Diferenzas entre revisións de «Partido Republicano Democrático Federal»

http://academia.gal/dicionario#searchNoun.do?nounTitle=parte
(http://academia.gal/dicionario#searchNoun.do?nounTitle=parte)
A súa forza mostrouse moi limitada cando se celebraron as eleccións xerais en maio do [[1873]]. Configurouse unha nova tendencia de centro, formada por [[Nicolás Estévanez]], [[Eduardo Benot]], [[Francisco Díaz Quintero]] e [[José María de Orense]] que, xunto co sector de dereita, dirixido por [[Emilio Castelar]] e [[Nicolás Salmerón]], predominou nas novas Cortes e constituíu o principal apoio de Pi i Margall os meses de xuño e xullo.
 
O [[cantonalismo]] xurdiu con forza, independentemente do Comité de Salvación Pública creado o [[10 de xullo]] polos intransixentes de Madrid; aparteá parte de forzar a saída do poder de Pi i Margall, favoreceu o dominio da dereita e desorganizou o centro. O peso dos feitos en Cataluña foi determinante. A forza dos intransixentes foi limitada polo avance continuado dos [[carlismo|carlistas]] coas vitorias de [[Francesc Savalls]] en [[Berga]] o [[28 de marzo]] e en [[Alpens]] o [[11 de xullo]], que supuxo un freo ás deputacións de [[Tarragona]], [[Xirona]] e [[Lleida]], pouco propensas a seguir aos intransixentes da [[deputación]] de [[Barcelona]] nos seus intentos de Proclamación do Estado Catalán (12 de febreiro, 21 de febreiro, 9-11 de marzo, 19-26 de xullo). Membros con moito prestixio, como [[Baldomer Lostau i Prats]], [[Anselmo Cravei]], [[Sunyer i Capdevila]], [[Gonçal Serraclara i Custa]] ou Rubau Donadeu, pasaron a posicións máis centristas. O perigo carlista provocou á vez a formación da Xunta de Salvación e Defensa de Cataluña e dificultou a participación no cantonalismo.
 
==Reorganización do partido==
7.964

edicións