Abrir o menú principal

Cambios

sen resumo de edición
Nado no seo dunha adiñeirada familia de [[Clase social|clase media]] en [[Simbirsk]], Lenin adquiriu interese pola política revolucionaria de [[esquerda política|esquerda]] logo da execución do seu irmán en [[1887]]. Pouco despois ingresa na Universidade de Kazán, onde é expulsado pola súa participación en protestas [[Tsar|antitsaristas]], adicando os seguintes anos á obtención do título en [[dereito]] e á [[Radicalidade|política radical]], adoptando as teses do [[marxismo]]. En [[1893]] mudouse á daquela capital de Rusia [[San Petersburgo]], onde continuou coa súa actividade política, converténdose nunha figura importante dentro da Unión de Loita pola Emancipación da Clase Obreira. Arrestado e exiliado a [[Siberia]] durante tres anos, consegue fuxir posteriormente cara a [[Europa occidental]], vivindo en [[Alemaña]], [[Inglaterra]] e [[Suíza]]. Despois da [[Revolución de Febreiro|Revolución de Febreiro de 1917]] na que foi derrocado o [[Tsar]], e na que un goberno provisional asume o poder, decide regresar ao seu lar.
 
Como líder da [[bolxeviques|facción bolxevique]] do [[Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso]], tivo un papel principal na orquestración da [[Revolución de Outubro|Revolución de Outubro en 1917]], que o levou ao derrocamento do goberno provisional ruso e o establecemento da [[República Socialista Soviética Federativa de Rusia]], o primeiro [[Estado]] [[Constitución|constitucionalmente]] [[Socialismo|socialista]] do mundo. Inmediatamente despois, Lenin procede a aplicar as reformas socialistas, incluíndo a transferencia de propiedades e terras da coroa aos [[soviet|soviets de traballadores]]. Fronte á ameaza da invasión alemá, argumentou que Rusia debía [[Tratado de Brest-Litovsk|asinar de inmediato un tratado de paz]], o cal conduciu á saída dos rusos da [[Primeiraprimeira Guerraguerra Mundialmundial]]. En [[1921]] Lenin propuxo a [[Nova Política Económica]], un sistema de capitalismo de Estado co que comezou o proceso de industrialización e recuperación da [[guerra civil rusa]]. En [[1922]], a R. S. S. F. de Rusia uniuse aos antigos territorios do [[Imperio Ruso]] formando a [[Unión Soviética]]. A facción bolxevique converteuse máis tarde no [[Partido Comunista da Unión Soviética]].
 
