidente]] (partidos, sindicatos...) debida á represión tsarista. Foron órganos de [[democracia directa]] que pretendían exercer un poder autónomo, e, ante a posibilidade de que o Goberno provisional exercese unha [[contrarrevolución]], velaron pola preservación e a ampliación das conquistas da [[Revolución de Febreiro]].
Por iso, pese a que a revolución fora encabezada polos obreiros e os soldados, o poder estaba en mans dun Goberno provisional dirixido por políticos liberais do [[Partido Democrático Constitucional]] (chamado ''KD'' ou ''Kadete''), o partido da burguesía liberal. Mais en realidade, era preciso transixir cos [[soviet]]s. Nas cidades e pobos, co anuncio da revolución na capital, formáronse soviets á vez que os notables que dirixían en nome do tsar foron destituídos. Desde principios de marzo, os soviets xa estaban presentes nas principais cidades, dando o salto en abril e maio ás zonas rurais. Os soviets eran unhas asociacións onde os traballadores acudían a discutir sobre a situación e ao mesmo tempo un órgano de goberno.
 
O programa do [[Soviet de Petrogrado]] recollía o asinar a paz de xeito inmediato na [[Primeira Guerra Mundial|primeira guerra mundial]], outorgar a propiedade da terra aos campesiños, a xornada laboral de oito horas e o establecemento dunha república democrática. Este programa resultaba inaplicable pola burguesía liberal que asumiu o poder trala revolución, xa que non asinou a paz, nin revisou a propiedade das terras nin a xornada laboral.
 
Ademais, o Goberno considerou (así como parte dos dirixentes dos soviets e dos partidos revolucionarios) que só a futura Asemblea Constituínte elixida por [[sufraxio universal]] tiña dereito a decidir sobre a propiedade da terra e o sistema social. Pero a ausencia de millóns de votantes que se atopaban combatendo no [[Fronte Oriental (Primeira Guerra Mundial)|fronte]] atrasou a celebración das eleccións (sobre todo porque o goberno continuaba coa guerra). A realización das reformas foi continuamente aprazada ''[[sine die]]''. A situación chegou ata tal punto que o goberno abstívose de proclamar oficialmente a República antes de setembro. Tomou así o risco de decepcionar perigosamente á poboación. Por riba, non podía gobernar sen o apoio dos soviets, que contaban co sostén e a confianza da gran masa de traballadores.<ref>[[Léo Figuères]], ''Octobre 17. A révolution en débat'', éditions Lle Temps deas cerises, Paris, 1995, p. 253</ref>
 
Os soviets estaban dominados polos [[socialismo|socialistas]], os [[menxevique]]s e [[Partido Social-Revolucionario|socialrevolucionarios]]. Os [[bolxevique]]s, malia o seu nome, eran unha minoría. Por aquel momento, os soviets, incluído o [[Soviet de Petrogrado]], demostraron un apoio moderado ao Goberno provisional e non continuaron reclamando as reformas máis radicais, o que obriga a matizar a noción habitual de "dualidade de poderes". A confluencia entre o Soviet de Petrogrado e o Goberno provisional cristalizou na figura de [[Aleksandr Kerenskii]], socialrevolucionario, vicepresidente do Soviet de Petrogrado e Ministroministro de Xustiza e Guerra.
 
