Diferenzas entre revisións de «George Harrison»

→‎1970-1980: texto traducido desde a wiki .es:George_Harrison#1970-1980
m (→‎Véxase tamén: Commonscat)
(→‎1970-1980: texto traducido desde a wiki .es:George_Harrison#1970-1980)
 
O álbum, que alcanzou o posto #1 nas listas de éxitos británicas e estadounidenses, incluía os singles de éxito "[[My Sweet Lord]]" e "[[Isn't It A Pity]]", así como "[[What Is Life]]", que entrou entre os dez primeiros postos. Anos despois, Harrison sería demandado debido a unha violación de dereitos de autor en "My Sweet Lord", onde supostamente imita o single de [[The Chiffons]] "He's So Fine". Aínda que Harrison negou a acusación, acabou perdendo o xuízo en 1976. Durante o mesmo, a corte aceptara a posibilidade de que Harrison copiase subconscientemente" o éxito de The Chiffons como base á súa propia canción, o que utilizou para mofarse do tribunal no seu tema "[[This Song]]", publicada no álbum ''[[Thirty Three & 1/3]]''. As disputas polos dereitos de autor continuaron na década dos 90, co antigo representante de [[The Beatles]] [[Allen Klein]] denunciando a Harrison tras comprar Bright Tunes, a compañía que posuía os dereitos de autor de "He's So Fine". Finalmente, Harrison acabaría posuíndo os dereitos de ambos temas.<ref name="huntley">{{cita libro|apelidos=Huntley|nome=Elliot J|ano=2004|título=Mystical One: George Harrison: After the Breakup of the Beatles|editorial=Guernica Editions Inc.|isbn=1-55071-197-0}}</ref>
 
Harrison foi, así mesmo, o primeiro músico en organizar un concerto benéfico. O seu ''[[The Concert for Bangla Desh (álbum)|Concert for Bangla Desh]]'' o [[1 de agosto]] de [[1971]] reuniu a preto de 40.000 persoas en torno a dous espectáculos organizados no [[Madison Square Garden]] de [[Nova York]] co fin de recaudar fondos para paliar o fame e a miseria dos refuxiados na antiga [[Paquistán Oriental]], hoxe en día [[Bangladesh]]. [[Ravi Shankar]] abriu o concerto, que incluía a artistas da envergadura de [[Eric Clapton]], [[Bob Dylan]], Jim Keltner, [[Billy Preston]], [[Leon Russell]], [[Ringo Starr]] e [[Klaus Voormann]]. Desafortunadamente, problemas cos impostos e gastos cuestionables ensombreceron a lenda do mesmo. En outubro de 2005, [[Apple Records|Apple Corps.]] reeditou o concerto en CD e DVD, sendo o diñeiro recaudado polas vendas destinado a [[UNICEF]].
 
De forma adicional ao seu propio traballo, Harrison escribiu dous temas para [[Ringo Starr]], "It Don't Come Easy" e "Photograph", e ademais apareceu no álbum ''[[Imaxine (álbum)|Imaxine]]'' de [[John Lennon]], así como nos temas "You're Breakin' My Heart" de [[Harry Nilsson]], "Day After Day" de Badfinger, "That's The Way God Planned It" de [[Billy Preston]] e "Basketball Jones" de Cheech & Chong.
 
O seguinte álbum de Harrison, ''[[Living in the Material World]]'', sería publicado en 1973. O seu primeiro single, "[[Give Me Love (Give Me Peace on Earth)]]" brindaríalle o seu segundo nº1 en Estados Unidos, mentres "Sue Me Sue You Blues" serviría de mofa ao proceso xudicial que estaba desenvolvendo McCartney para disolver de forma oficial [[The Beatles]]. Cun son máis intimista e unha lírica máis espiritual e filosófica, o álbum mantívose no primeiro posto das listas de éxitos estadounidenses durante cinco semanas. En setembro de 2006, unha reedición do álbum con "Deep Blue" e "Miss O'Dell" como temas extra, así como con DVD, alcanzaría o posto nº38 do [[Billboard]] Pop Catalog Chart.
 
== Notas ==
102.742

edicións