Como político, Lenin era un orador carismático e convincente. Como [[intelectual]] os seus amplos desenvolvementos teóricos e [[filosofía|filosóficos]] do marxismo produciron o [[marxismo-leninismo]], unha aplicación pragmática rusa do marxismo que fai fincapé no papel fundamental desempeñado por unha vangarda política comprometida e disciplinada no proceso revolucionario, defendendo a posibilidade dunha revolución socialista nos países [[capitalismo|capitalistas]] menos desenvolvidos a través dunha alianza do proletariado co campesiñado rural. Lenin segue a ser hoxe en día unha figura controvertida en todo o mundo. Os seus críticos táchano de ditador, tese contrarrestada polos seus partidarios aducindo as limitacións do seu poder e considerándoo un heroe da [[clase obreira]]. Tivo ademais unha grande influencia no movemento marxista-leninista, que dende a súa morte evolucionou nunha gran variedade de escolas de pensamento como o [[Stalin|estalinismo]], o [[maoísmo]] ou o [[trotskismo]].
Vladimir entra na Facultade de Dereito da Universidade de Kazán en agosto de [[1887]], mudándose a un apartamento na cidade ao cal chega en novembro a súa nai, que comezou a alugar a súa casa familiar de Simbirsk.<ref>{{cita Harvard|Rice|1990|sp=si|pp=26-28, 31}}</ref> Alí comezará a interesarse polas ideas radicais do seu irmán falecido, estando particularmente interesado na novela de [[Nikolai Chernyshevsky]] ''Shto delat'?'' (do [[lingua rusa|ruso]]: ''Que facer?'', 1863). Posteriormente comezaría a reunirse cunha célula secreta revolucionaria dirixida polo militante agrosocialista Lazar Bogoraz. Uniuse ao agora ilegal ''[[zemlyachestvo]]'' de [[Samara]]-[[Simbirsk]] onde foi elixido para ser o seu representante no consello secreto de zemlyachestvo universitarios,<ref>{{cita Harvard|Service|2011|sp=si|pp=61-71}}</ref> e empezou a asociarse con esquerdistas coa intención de revivir o Partido Popular pola Liberdade (''Narodnaya Volya''), un grupo esquerdista militante responsable da morte do tsar Alexandre II. O [[4 de decembro]], participou nunha [[manifestación]] para pedir a abolición do estatuto de [[1884]] e a relegalización das sociedades estudantís na que foi detido pola policía xunto con outros cen manifestantes. Acusado de ser un dos xefes das protestas, foi expulsado da Universidade e o Ministerio do Interior ordenou que fose posto baixo vixilancia policial e foi exiliado á leira da súa familia en Kokushkino. A partir de aquí, adicouse á voraz lectura de textos radicais, chegando a estar especialmente namorado da obra de Chernyshevsky. Á súa nai non lle gustaba o seu radicalismo e en setembro de [[1888]] persuadiuno para escribir ao Ministerio do Interior pedíndolles que lle permitisen estudar nunha universidade estranxeira e, aínda que rexeitou a súa petición, permitíronlle regresar a Kazán, onde se instalou no Pervaya Gora coa súa nai e o seu irmán Dmitry.
[[Ficheiro:Lenin-circa-1887.jpg|thumb|180px|esquerda|Lenin en [[1887]].]]
En Kazán púxose en contacto co revolucionario M.P. Chetvergova, uníndose ao seu secreto círculo político, pasando gran parte do seu tempo discutindo estratexias políticas. Aquí foi introducido á [[marxismo|teoría marxista]] a través do estudo de [[Karl Marx]] da economía capitalista: ''[[Das Kapital]]'' (do [[lingua alemá|alemán]]: ''O Capital'', [[1867]]), un libro que exerceu unha grande influencia nel.<ref>{{cita Harvard|Fischer|1964|sp=si|p=19}}</ref> A súa nai era cautelosa coas opinións políticas do seu fillo, e mercou unha leira na vila de Alakaevka, no [[Óblast]] de [[Samara]], que se fixo famosa na obra do poeta [[Gleb Uspenski]], do que Lenin era un grande afeccionado, coa esperanza de que Vladimir prestase atención á agricultura en lugar da política. Alí comezou a estudar a vida dos campesiños e a pobreza á que se enfrontaban moitos deles, algo que máis tarde exercería unha grande influencia sobre a súa visión do mundo. Porén, era impopular a nivel local e os campesiños roubaban o seu equipo [[agricultura|agrícola]] e [[gando]], polo que a súa nai decidiu a vender a granxa.<ref>{{cita Harvard|Rice|1990|sp=si|pp=32-34}}</ref> En setembro de [[1889]], os Ulyanov trasladanse a [[Samara]] para pasar o inverno, e alí Vladimir púxose en contacto con varios disidentes que foran exiliados polas súas opinións políticas, uníndose a un círculo de debate dirixido por Alexei P. Sklyarenko. Á vez, tanto Vladimir como Sklyarenko adoptaron o marxismo, co propio Vladimir traducindo ao ruso a Marx e o ''[[Manifesto do Partido Comunista|Manifesto comunista]]'' ([[1848]]) de [[Friedrich Engels]] para o beneficio do seu círculo. Comezou ademais a ler as obras do marxista ruso marxista [[Georgi Plekhanov]] ([[1856]]-[[1918]]), un dos fundadores do movemento Repartición Negra, coincidindo no argumento de Plekhanov de que Rusia estaba, sen dúbida, pasar do [[feudalismo]] ao [[capitalismo]], e que unha análise marxista da sociedade rusa era por tanto conveniente. Era cada vez máis escéptico sobre a utilidade dos ataques militantes e asasinatos e argumentou en contra destas tácticas nun debate en decembro de [[1889]] con M.V. Sabunaev, que estaba na zona tratando de recrutar membros para o Partido da Liberdade do Pobo. Con todo, a pesar de non estar de acordo nas súas tácticas, fixo amigos entre Partido da Liberdade do Pobo, en particular, un home maior chamado Apollon Shukht, que máis tarde lle pediría a Vladimir a ser o padriño da súa filla en [[1893]].<ref>{{cita Harvard|Service|2011|sp=si|pp=72, 74-80}}</ref>
 