Case todos os revolucionarios, especialmente os da escola [[marxismo|marxista]], crían que a revolución proletaria era prematura nun país economicamente atrasado e rural. Esta tese atopa a súa orixe no discurso dos menxeviques rusos e nas análises do teórico marxista alemán [[Karl Kautsky]].<ref>[[Rosa Luxemburgo]], ''A Révolution russe'', Éditions de l'Aube, coll. « l'Aube poche essai», 2007, p. 8-9.</ref> Na súa opinión, Rusia só estaba preparada para unha revolución burguesa, xa que o proletariado era demasiado débil e moi reducido. A revolución debía limitarse primeiramente ás tarefas que a análise marxista asignaba á revolución burguesa, cumpridas pola [[Revolución Francesa]] en 1789: o fin do [[feudalismo]] e a [[reforma agraria]]. Desde este punto de vista, os soviets concibíanse como "fortalezas proletarias" situadas no corazón da "revolución burguesa"<ref>[[Marc Ferro]], « Pourquoi Février? Pourquoi Octobre?», ''in A Révolution d'Octobre et le Mouvement ouvrier européen'', EDI, Paris, 1967, p. 17.</ref> para velar pola realización das reivindicacións populares, e posteriormente, preparar a transición ao [[socialismo]], prevíndose dunha contrarrevolución monárquica ou dunha ruptura coa burguesía.
=== Os días de abril ===
{{Artigo principal|Crise de abril (1917)}}
Malia a vontade popular de poñer fin á guerra, a participación na Primeiraprimeira Guerraguerra Mundialmundial non variou. En abril, a publicación dunha nota secreta do goberno aos seus aliados, dicindo que non poñerían en perigo os tratados tsaristas e que continuarían coa guerra, provocou a ira entre os soldados e os traballadores.<ref>[http://fr.ca.encarta.msn.com/encyclopedia_761569348_2____43/R%C3%A9volution_russe_de_1917.html#s43 « Les ''thèses d’avril'' de Lénine et la chute de Milioukov»], encyclopédie [[Encarta]].</ref> As manifestacións a favor e en contra do goberno causaron os primeiros enfrontamentos armados da revolución, obrigando á renuncia do ministro de Relacións Exteriores, o historiador [[Pável Miliukov]] do [[Partido Democrático Constitucional|KD]]. Os socialistas moderados entraron a continuación no Goberno, co apoio da maioría dos traballadores que crían que poderían exercer presión para poñer fin á guerra.
 
Ao mesmo tempo, pouco logo do seu regreso a Rusia, Lenin publicou as súas ''[[Teses de abril]]''. Continuando cos argumentos expostos en ''[[O imperialismo, fase superior do capitalismo|O imperialismo, estado supremo do capitalismo]]'', afirmou que o capitalismo entrara en «fase de putrefacción» e que a burguesía xa non era capaz, nos países recentemente industrializados, de asumir o papel revolucionario que xa desempeñara no pasado. Para el, soamente poderíase deter a guerra e asegurar as conquistas da Revolución de Febreiro dando todo o poder aos soviets. Lenin negábase a prestar calquera tipo de apoio ao Goberno provisional e demandou a confiscación das terras e o seu posterior redistribución entre os campesiños, o control obreiro sobre as fábricas e a transición inmediata a unha república de soviets.
Nas horas seguintes, varios decretos sentaron as bases do novo réxime. Cando Lenin fixo a súa primeira aparición pública, foi ovacionado e declarou: «''Imos proceder á construción da orde socialista''».
 
En primeiro lugar, Lenin anunciou a abolición da diplomacia secreta e a proposta a todos os países belixerantes na [[Primeira Guerra Mundial|primeira guerra mundial]] de establecer conversacións «''con miras a unha paz xusta e democrática, inmediata, sen anexiones e sen indemnizacións''».
 
Logo, promulgouse o decreto sobre a terra: «''as grandes propiedades territoriais quedaron abolidas inmediatamente, e sen indemnización algunha''». Outorgaba aos soviets de campesiños a liberdade de facer o que considerasen, xa fose [[socialización|socializar]] a terra ou repartila entre os campesiños pobres. O texto confirmaba unha realidade xa existente, xa que os campesiños xa aproveitaran esas terras durante o verán de 1917. Con esta medida, os bolxeviques conseguiron unha neutralidade benevolente por parte dos campesiños, polo menos ata a primavera de 1918.
 
=== Situación económica a raíz da Revolución de Outubro ===
A [[Primeira Guerra Mundial|primeira guerra mundial]] afectou moito a Rusia, levándose gran parte dos seus recursos. Nas zonas rurais, non había posibilidade de comprar bens de consumo a cambio do gran, e os agricultores xa deixaran de fornecer ás cidades, ata antes da [[Revolución de Febreiro]]. Xa o Goberno provisional de Kerenskii procedera a requisar de xeito forzado as existencias de alimentos para garantir o fornecemento das cidades, onde a fame se presentou. Ao chegar ao poder os bolxeviques, intentaron abandonar estas prácticas impopulares, pero polo empeoramento da saúde e a situación económica, víronse obrigados a utilizalas de novo.
 
