Mestre de capela: Diferenzas entre revisións

Contido eliminado Contido engadido
Breogan2008 (conversa | contribucións)
Sen resumo de edición
Breogan2008 (conversa | contribucións)
Sen resumo de edición
Liña 1:
[[Ficheiro:Antonio_Salieri_painted_by_Joseph_Willibrord_Mähler.jpg|miniatura|[[Antonio Salieri]] (1750-1825) foi mestre de capela]]
O '''mestre de capela''' (en [[Lingua francesa|francés]]: ''maître de chapelle'', en [[Lingua italiana|italiano]]: ''mestre dei cappella'' e en [[Lingua alemá|alemán]]: ''Kapellmeister'') é un músico de experiencia e prestixio, sempre compositor, que forma, xestiona e dirixe ó grupo de cantores e instrumentistas responsable da música sacra nos oficios das igrexas, ou da [[Músico|música]] profana nas festas cortesás. Tanto ó grupo musical mesmo como ó lugar onde o grupo ensaiaba e recibía clase do mestre, denominábaselle en séculos pasados, sobre todo durante o Renacemento e o [[Música barroca|Barroco]], ''capela de música'', tanto se o grupo era relixioso coma se era cortesán, aínda que o primeiro foi moito máis adoito, particularmente no [[Música renacentista|Renacemento]]. Nalgunhas catedrais e palacios, a capela de cantores podía diferenciarse da de [[Menestrel|ministriles.menestreis]]. Esta última, a capela de ministrilesmenestreis, chegaba en ocasións a ter o seu propio mestre.
 
Durante a [[Idade Media]] e o Renacemento, a organización gremial do traballo artístico e a súa posición na sociedade (que era a de artesán) determinaban a vida dos músicos: ingresaban de nenos como cantores (chamados ''seises'' en [[España]], por ser ese un número frecuente de cantores infantís), quedando dende entón a disposición do mestre, co que vivían. Del aprendían canto chan, [[contrapunto]], a tañer un [[Instrumento musical|instrumento]] (frecuentemente [[Órgano (música)|órgano]]) e quizais composición. De adultos, a súa carreira era de cantores se non perdían a voz, de organistas ou ministrilesmenestreis (músicos de vento) se adquiriran dominio de instrumentos, e de mestres de capela se eran os máis dotados, quen de gañar os concursos que convocaban as igrexas cando había vacantes, ou de ter suficiente prestixio como para ser reclamados por catedrais e capelas cortesás.
 
{{Control de autoridades}}