En maio de 1890, Mariya logrou convencer ás autoridades para que permitisen a Vladimir facer os seus exames externamente nunha universidade da súa elección. Así pois escolleu a Universidade de [[San Petersburgo]], onde aprobou e conseguiu o título máis alto da especialidade. Con todo, as celebracións víronse embazadas cando a súa irmá Olga infectouse coa febre tifoide e morreu. Vladimir permaneceu en Samara durante varios anos e, en xaneiro de [[1892]], conseguiu emprego como asistente legal dun tribunal rexional, obtendo pouco despois traballo co avogado local Andrei N. Khardin. Ocupado principalmente en disputas entre campesiños e artesáns, continuou adicando gran parte do seu tempo á política radical, permanecendo como membro activo do grupo de Skylarenko e formulando as súas propias ideas acerca da aplicabilidade do marxismo en Rusia. Inspirado polo traballo de Plekhanov, Vladimir comezou a recompilar datos sobre a sociedade rusa e as súas diferentes [[Clase social|clases sociais]], utilizándoos para apoiar unha interpretación marxista do desenvolvemento da sociedade.<ref>{{cita Harvard|Fischer|1964|sp=si|p=21}}</ref> Coa esperanza de ser tomado en serio como un intelectual, en [[1893]] presentou un documento, "Novos desenvolvementos económicos na vida campesiña", no xornal liberal ''Pensamento Ruso'', mais foi rexeitada; este documento non vería finalmente a luz até [[1927]].<ref>{{cita Harvard|Rice|1990|sp=si|pp=34-38}}</ref> No outono de [[1893]] Vladimir escribiu "Sobre o problema chamado mercado", que foi o seu primeiro intento de revelar a verdadeira natureza capitalista da economía campesiña rusa.<ref>{{cita Harvard|Service|2011|sp=si|pp=82-90, 93-94}}</ref>
En [[1909]], para eliminar a ambigüidades sobre as dúbidas filosóficas sobre o axeitado curso práctico dunha revolución socialista, Lenin publicou ''Materialismo e empiriocriticismo'' ([[1909]]), converténdose na base filosófica do [[marxismo-leninismo]]. Ao longo exilio, Lenin viaxou por toda [[Europa]] participando en actividades [[socialismo|socialistas]], como a Conferencia do Partido en [[Praga]] de 1912. Cando [[Inessa Armand]] deixou de Rusia para ir a [[París]], coñeceu a Lenin e outros bolxeviques exiliados. Corre o rumor de que ela foi unha amante de Lenin, porén o historiador Neil Harding sinala que existe un "escaso stock de probas... aínda non temos probas de que foran sexualmente íntimos".<ref>{{cita libro|autor=Harding, Neil|título=Lenin's Political Thought|editor=Haymarket Books|ano=1986|isbn=978-1931859899|lingua=inglés|páxina=250}}</ref>
 
En 1914, cando comezou a [[Primeiraprimeira Guerraguerra Mundialmundial]] ([[1914]]-[[1918]]), a maioría dos grandes partidos socialdemócratas de Europa apoiaron os esforzos dos seus países na guerra. Os votos que autorizaban a guerra socialdemócratas fixeron que Lenin romperse ligazóns coa [[Segunda Internacional]] ([[1889]]-[[1916]]). Así que, opúxose á Primeiraprimeira Guerraguerra Mundialmundial xa cría que os campesiños e os traballadores debían loitar a "guerra imperialista" da burguesía, que debería ser transformada nunha guerra civil internacional entre as clases. A visión de Lenin da guerra pódese resumir nunha carta que escribiu ao poeta [[Romanía|romanés]] Valeriu Marcu en [[1917]]:<ref>{{cita novas|autor=Milne, Seumas|xornal=[[The Guardian]]|título=The first world war: the real lessons of this savage imperial bloodbath|url=http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2012/oct/16/first-world-war-imperial-bloodbath|data=[[16 de outubro]] de [[1912]]|dataacceso=[[28 de febreiro]] de [[2013]]|lingua=inglés}}</ref>
 