A produción industrial viuse socavada pola [[guerra]], as [[folga]]s e os [[peche patronal|peches patronais]]. Ata antes da chegada dos bolxeviques ao poder, xa caera en tres cuartas partes.<ref>[[Nicolas Werth]], ''L'URSS de Lénine à Staline, Que Sais-Je?'', 1998, p. 17.</ref> A situación económica, evidentemente, non mellorou trala invasión da rica [[Ucraína]] polas tropas alemás, nin tralo embargo imposto a Rusia en 1918 polas grandes potencias (Estados Unidos, Gran Bretaña, Francia, Alemaña e o Xapón), nin polo comezo da [[Guerra civil rusa|guerra civil]].
 
Por outra banda, Lenin e Trotski, fascinados polo [[dirixismo]] económico militarizado establecido polo [[Estado Maior]] de [[Reino de Prusia|Prusia]] en Alemaña, desexando devolver aos obreiros ao traballo seguindo métodos similares, co obxectivo de poder ter as cousas de face ante unha hipotética [[contrarrevolución]].<ref>Nicolas Werth comenta: « Étant donné le retard économique de la Russie, le passage économique au communisme ne se fera pas, contrairement aux prévisions de Marx, par le "dépérissement" de l’État, mais au contraire, par le contrôle étatique sur toutes les sphères de l’économie.» Histoire de l’Union soviétique de Lénine à Staline, PUF, coll. « Que sais-je?», 1998, p. 17. Il ajoute que les Bolcheviks n’avaient pas de programme économique précis, s’inspirant dès lors de l’exemple allemand, et que dans l’état où ils trouvent l’industrie, l’autogestion eût été catastrophique.</ref> Porén, moitos traballadores non querían renunciar ás súas conquistas e volver aos enormes esforzos esixidos polo autoritarismo e a guerra. A coerción sobre eles converteuse en inevitable.<ref>[[Boris Souvarine]], ''Staline. Aperçu historique du bolchevisme'', Plon, 1935, sobre os primeiros días do réxime.</ref>
Compártense diversas opinións sobre os primeiros días tralo cambio de poder en outubro de 1917:
 
Para algúns, foi o comezo dunha ditadura. [[Máximo Gorki]] escribiu o [[7 de decembro]] de [[1917]]: "Os bolxeviques colocáronse no Congreso dos S0vietsSoviets tomando o poder por si mesmos, non polos soviets. [...] Isto é unha república oligárquica, a república dalgúns comisarios do pobo."<ref>''Nóvaia Zhizn'', 7 de decembro de 1917.</ref>
 
A mañá despois do [[7 de novembro]], prohibíronse sete periódicos na capital.<ref>Marc Ferro, ''La Révolution de 1917'', 1967, p. 863. Os xornais foron: ''Rech'' [A Palabra], xornal do [[Partido Democrático Constitucional]] que seguiu publicándose con outros nomes ata 1918; ''Dien'' [O Día], de tendencia liberal-burguesa e financiado polos bancos; ''Bírzhevka'' ou ''Birzhevýie Viédomosti'' [''A Gaceta da Bolsa''], diario burgués fundado en 1880 en dirixido a comerciantes. Segundo [[Nicolas Werth]], algúns deles serían socialistas, algo que discuten Marc Ferro e [[Victor Serge]]. En ''La Révolution russe'', ''op. cit.'', [[Richard Pipes]] cualifica a ''Dien'' de xornal menxevique e fala da prohibición de ''Nashe óbscheie delo'', "totalmente antibolxevique" de ''Nóvoie Vremia'', "de dereitas" (p. 479). Engade ademais «a maior parte dos xornais prohibidos reapareceron rápidamente baixo nomes diferentes».</ref> Trátase, segundo [[Victor Serge]], de sete periódicos que defendían abertamente a resistencia armada contra o "golpe de forza dos axentes do ''Kaiser''." Os socialistas conservaron a súa prensa. Segundo Victor Serge, a prensa legal menxevique desapareceu en 1919, a dos anarquistas hostís ao réxime en 1921 e a dos socialrevolucionarios de esquerda en xullo de 1918 a raíz da súa [[Alzamento socialrevolucionario|rebelión contra os bolxeviques]].
10.315

edicións