Diferenzas entre revisións de «Hochseeflotte»

*Kaiser > káiser.
(*Kaiser > káiser.)
{{Sen referencias|data=xaneiro de 2015}}
[[Ficheiro:Hochseeflotte 2.jpg|miniatura|300px|Dreadnoughts da Hochseeflotte.]]
A '''Hochseeflotte''' (en [[lingua galega|galego]]:''frota de alta mar'') foi a frota de batalla da [[Mariña Imperial alemá]] que participou durante a [[Primeira Guerra Mundial]]. Foi creada en febreiro do ano [[1907]] cando a Heimatflotte pasou a chamarse Hochseeflotte. O almirante [[Alfred von Tirpitz]] foi o arquitecto da frota; imaxinou unha forza o suficientemente poderosa como para desafiar o predominio da [[Royal Navy]]. O kaiserkáiser [[Guillerme II de Alemaña|Guillermo II]], o emperador de [[Alemaña]], defendeu a frota como o instrumento co cal se apoderaría de territorios de ultramar e faría de Alemaña unha potencia mundial. Ao concentrar unha potente frota de combate no [[mar do Norte]], mentres que a Royal Navy estaba obrigada a dispersar as súas forzas ao longo de todo o [[Imperio Británico]], Tirpitz cría que Alemaña podería acadar un equilibrio de forzas que danaría seriamente a hexemonía naval británica. Este foi o corazón da "Teoría do risco" de Tirpitz, que sostiña que o [[Reino Unido]] non desafiaría a Alemaña se a frota desta última plantexáballe unha significativa ameaza.
 
O principal compoñente da frota foron os seus [[acoirazado]]s, tipicamente organizados en escuadróns de oito barcos, aínda que tamén tiñan outras formacións, como o 1º grupo de exploración. No momento da súa creación en [[1907]], a Hochseeflotte estaba formado por dous escuadróns de acoirazados, e cara [[1914]] fora engadido un terceiro. A revolución do [[dreadnought]] en [[1906]] afectou en gran medida á composición da frota; os 24 [[pre-dreadnought]]s da frota foron declarados obsoletos e requiríase a súa substitución. Suficientes dreadnoughts para encher dous escuadróns foron completados para o estoupido da guerra a mediados de [[1914]]; os oito pre-dreadnoughts máis modernos foron usados para constituír un terceiro. Dous escuadróns adicionais de buques máis vellos foron mobilizados ao inicio das hostilidades, aínda que cara o final da guerra esas formacións foron disoltas.
 
A frota levou a cabo unha serie de incursións no mar do Norte durante o conflito, deseñadas para atraer a unha porción da numericamente superior [[Grand Fleet]] británica. Esas operación usaron frecuentemente os rápidos [[cruceiro de batalla|cruceiros de batalla]] do 1º grupo de exploración para atacar a costa británica como cebo para a [[Royal Navy]]. Esas accións culminaron na [[batalla de Xutlandia]] entre o [[31 de maio]] e o [[1 de xuño]] de [[1916]], onde a Hochseeflotte enfrontouse a toda a Grand Fleet. A batalla non foi concluínte, pero os británicos venceron estratexicamente, xa que convenceu ao almirante [[Reinhard Scheer]], o comandante da frota alemá, de que incluso un resultado moi favorable nunha acción da frota non aseguraría a vitoria alemá na guerra. Scheer e outros dos principais almirantes recomendaron entón ao [[kaiserkáiser]] reanudar a campaña de guerra submarina sen restricións. A responsabilidade principal da Hochseeflotte en [[1917]] e [[1918]] foi a de asegurar as bases navais alemás no [[mar do Norte]] para as operacións dos [[U-boat]]. Porén, a frota continuou levando a cabo incursións no mar do Norte e destacou unidades para operacións especiais no [[mar Báltico]] contra a frota báltica rusa. Tras a derrota alemá en novembro de [[1918]], os aliados internaron a meirande parte dos barcos da Hochseeflotte en [[Scapa Flow]], onde finalmente foron afundidos polos seus propios tripulantes en xuño de [[1919]], días antes de que se asinase o [[Tratado de Versalles]].
 
{{Commonscat}}
10.315

edicións