{{Cita|"Un propietario de escravos, [[Alemaña]], está a loitar contra outro propietario de escravos, [[Inglaterra]], para unha distribución máis xusta dos escravos".}}
A principios da guerra, os [[Austria|austríacos]] detivérono durante un breve período de tempo en [[Poronin]] (actual sur de [[Polonia]]), a súa cidade de residencia. O [[5 de setembro]] de [[1914]] Lenin trasladouse á neutral [[Suíza]], residindo primeiro en [[Berna]] e logo en [[Zúric]].<ref>{{cita libro|autor=Clark, Ronald W.|título=Lenin: The Man Behind the Mask|localización=Londres|editor=Faber and Faber|ano=1988|páxina=154|isbn=978-0-06-015802-6|lingua=inglés}}</ref> En 1915 na Conferencia de Zimmerwald contra a guerra, liderou á minoría da esquerda de Zimmerwald, que non logrou, en contra da maioría dos pacifistas, conseguir a adopción da proposta de Lenin de transformar a guerra imperialista nunha guerra de clases. Na seguinte conferencia (do [[24 de abril|24]] ao [[30 de abril]] de [[1916]]), en Kiental, Lenin e a Esquerda de Zimmerwald presentaron unha resolución semellante, mais a conferencia só acordou un manifesto de compromiso.<ref>{{cita Harvard|Read|2005|sp=si|pp=132-134}}</ref>
 
Na primavera de [[1916]] en Zúric, Lenin escribiu ''O imperialismo, fase superior do capitalismo'' ([[1916]]). Nesta obra de Lenin sintetizou traballos anteriores sobre o tema de [[Karl Kautsky]], [[John A. Hobson]] (''Imperialismo: un estudo'', [[1902]]) e [[Rudolf Hilferding]] (''Das Finanzkapital'', [[1910]]), e aplicounas ás novas circunstancias da Primeiraprimeira Guerraguerra Mundialmundial que se libraba entre os [[Imperio Alemán|Imperios Alemán]] e [[Imperio Británico|Británico]], o cales exemplificaban a competencia imperial capitalista, a tese do seu libro. Nesta tese postúlase que a fusión dos bancos e as industrias darían lugar ao capital financeiro, o cénit do capitalismo. É dicir, na procura de maiores beneficios dos que mercado pode ofrecer, as compañías exportarían capital, o que á súa vez, conduciría á división do mundo entre as empresas monopolistas internacionais, e polo que os estados europeos colonizarían gran parte do mundo para apoiar os seus negocios. O [[imperialismo]], por tanto, é unha etapa avanzada do [[capitalismo]] baseado no establecemento de [[monopolio]]s e a exportación de capital (en lugar de bens), xestionado cun sistema financeiro global, do cal o colonialismo é unha característica.<ref>{{cita Harvard|Read|2005|sp=si|pp=116-126}}</ref><ref>{{cita libro|autor=Bowles, Paul|título=Capitalism|localización=Harlow|editor=Pearson|ano=2007|isbn=978-0582506091|lingua=inglés}}</ref><ref>{{Cita Harvard|Lenin|1991|sp=si|p=33}}</ref>
 
De acordo con esta tese, Lenin cría que Rusia estaba a ser utilizado como ferramenta do imperialismo capitalista [[Francia|francés]] e británico na Primeiraprimeira Guerraguerra Mundialmundial e que a súa participación no conflito era a instancias deses intereses.<ref>{{cita Harvard|Read|2005|sp=si|p=144}}</ref>
 
== A Revolución de Febreiro ==
Lenin estaba a prepararse para ir á biblioteca Altstadt despois do xantar o [[15 de marzo]], cando un compañeiro de exilio, o [[Polonia|polaco]] Mieczysław Broński, irrompeu exclamando: "Non ouviches as novas? Hai unha revolución en Rusia!". Ao día seguinte, Lenin escribiu a Alexandra Kollontai en [[Estocolmo]] insistindo na "[[propaganda]] revolucionaria, a axitación e a loita co obxectivo dunha revolución proletaria ''internacional'' e a conquista do poder polos soviets dos representantes dos traballadores". Ao día seguinte: "Dispersádevos! Levantade novas seccións! Espertade novas iniciativas, formade novas organizacións en cada estrato e demostradelles que a paz só pode vir co soviets armados de representantes dos traballadores no poder".<ref name="Krupskaya">{{cita libro|autor=Krupskaya, Nadezhda|url=http://www.marxists.org/archive/krupskaya/works/rol/|título=Reminiscences of Lenin|ano=1933|editor=International Publishers|capítulo=Last Months In Emigration|lingua=inglés|urlcapítulo=http://www.marxists.org/archive/krupskaya/works/rol/rol21.htm}}</ref>
 
