Abrir o menú principal

Cambios

O movemento NWOBHM atopou eventualmente o seu espazo nas publicacións e revistas musicais fóra de ''Sounds''.{{sfn|Bushell|Halfin|1984|pp=74, 77–78}}<ref>{{cite magazine |title=Don't Fear the Reaper&nbsp;... |journal=Kerrang! |date=5 de abril de 1984 |last=Johnson |first=Howard |issue=65 |page=11}}</ref> ''Melody Maker'' chegou a publicar unha lista semanal de heavy metal baseada no número de vendas en tendas de discos.{{Sfn|Tucker|2006|p=19}} A editorial de ''Sounds'' aproveitou o seu apoio do movemento para lanzar o primeiro número de ''[[Kerrang!]]'' en xuño de 1981, unha revista a cor dirixida por Geoff Barton adicada en exclusiva ó hard rock e ó heavy metal.{{sfn|Christe|2004|p=38}}{{sfn|Macmillan|2012|p=21}} ''Kerrang!'' obtivo un éxito inesperado e converteuse na revista de referencia para os ''metalheads'' de todo o mundo,{{sfn|Christe|2004|p=38}}{{sfn|Macmillan|2012|p=21}} seguida en pouco tempo das publicacións estadounidenses ''[[Circus (revista)|Circus]]'' e ''[[Hit Parader]]'', a alemá ''[[Metal Hammer]]'' e a británica ''[[Metal Forces]]''.{{sfn|Christe|2004|p=85}}<ref>{{cite magazine |title=The Big Read |journal=Extra Kerrang! |year=1984 |last=Johnson |first=Howard |issue=1 |pages=38}}</ref> A atención dos medios internacionais supuxo un aumento do número de vendas de discos e un maior número de xiras mundiais para os grupos do NWOBHM,{{sfn|Bushell|Halfin|1984|p=97}}{{sfn|Fricke|1987|pp=58–64}}<ref name="Sharpe-YoungB"/> que situaron os seus álbums en moitas listas de vendas estranxeiras.<ref>{{cite web |url=http://www.allmusic.com/album/high-n-dry-mw0000189626/awards |title=Def Leppard – High 'N' Dry awards |páxina-web=AllMusic |accessdate=19 de xullo de 2015 | archiveurl=http://web.archive.org/web/20130119224802/http://www.allmusic.com/album/high-n-dry-mw0000189626/awards | archivedate=19 de xaneiro de 2013}}</ref><ref>{{cite web |url=http://infodisc.fr/Album_Liste_Selection2.php?Lettre=I |title=Infodisc.fr Note: You must select Iron Maiden |páxina-web=Infodisc |accessdate=19 de xullo de 2015}}</ref><ref>{{cite web |url=http://infodisc.fr/Album_Liste_Selection2.php?Lettre=S |title=Infodisc.fr Note: You must select Saxon |publisher=Infodisc |accessdate=19 de xullo de 2015}}</ref><ref>{{cite web |url=http://swedishcharts.com/showitem.asp?interpret=Iron+Maiden&titel=Killers&cat=a |title=Iron Maiden – Killers (Album) |páxina-web=Swedishcharts |accessdate=19 de xullo de 2015}}</ref><ref>{{cite web |url=http://swedishcharts.com/showitem.asp?interpret=Saxon&titel=Denim+And+Leather&cat=a |title=Saxon – Denim and Leather (Album) |páxina-web=Swedishcharts |accessdate=19 de xullo de 2015}}</ref> A súa escalada nas listas británicas culminou co álbum ''[[The Number of the Beast]]'' de Iron Maiden, que chegou o máis alto da lista de álbums no Reino Unido o 10 de abril de 1982 e mantívose no primeiro posto durante dúas semanas.{{sfn|Popoff|2005|pp=170–171}}<ref>{{cite web |url=http://www.officialcharts.com/search/albums/the%20number%20of%20the%20beast/ |title= Official Albums Chart Results Matching: The Number Of The Beast |publisher=Official Charts Company |accessdate=2 de maio de 2015}}</ref> O álbum acadou o posto número 33 nos Estados Unidos,<ref>{{cite web |url=http://www.allmusic.com/album/the-number-of-the-beast-mw0000044718/awards |title=Iron Maiden – The Number of the Beast awards |páxina-web=AllMusic |accessdate=28 de marzo de 2016 | archiveurl= http://web.archive.org/web/20120608220855/http://www.allmusic.com/album/the-number-of-the-beast-mw0000044718/awards | archivedate=8 de xuño de 2012 }}</ref> onde o grupo adquiriu unha reputación de adoradores do [[Diabo]] por mor da escena [[inferno|infernal]] representada na carátula do álbum.{{Sfn|Bushell|Halfin|1984|p=101}}
O éxito da música producida polo movemento e a súa transición de fenómeno ''[[underground]]'' cara a un xénero ''[[mainstream]]'' empuxou o seu principal promotor, Geoff Barton, a declarar o NWOBHM coma finalizado no ano 1981,<ref>{{harvnbcite magazine |title=Scrap Metal |journal=Sounds |date=4 de outubro de 1980 |last=Barton |1980bfirst=Geoff |page=39 }}; </ref>{{harvnbsfn|Tucker|2006|p=79}}</ref> decepcionado pola baixa calidade dos novos grupos e frustrado pola facilidade coa que as discográficas explotaban o entusiasmo polo heavy metal.<ref>{{harvnbsfn|Tucker|2006|p=154}}; {{harvnbsfn|Waksman|2009|p=191}}</ref> Coincidíu ese mesmo ano co peche do Bandwagon e coa demolición do pub Prince of Wales para construír un [[restaurante]] no seu lugar.<ref name="Watts1992">{{Sfncite magazine|Wattstitle=Where Are They Now? |journal=Kerrang! |date=19 de decembro de 1992 |last=Watts |first=Chris |issue=423 |pages=36–37}}</ref> Malia que o movemento perdera parte do seu atractivo para os afeccionados máis conservadores, como evidencia o incremento na popularidade e vendas das publicacións [[Album-oriented rock|AOR]] de influencia americana,<ref>{{Sfncite magazine |Cramptonref=harv|title=Best Sellers of 1982 |journal=Kerrang! |date=30 de decembro de 1982 |last=Crampton |first=Luke |issue=32 |page=3}}</ref> mantivo unha vitalidade suficiente para o xurdimento dunha segunda ondada de grupos que partiron do ''underground'' e publicaron os seus primeiros álbums en 1982 e 1983.{{sfn|Tucker|2006|p=81}}{{efn|Os grupos máis notables desta segunda ondada foron: [[Avenger]],{{Sfn|Macmillan|2012|p=51–52}} [[Rock Goddess]],{{Sfn|Macmillan|2012|pp=484–485}} [[Tysondog]],{{Sfn|Macmillan|2012|pp=672–673}} [[Tokyo Blade]],{{Sfn|Macmillan|2012|pp=627–628}} [[Elixir (grupo musical)|Elixir]],{{Sfn|Macmillan|2012|p=199}} [[Atomkraft]],{{Sfn|Macmillan|2012|p=46}} e [[Rogue Male]].{{Sfn|Macmillan|2012|p=489}}}}
 
