Diferenzas entre revisións de «Queixo»

m
m (→‎Propiedades nutricionais: Arranxos varios)
m (→‎Aspectos culturais: arranxiños)
O queixo non ten unha presenza significativa na cociña asiática, nin como alimento diario, nin como ingrediente noutros pratos. A razón foi estudada polo [[antropoloxía|antropógo]] [[EEUU|estadounidense]] [[Marvin Harris]], quen recoñece que o seu rexeitamente ten unha orixe [[xenética]] (o predominio xenético da [[intolerancia á lactosa]] na poboación adulta, que en cambio é escaso na poboación indoeuropea), aínda que non rexeita atoparlle á súa vez unha causa ecosocial: {{cita|China nunca aceptou os produtos lácteos. Os chineses consideran co leite é unha secreción noxenta e que beberse un vaso é como beber un vaso de saliva. Preto do 90% dos chineses e dos pobos non gandeiros habitantes da Asia oriental carecen de [[lactase]] suficiente para dixerir leite sen fermentar na idade adulta. Pero obsérvese que a resposta á pregunta de por que os chineses aborrecen o leite non pode ser sinxelamente que é porque lles fai dano. Se adoptasen a produción de leite como unha modalidade de produción de alimentos, os chineses, do mesmo xeito cos habitantes do Asia meridional, poderían superar con facilidade a súa insuficiencia de lactosa, consumindo fermentados... A resposta está relacionada coa diferenza entre as limitacións e as oportunidades ecolóxicas dos hábitats chinés e indio, e debe darse en termos de selección cultural, e non de selección natural... China, para conseguir os animais de tracción que necesitaba, dependía do comercio cos pastores do interior de [[Asia]]. Por esta razón os agricultores chineses non tiñan motivos para criar vacas nos seus pobos. Se non hai vacas, non pode haber leite nin cociña baseada nela... Na China os [[porco]]s ocupan o principal nicho cárnico... a carne e o touciño de porco son á cociña chinesa o que o leite e a manteiga á india''.<ref>HARRIS, Marvin (1991) ''Nuestra Especie'', "Por una vez, los genes" pg. 163-166 Madrid, Alianza. ISBN 84-206-9633-1</ref>}}
 
Malia iso, na [[China]] actualmente o consumo está a medrar notablemente, multiplicándose por dous as vendas entre [[1996]] e [[2006]].<ref>Rebecca Buckman (2003). "Let Them Eat Cheese" (Deixémoslle comer queixo). Far Eastern Economic Review 166 n. 49: 41 [http://www.globalpolicy.org/globaliz/cultural/2003/1211chinacheese.htm Artigo enteiro]. (inglés)</ref>) Un alimento tradicional chinés é o ''[[tofu|tōfu]]'', cuxa fabricación e textura son moi semellantes ás do queixo, pois consiste na coagulación do leite de [[soia]] (a base de soia e auga). O ''tōfu'' é comúnmentecomunmente chamado "queixo chinés". Noutras partes de [[Asia]] pódese atopar fabricado con leite de [[iak]], ou ata de [[egua]] nas [[Siberia|chairas siberiás]], no ''ema datsi'', o prato típico de [[Bután]], a base de queixo caseiro e [[Capsicum|chile]]; ou na [[India]], onde se usa unha variedade chamada ''[[paneer]]'' para acompañar ao [[curry]].
 
Os seguidores máis estritos das leis dietéticas do [[xudaísmo]] e mailo [[islamismo]] só poden consumir queixos cuxo [[callo]] proveña dun animal matado de acordo ao especificado no ''[[halal]]'' musulmán, ou tamén pode substituírse por un [[callo]] de orixe vexetal (no ''[[cashrut]]'' xudeu), . Moitos [[xudeu]]s menos estritos consideran que o proceso ao que se somete o [[callo]] muda a súa natureza ata tal punto que non pode violar as leis do ''cashrut''. De todos os xeitos, ao estares considerado como un alimento primario, nunca pode ser consumido por un xudeu combinado con carne.
 
Moitos [[Vexetarianismo|vexetarianos]] evitan tamén o consumo de queixos fabricados a partir dun [[callo]] de orixe animal. Por esta razón existe unha ampla variedade de queixos fabricados cun [[callo]] obtido da fermentación do [[Fungo (bioloxía)|fungo]] ''mucor miehei''. Os [[veganismo|veganos]] e outros vexetarianos non consomen queixo real, aínda que si existen substitutos con ingredientes únicamenteunicamente de orixe vexetal, normalmente elaborados con produtos a base da [[soia]].
 
Ata en culturas cunha longa tradición queixeira, é doado atopar a persoas que o rexeitan, especialmente aqueles cun sabor e cheiro máis forte, como o [[queixo roquefort|roquefort]]. O escritor Harold McGee, especialista en [[química alimentaria]], sostén que o queixo adquire tal sabor como parte dunha [[Descomposición biolóxica|descomposición]] controlada, e que algunhas das moléculas causantes do seu cheiro e sabor poden aparecer tamén na comida podrecida.
105.617

edicións