Lenin estaba decidido a regresar xa a Rusia, mais non foi unha tarefa fácil en medio da [[Primeiraprimeira Guerraguerra Mundialmundial]]. [[Suíza]] estaba rodeada polos países en guerra de [[Terceira República Francesa|Francia]], [[Imperio Alemán|Alemaña]], [[Austria-Hungría]] e [[Reino de Italia (1861-1946)|Italia]], e os mares estaban dominados polo [[Reino Unido]], aliado de [[Imperio Ruso|Rusia]]. Lenin consideraba cruzar Alemaña cun [[pasaporte]] [[Suecia|sueco]], pero Krupskaia bromeou dicindo que se delataría por insultar os [[menxevique]]s en ruso mentres durmía.<ref name="Krupskaya" />
[[Ficheiro:Locomotive 293.jpg|thumb|Locomotara que levou a Lenin a [[Petrogrado]] en [[1917]].]]
As negociacións co [[Goberno Provisional Ruso|Goberno provisional]], para obter un paso a través de Alemaña para os exiliados rusos a cambio de prisioneiros alemáns e austrohúngaros da guerra prolongáronse. Co tempo, pasando por alto ao Goberno provisional, o [[31 de marzo]] o comunista suízo Fritz Platten obtivo permiso do ministro de Relacións Exteriores de Alemaña a través do seu embaixador en Suíza, o barón Gisbert von Romberg, para Lenin e outros exiliados rusos para viaxar a través de Alemaña e Rusia nun vagón de tren selado. A petición de Lenin, o transporte estaría protexidos de interferencias por unha concesión especial de status de extraterritorialidade.<ref>{{cita libro|autor=Schulz, J., Lorenzen, C., Guenther, C., Koschofer, N.|título=Die Geschichte Russlands Ep1 - Sankt Petersburg|ano=2011|localización=Colonia|editor=Colonia Media|postscript=. Película para WDR/NDR/RBB. 00:30:00}}</ref>
As Teses de Abril foron máis [[radicalismo|radicais]] que practicamente calquera cousa que tivesen ouvido os compañeiros revolucionarios de Lenin. A política anterior dos bolxevique fora como a dos menxeviques neste sentido: Rusia estaba só preparada para unha revolución burguesa, non socialista. [[Iosif Stalin]] e [[Lev Kámenev]], que regresaran do seu exilio en [[Siberia]] a mediados de marzo e que tomaron o control do xornal bolxevique Pravda, estivera facendo campaña para apoiar o Goberno provisional. Cando Lenin presentou as súas teses mitin do [[Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso]] (POSDR), foi apupado polos menxeviques. Boris Bogdanov chamounos "desvaríos dun tolo". Dos bolxeviques, só Kollontai apoiou nun principio as Teses.<ref>{{cita Harvard|Figes|1997|sp=si|p=338}}</ref>
 
Lenin chegou ás revolucionarias Teses de Abril grazas ao seu traballo no exilio sobre a teoría do [[imperialismo]]. A través do seu estudo da política e a economía global, Lenin chegou ver a política rusa cunha perspectiva internacional. Nas condicións da [[Primeiraprimeira Guerraguerra Mundialmundial]], Lenin cría que, a pesar de que o capitalismo ruso estaba subdesenvolvido, unha revolución socialista en Rusia podería provocar a revolución nos países máis avanzados de Europa, o que podería axudar a Rusia a lograr o desenvolvemento económico e social. O historiador [[Reino Unido|británico]] Alan Taylor dixo que "Lenin fixo a súa revolución polo ben de Europa, non polo ben de Rusia, esperaba que unha revolución preliminar en Rusia sería eclipsada cando a revolución internacional fose levada a cabo. Lenin non inventou o [[pano de aceiro]]. Ao contrario, foi inventado na súa contra polas potencias antirrevolucionarios de Europa. Entón foi chamado o ''cordon sanitaire''.<ref>{{cita Harvard|Reed|1919|sp=si|texto=Introducción de Alan Taylor}}</ref>.
 
