Diferenzas entre revisións de «Heavy metal»

(→‎Antecedentes: Arranxos)
O estilo de guitarra característico do heavy metal ten as súas raíces nos guitarristas de [[blues]] de comezos de 1950 como [[Joe Hill Louis]], [[Willie Johnson]] e [[Pat Hare]],<ref name=rolling_memphis>{{cita libro |apelidos=Miller |nome=Jim |título=The Rolling Stone illustrated history of rock & roll |ano=1980 |revista=[[Rolling Stone]] |lugar=Nova York |isbn=0-394-51322-3 |url=http://books.google.co.uk/books?id=3ZEUAQAAIAAJ |data-acceso=5 de xullo de 2012}}</ref><ref name=palmer/> cun estilo descarnado e agresivo en cancións como "[[Cotton Crop Blues]]" (1954) de [[James Cotton]],<ref name=palmer>{{Cita libro|nome=Robert|apelidos=Palmer|capítulo=Church of the Sonic Guitar|páxinas=13–38|nome-editor=Anthony|apelidos-editor=DeCurtis|título=Present Tense|editorial=Duke University Press|ano=1992|ISBN=0-8223-1265-4}}</ref> os temas instrumentais de finais da década de 1950s de [[Link Wray]], en particular "[[Rumble]]" (1958),<ref>{{Harvnb|Strong|2004|p=1693}}; {{Harvnb|Buckley|2003|p=1187}}</ref> o [[surf rock]] de comezos dos anos 1960 de [[Dick Dale]], incluíndo "[[Let's Go Trippin']]" (1961) e "[[Misirlou]]" (1962), e a versión de [[The Kingsmen]] do tema "[[Louie, Louie]]" (1963) que se converteu nun estándar do [[garage rock]].<ref>{{Harvnb|Buckley|2003|p=1144}}</ref>
 
Porén, considérase que a liñaxe do xénero comezou a mediados dos anos 1960, coa influencia do blues americano nos músicos de [[música rock|rock]] [[Reino Unido|británicos]] da época. Grupos como [[The Rolling Stones]] e [[The Yardbirds]] desenvolveron o [[blues rock]] ao gravargravaren versións de temas clásicos do blues, habitualmente acelerando o [[Tempo (música)|tempo]] nestas versións. Grazas a estas experimentacións co son e a música, os grupos da época tanto estadounidenses como británicos desenvolveron o que posteriormente serían as características distintivas do heavy metal, destacando en particular o son distorsionado e de alto volume das [[guitarra eléctrica|guitarras]].<ref name=vdqxbw/> Tamén nesa época o grupo [[The Kinks]] contribuíu a popularizar este tipo de sons co seu éxito de 1964 "[[You Really Got Me]]".<ref>{{Harvnb|Weinstein|1991|p=18}}; {{Harvnb|Walser|1993|p=9}}</ref>
 
Os guitarristas [[Dave Davies]] de [[The Kinks]], [[Pete Townshend]] de [[The Who]] e [[Jeff Beck]] de The Yardbirds comezaron tamén a experimentar cos [[sons acoplados]]s.<ref>{{Cita libro|apelidos=Wilkerson|nome=Mark Ian|ano=2006|título=Amazing Journey: The Life of Pete Townshend|editorial=Bad News Press|ISBN=1-4116-7700-5|páxina=19}}</ref><ref>{{Cita web|url=http://www.allmusic.com/artist/the-yardbirds-mn0000489303/biography|título=The Yardbirds|nome=Richie|apelidos=Unterberger|páxina-web=[[AllMusic]]|data-acceso=30 de agosto de 2011}}</ref> Os baterías comezaron tamén a adoptar un enfoque máis complexo e amplificado para igualar os volumes cada vez máis altos das guitarras.<ref name="Walser10"/> Os vocalistas tamén modificaron a técnica de forma semellante, incrementando a súa dependencia na amplificación e a miúdo adaptando tons máis estilizados e dramáticos. En termos de puro volume, especialmente en actuacións en directo, o uso extensivo de amplificadores [[Marshall Amplification|Marshall]] de The Who considérase transcendental na evolución destes sons.<ref>{{Cita libro|apelidos=McMichael|nome=Joe|ano=2004|título=The Who Concert File|editorial=Omnibus Press|ISBN=1-84449-009-2|páxina=112}}</ref>
 
[[Ficheiro:Jimi Hendrix 1967 uncropped.jpg|miniatura|250px|dereita|[[Jimi Hendrix]] en 1967.]]
A combinación do blues rock co [[rock psicodélico]] formou gran parte da base orixinal para o heavy metal.<ref>{{Harvnb|Weinstein|1991|p=16}}</ref> Un dos grupos máis influentes na fusión destes xéneros foi o trío británico [[Cream]], que acadaron un son característico nos ''[[riff]]s'' unísonos do guitarrista [[Eric Clapton]] e o baixista [[Jack Bruce]], así como na batería de dobre baixo de [[Ginger Baker]]. Os seus dous primeiros álbums, ''[[Fresh Cream]]'' (1966) e ''[[Disraeli Gears]]'' (1967), están considerados como prototipos esenciais dos posteriores estilos.<ref>{{Harvnb|Charlton|2003|pp=232–33}}</ref> O álbum de estrea de [[The Jimi Hendrix Experience]], ''[[Are You Experienced]]'' (1967), consideraseconsidérase tamén de grande influencia no xénero. A técnica de [[Jimi Hendrix]] sería posteriormente emulada por moitos guitarristas de heavy metal, e o sinxelo con máis éxito deste álbum, "[[Purple Haze]]", identifícase en ocasións como o primeiro éxito do heavy metal.<ref name=vdqxbw/>
 
A finais dos anos 1960, moitos cantantes de rock psicodélico como [[Arthur Brown]] comezaron a crear actuacións teatrais e estrafalarias, incluso en ocasións macabras, que serían outro factor de influencia para moitos grupos posteriores de heavy metal.<ref>{{cita web|apelidos=Unterberger|nome=Ritchie |título=Arthur Brown (Biography) |páxina-web=Allmusic |url={{Allmusic|class=artist|id=arthur-brown-mn0000510278|pure_url=yes}} |data-acceso=20 de xullo de 2011}}</ref><ref>{{Cita libro|nome=Polly|apelidos=Marshall|título=The God of Hellfire, the Crazy Life and Times of Arthur Brown|ISBN=0-946719-77-2|editorial=SAF Publishing|ano=2005|páxinas=103, 175}}</ref> O grupo [[Vanilla Fudge]], que publicou o seu primeiro álbum [[Vanilla Fudge (álbum)|homónimo]] en 1967, foi descrito como "unha das poucas ligazóns norteamericanas entre a psicodelia e o que se convertería no heavy metal".<ref>{{cita web |apelidos=Huey|nome=Steve |título=Vanilla Fudge (Biography) |páxina-web=Allmusic |url={{Allmusic|class=artist|id=vanilla-fudge-mn0000311674|pure_url=yes}} |data-acceso=1 de setembro de 2009}}</ref>
32.791

edicións