Abrir o menú principal

Cambios

Dende a fin da chamada "[[Era dourada da pirataría]]", Teach e as súas conquistas convertéronse en material de coñecemento popular, inspirando varios libros e filmes. Gran parte do que se coñece del atribúese ó libro ''[[A General Historie of the Robberies and Murders of the Most Notorious Pyrates]]'' de [[Capitán Charles Johnson|Charles Johnson]], publicado en [[Inglaterra]] no 1724.<ref>{{Harvnb|Woodard|2007|p=325}}</ref> Autoridade recoñecida sobre os piratas na súa época, as descricións de Johnson de figuras como [[Anne Bonny]] e [[Mary Read]] consideráronse durante anos lectura imprescindible para aqueles interesados na materia.<ref name="Leepp89"/> A súa lectura espertou o interese de moitos polo tema, polo que en pouco tempo publicouse unha segunda edición, aínda que autores como Angus Konstam sospeitan que a descrición de Johnson sobre Barbanegra estaba "adornada un pouco para facer unha historia máis sensacionalista".{{efn|Entre moitos dos feitos cuestionables mencionados por Johnson está o encontro entre Teach e o [[HMS Scarborough (1711)|HMS ''Scarborough'']].<ref>{{Harvnb|Konstam|2007|p=90}}</ref> Nin na bitácora do ''Scarborough'' nin na correspondencia do seu capitán hai mencións de tal encontro. O historiador Colin Woodard cre que Johnson confundíu e misturou dous eventos reais: a batalla do ''Scarborough'' contra a banda de [[John Martel]] e o encontro de Barbanegra con outro navío de guerra, o [[HMS Seaford (1697)|HMS ''Seaford'']].<ref>{{Harvnb|Woodard|2007|pp=222–223}}</ref>|group=lower-alpha}} Porén, ''A General Historie'' considérase polo xeral unha fonte fiable.<ref name="Konstamp4">{{Harvnb|Konstam|2007|p=4}}</ref><ref name="Konstampp12">{{Harvnb|Konstam|2007|pp=1–2}}</ref> O nome "Johnson" podería ter sido un alias, e como os seus recontos foron corroborados en documentos persoais e oficiais da época, o autor Lee considera que fose quen fose, tiña algún tipo de acceso a correspondencia oficial.<ref name="Leepp89">{{Harvnb|Lee|1974|pp=8–9}}</ref> Konstam continúa esta especulación, suxerindo que Johnson podería ter sido o escritor inglés [[Charles Johnson]], o editor británico [[Charles Rivington]] ou o escritor [[Daniel Defoe]].<ref name="Konstampp12"/> Na súa obra de 1951 titulada ''The Great Days of Piracy'', o autor George Woodbury escribiu que Johnson era "obviamente un pseudónimo", indicando que "un non pode evitar sospeitar que puidera ter sido un pirata el mesmo".<ref>{{Harvnb|Woodbury|1951|p=198}}</ref>
 
[[Ficheiro:Blackbeard the Pirate (1952) 1.jpg|miniatura|esquerda|[[Robert Newton]] e [[Linda Darnell]] en ''[[Blackbeard the Pirate]]'' (1952)]]
Malia súa infamia, Teach non foi o pirata con máis éxito. [[Henry Every]] retirouse sendo un home rico, e [[Bartholomew Roberts]] conseguiu un botín estimado en cinco veces maior ó de Teach.<ref>{{Harvnb|Konstam|2007|p=viii}}</ref> Varios cazadores de tesouros tentaron durante moito tempo procurar calquera traza do suposto botín de ouro e prata de Barbanegra, pero nada do atopado nos diversos lugares explorados ó longo da costa este dos [[Estados Unidos]] puido relacionarse nunca con el. Algúns contos populares suxiren que os piratas adoitaban matar a un prisioneiro no lugar onde soterraban o seu botín,<ref>{{Citation | last = Ross | first = I. | title = Blackbeard | publisher = United States Naval Institute Proceedings | date = October 1974 | pages=72–74}}</ref> pero os tesouros piratas soterrados adoitan considerarse un mito moderno para o que non existe prácticamente ningunha evidencia. Os rexistros dispoñibles non inclúen nada que suxira que esta práctica fose habitual, agás na imaxinación de escritores de ficción como no caso da ''[[A illa do tesouro|Illa do tesouro]]''. Ese tipo de botíns precisarían dun dono con moitos recursos, e a súa suposta existencia ignora a estrutura de mando dos navíos piratas, nos que a tripulación adoitaba servir baixo un sistema de sufraxio libre.<ref>{{Harvnb|Woodbury|1951|pp=131–133}}</ref> O único pirata do que se coñece que soterrase tesouro foi [[William Kidd]].<ref>{{Harvnb|Konstam|2007|p=285}}</ref> O único tesouro recuperado do botín de Teach conseguiuse nos restos do que se cree era o ''Queen Anne's Revenge'', atopados no 1996.<ref>{{Cita novas| título = In Shipwreck Linked to Pirate, State Sees a Tourism Treasure | xornal= [[The New York Times]]| url = http://www.nytimes.com/1997/11/09/us/in-shipwreck-linked-to-pirate-state-sees-a-tourism-treasure.html | data= 9 de novembro de 1997 | data-acceso= 21 de abril de 2010 | páxina= 134}}</ref> A data de 2009 tíñanse recuperado máis de 250&nbsp;000 artifactos procedentes destes restos,<ref>{{Cita web| título = 250,000 Pieces of Blackbeard from Shipwreck | url = http://www.islandgazette.net/news-server1/index.php?option=com_content&view=article&id=9534:250000-pieces- | páxina-web= islandgazette.net | data= 20 de novembro de 2009 | data-acceso= 27 de marzo de 2015}}</ref> e unha selección deles está exposta públicamente no [[North Carolina Maritime Museum]].<ref>{{Harvnb|Konstam|2007|p=288}}</ref>