Deste xeito Lenin afastouse da anterior política bolxevique de tan só perseguir a revolución burguesa en Rusia cara á teoría da revolución permanente do seu compañeiro revolucionario [[Lev Trotski]], que puido ter influído en Lenin nese intre.<ref>{{cita Harvard|Figes|1997|sp=si|p=387}}</ref> Polémico como o foi abril de [[1917]], o programa das Teses de Abril fixo do partido bolxevique un refuxio político para os rusos desilusionados co goberno provisional e a guerra<ref>{{cita Harvard|Read|2005|sp=si|pp=157-160}}</ref><ref>{{cita libro|autor=Read, Christopher|título=From Czar to Soviets: The Russian People and Their Revolution, 1917–21|editor=Oxford University Press|localización=Oxford|ano=1996|isbn=0-19-521241-X|lingua=inglés|páxinas=151-153}}</ref>.
A finais de agosto de 1917, mentres que Lenin se atopaba agochado en Finlandia, o Comandante en Xefe do Exército ruso [[Lavr Kornilov]] enviou tropas dende a fronte cara a [[Petrogrado]] no que parecía ser un intento de golpe militar contra o Goberno provisional. [[Aleksandr Kerenskii|Kerenskii]] asustouse e acudiu ao soviet de Petrogrado na procura de axuda, permitindo aos revolucionarios organizar os traballadores como Gardas Vermellos para defender a capital. O golpe rematou con todo antes de chegar a Petrogrado, grazas á acción colectiva dos traballadores da cidade e á falta de vontade dos soldados renunciando a obedecer os seus oficiais<ref name="Fitzpatrick">{{cita libro|autor=Fitzpatrick, Sheila|título=The Russian Revolution|localización=Londres|editorial=Oxford University Press|ano=2008|páxina=60|isbn=978-0199237678|lingua=inglés}}</ref><ref>{{cita libro|autor=Lenin, Vladimir|título=O Estado e a revolución|ano=1917|editor=Estoutras}}</ref>.
 
Con todo, a fe no Goberno provisional foi severamente sacudida. A consígnaaconsigna de Lenin dende as [[Teses de Abril]] —"Todo o poder aos soviets!"— fíxose máis plausible canto máis era desacreditado ao Goberno provisional ante a opinión pública. Os bolxeviques gañaron por maioría no soviet de Petrogrado o [[31 de agosto]] e no soviet de [[Moscova]] o [[5 de setembro]]<ref>{{cita libro|autor=Fitzpatrick, Sheila|título=The Russian Revolution|localización=Londres|editorial=Oxford University Press|ano=2008|páxina=60-61|isbn=978-0199237678|lingua=inglés}}</ref>. En outubro Lenin regresou de Finlandia e dende o Instituto feminino de Smolny dirixiu a deposición do Goberno provisional ([[6 de novembro|6]] e [[8 de novembro]] de 1917), e o asalto ([[7 de novembro|7]] e [[8 de novembro]]) ao [[Palacio de Inverno]] para levar a cabo a capitulación Kerenskii que estableceu o goberno bolxevique en Rusia.
 
== Formación dun goberno ==
{{Cita|"Debemos demostrar aos campesiños que a organización da industria sobre a base da tecnoloxía moderna e avanzada, na electrificación, proporcionará unha ligazón entre a cidade e o campo, porá fin á división entre a cidade e o campo, permitirá elevar o nivel da cultura no campo e de superar, mesmo nos recunchos máis remotos do país, o atraso, a ignorancia, a pobreza, a enfermidade e a barbarie."}}
 
