Diferenzas entre revisións de «Florbela Espanca»

*Exprimir > espremer.
m (Arranxos varios using AWB)
(*Exprimir > espremer.)
Soamente dúas antoloxías, ''[[Livro de Mágoas]]'' (1919) e ''[[Livro de Sóror Saudade]]'' (1923), foron publicadas en vida da poetisa. Outras, ''[[Charneca em Flor]]'' (1931), ''Juvenília'' (1931) e ''Reliquiae'' (1934) saíron só tras o seu pasamento. Toda a obra poética de Florbela foi reunida por Guido Battelli nun volume chamado ''Sonetos Completos'', publicado por vez primeira en 1934. En 1978 xa saíran 23 edicións do libro<ref name="Saraiva">António José Saraiva, Óscar Lopes. História da Literatura Portuguesa. 9ª ed. Porto: Porto Editora, 1976. p. 967.</ref>. As pezas anteriores ás primeias publicacións da poetisa foran reconstituídas por Mária Lúcia Dal Farra, que en 1994 editou o texto de ''[[Trocando Olhares]]''.
 
A prosa de Florbela exprímeseesprémese a través do conto (onde domina a figura do irmãoirmán da poetisa), dun diario, que antecede á súa morte, e en cartas varias. Algunhas pezas da súa correspondencia son de natureza familiar, outras tratan de cuestións relacionadas coa súa produción literaria, sexa nun sentido interrogativo en canto á súa qualidade, sexa sobre aspectos máis prácticos como a súa publicación. Nas diferentes manifestacións epistolares sobresaen cualidades que non sempre están presentes na restante produción en prosa - naturalidade e simplicidade<ref name="Galvao" />.
[[António José Saraiva]] e [[Óscar Lopes]] na súa ''História da Literatura Portuguesa''<ref name="Saraiva" /> describen a Florbela Espanca como sonetista de “laivos anterianos”<ref name="Saraiva" />(en referencia a [[Antero de Quental]]) e semellante a [[António Nobre]]. Admiten que foi "uma das mais notáveis personalidades líricas isoladas, pela intensidade de um emotivo erotismo feminino, sem precedentes entre nós [[Portugal]], com tonalidades ora egoístas ora de uma sublimada abnegação que ainda lembra Sóror Mariana, ora de uma expansão de amor intenso e instável[…]"<ref name="Saraiva" />.
 
A obra da Florbela "precede de longe e estimula um mais recente movimento de emancipação literária da mulher, exprimindoespremendo nos seus acentos mais patéticos a imensa frustração feminina das […] opressivas tradições patriarcais.”<ref name="Saraiva" />
Rolando Galvão, autor dun artigo sobre Florbela Espanca publicado na páxina electrónica ''Vidas Lusófonas''<ref name="Galvao" />, caracteriza así a obra florbeliana:
Na súa escrita hai un certo número de palabras nas que insiste incesantemente. Antes de máis, o EU, presente, en case todas as pezas poéticas. Amplamente repetidos vocablos que reflicten paisón: alma, amor, saudade, bicos, versos, poeta e outros, e os que deles derivan. Escritos de ámbito alén dos que caracterizan esa paisón non son abundantes, particularmente na obra poética. Salvo no que se refire ao seu Alentexo. Non se coloca como observadora distante, mesmo cando tal parece, exterior a feitos, ideas, acontecementos.''<ref name="Galvao" />}}
 
O autor do artigo lembra tamén a correspondencia da poetisa co irmán, Apeles, e cunha amiga próxima, que apenas viu en retrato. Repara en que os excesos verbais da escritora son provocados pola súa falta de moderación á hora de exprimirespremer unha paixón. A súa exaltación do amor fraternal é considerada fóra do común. Galvão repara en que eses límites alongados na expresión do amor, da amizade e das afeccións, son na obra florbeliana unha constante<ref name="Galvao">{{cita web |url=http://www.vidaslusofonas.pt/florbela_espanca.htm |publicación=Vidaslusofonas.pt |obra= |autor=Galvão, Rolando |título="Florbela Espanca" (biobibliografia) |data= |dataacceso=22 de xullo de 2009}}</ref>.
 
== Bibliografía ==
10.315

edicións