Varios grupos do NWOBHM realizaron xiras polos Estados Unidos pero sen chegar a recibir tempo de emisión na radio suficiente como para deixar unha impresión significativa nas listas estadounidenses.{{Sfn|Kirkby|2001|loc=35:12}} [[Def Leppard]] foi a primeira excepción co álbum ''[[Pyromania]]'' a comezos de 1983, un álbum cunha aproximación máis melódica e achegada á radio FM en comparación co son máis agresivo da súa música anterior.<ref>{{harvnbsfn|Bayer|2009|p=44}}; {{harvnbsfn|Fricke|1987|pp=83–84}}; {{harvnbsfn|Popoff|2005|p=92}}</ref> Con este disco conseguiron o seu obxectivo de acadar unha audiencia internacional, que incluía moitas afeccionadas femininas,<ref>{{harvnbsfn|Fricke|1987|p=50}}; {{harvnbsfn|Waksman|2009|pp=202–206}}</ref> situando a ''Pyromania'' no número 2 da lista [[Billboard 200|''Billboard'' 200]] só por detrás de ''[[Thriller (álbum)|Thriller]]'' de [[Michael Jackson]].{{Sfn|Fricke|1987|p=12}} Grazas a unha serie de sinxelos de éxito e a unha aparición continuada dos seus [[Videoclip|vídeos musicais]] na recentemente creada [[MTV]], o álbum superou os seis millóns de copias vendidas nos Estados Unidos no ano 1984 e alzou a Def Leppard ó estrelato.<ref>{{Sfn|RIAAcite web database|nurl= http://www.driaa.(a)com/gold-platinum/?tab_active=default-award&se=pyromania#search_section|title=RIAA Searchable Database: "Pyromania" |publisher=[[Recording Industry Association of America]] |accessdate=22 de xuño de 2015}}</ref> O éxito internacional conseguido por ''Pyromania'' foi un aliciente para que os grupos británicos e estadounidenses tentasen seguir o exemplo de Def Leppard,<ref>{{harvnbsfn|Bayer|2009|p=47}}; {{harvnbsfn|Macmillan|2012|p=528}}; <ref>{{harvnb|Rivadaviacite web |nurl=http://www.dallmusic.(d)com/album/boys-will-be-boys-mw0000842192 |title=Black Rose – Boys Will Be Boys review |last=Rivadavia |first=Eduardo |páxina-web=AllMusic |accessdate=18 de marzo de 2015}}</ref> dándolle un pulo decisivo ó [[glam metal]] máis comercial e melódico e anunciando a fin do NWOBHM.{{Sfn|Tucker|2006|pp=129–154}}
 
===Declive===