A pesar de todo, a primeira acción do Goberno bolxevique foi a retirada por parte de Rusia da [[Primeiraprimeira Guerraguerra Mundialmundial]] ([[1914]]-[[1918|18]]). Fronte o continuo avance do [[Imperio Alemán]] cara ao leste, Lenin propuxo a retirada inmediata do país da guerra en [[Europa occidental]], aínda que outros dirixentes bolxeviques, como Nikolai Bukharin, preconizaban a continuación da guerra para fomentar a revolución en Alemaña. O principal negociador do tratado de paz, Trotski, propuxo unha solución intermedia ''Nin guerra, nin paz'', nun tratado ruso-alemán condicionado á non anexión bélica de terras conquistadas. As negociacións fracasaron e os alemáns renovaron o seu ataque, conquistando gran parte do territorio (agrícola) do oeste de Rusia. En consecuencia, a proposta de Lenin retirada obtivo un apoio maioritario, e o [[3 de marzo]] de [[1918]] Rusia retirouse da Primeiraprimeira Guerraguerra Mundialmundial a través do [[Tratado de Brest-Litovsk]], perdendo gran parte do seu territorio europeo. Debido á ameaza alemá, Lenin trasladou o goberno soviético de [[Petrogrado]] a [[Moscova]] o [[10 de marzo|10]]-[[11 de marzo]] de 1918.<ref>{{cita Harvard|Read|2005|sp=si|p=212}}</ref><ref>{{cita novas|autor=Ransome, Arthur|xornal=[[The New York Times]]|título=Lenine's Migration a Queer Scene|url=http://query.nytimes.com/mem/archive-free/pdf?_r=1&res=9A02E0DF103BEE3ABC4E52DFB5668383609EDE|data=[[16 de marzo]] de [[1918]]|dataacceso=[[26 de febreiro]] de [[2013]]|lingua=inglés}}</ref>
 
O [[19 de xaneiro]] de 1918, confiando nos soviets, os bolxeviques, aliados cos [[Anarquismo|anarquistas]] e os [[Partido Social-Revolucionario|social-revolucionarios]], disolveron a Asemblea Constituínte Rusa consolidando así o poder político do goberno bolxevique. Con todo, a coalición de esquerdas derrubouse como consecuencia da oposición dos social-revolucionarios ao [[tratado de Brest-Litovsk|tratado territorialmente caro de Brest-Litovsk]] que os bolxeviques concordaran co Imperio Alemán. Os anarquistas e os social-revolucionarios uníronse a outros partidos políticos no seu intento de derrocar o goberno bolxevique.
 
* '''''Que facer?''''' (en [[lingua rusa|ruso]]: Что делать?, ''Chto delat?''; [[1902]]), onde estabelece que unha revolución precisa dun partido de vangarda, formado por revolucionarios e destinado a estender as ideas marxistas entre o proletariado.
* '''''O imperialismo, fase superior do capitalismo''''' (en [[lingua rusa|ruso]]: Империализм как высшая стадия капитализма, ''Imperializm, kak vysshaya stadiya kapitalizma''; [[1916]]), explica por que o capitalismo non se derrubou, como Marx postulara, presentando a [[Primeiraprimeira Guerraguerra Mundialmundial]] como unha guerra capitalista pola terra, os recursos e a man de obra barata.
* '''''O Estado e a revolución''''' (en [[lingua rusa|ruso]]: Государство и революция, ''Gosudarstvo i revolyutsiya''; [[1917]]), é unha das obras máis célebres da literatura marxista-leninista. Escrita entre febreiro e outubro de 1917, no marco do cansazo ruso por mor da participación do país na [[Primeiraprimeira Guerraguerra Mundialmundial]], a súa tese fundamental é a idea de que o estado é un instrumento do que se valen as clases dominantes para perpetuaren o seu poder sobre as clases explotadas.<ref>Lenin (1917). ''El estado y la revolución''. Edición de Diario Público (2009).</ref> Interpreta as ideas de [[Karl Marx|Marx]] e [[Engels]], as bases teóricas da [[Revolución de Outubro]] e oponse á tendencia socialdemócrata, que considera indecisa para efectuar a revolución.
* '''''[[Teses de Abril]]''''' (en [[lingua rusa|ruso]]: Апрельские тезисы, ''Aprel'skie tezisy''; [[1917]]), propón a necesidade socioeconómica dunha revolución socialista, para iso defende o paso á segunda fase da revolución, a conquista do proletariado e do campesiñado dos soviets. As teses resúmense na frase "pan, paz e terras" (alimento para a poboación, sinatura da paz con Alemaña e repartimento de terras entre os campesiños).
* '''''"Esquerdismo", a doenza infantil do comunismo''''' (en [[lingua rusa|ruso]]: Детская болезнь "левизны" в коммунизме, ''Detskaya Bolezn' "Levizny" v Kommunizme''; [[1920]]), critica duramente á "ultraesquerda", xa que considera que a ultraesquerda alemá quere separar os xefes revolucionarios da masa, substituíndo a [[ditadura do proletariado]] por unha suposta ditadura dos xefes.
10.308

edicións