Diferenzas entre revisións de «Operón»

m
Arranxos varios using AWB
m (Bot:Retiro parámetro non usado "month=")
m (Arranxos varios using AWB)
[[Ficheiro:Operon 1.png|miniatura||350px|dereita|Esquema das partes dun operón típico.]]
En [[xenética]], un '''operón''' é unha unidade funcional do [[ADN]] [[xenoma|xenómico]] [[bacteria]]no ou máis raramente [[eukarya|eucariótico]] ou [[virus|vírico]], que contén un grupo de [[xene]]s e rexións regulatorias, que están baixo o control dun só sinal regulatorio ou [[promotor (xenética)|promotor]].<ref>{{Cita libro|title=Life: The Science of Biology|publisher=Macmillan|year=2009|edition=9th|isbn=978-1-4292-1962-4|page=349|url=http://books.google.com/books?id=ANT8VB14oBUC&pg=PA349|author=Sadava, David et al.}}</ref><ref name=Jacob1960> Jacob, F.; Perrin, D.; Sanchez, C.; Monod, J. (Feb 1960). "Operon: a group of genes with the expression coordinated by an operator". Comptes rendus hebdomadaires des seances de l'Academie des sciences 250 (6): 1727–1729. doi:10.1016/j.crvi.2005.04.005. ISSN 0001-4036. PMID 14406329.</ref> Os xenes do operón son [[transcrición (xenética)|transcritos]] xuntos a [[ARNm]] e despois poden ser [[tradución de proteínas|traducidos]] xuntos no [[citoplasma]] ou sofen primeiro un [[trans-splicing]] para crear ARNm [[monocistrónico]]s que se traducen por separado, é dicir, fórmanse varias moléculas de ARNm a partir do ARNm inicial grande, as cales codifican cada unha un só produto xénico (proteína). O resultado disto é que os xenes que contén o operón se expresan xuntos ou non se [[expresión xénica|expresan]] en absoluto. Deben ser ''cotranscritos'' ou ''corregulados'' varios xenes para definir un operón.<ref>{{Cita libro | last1=Lodish | first1=Harvey | last2=Zipursky | first2=Lawrence | last3=Matsudaira | first3=Paul | last4=Baltimore | first4=David | last5=Darnel | first5=James |
title=Molecular Cell Biology | publisher=W. H. Freeman | year=2000 | chapter=Chapter 9: Molecular Definition of a Gene | isbn=}}</ref>
 
Inicialmente pensábase que os operóns existían só nos [[procariota]]s, pero despois atopáronse algúns en eucariotas e virus. Desdo o descubrimento dos primeiros operóns en [[eukarya|eucariotas]] a principios da década de 1990,<ref>Spieth, J.; Brooke, G.; Kuersten, S.; Lea, K.; Blumenthal, T. (1993). "Operons in C. Elegans: polycistronic mRNA precursors are processed by trans-splicing of SL2 to downstream coding regions". Cell 73 (3): 521–532. doi:10.1016/0092-8674(93)90139-H. PMID 8098272.</ref><ref>Brogna, S.; Ashburner, M. (1997). "The Adh-related gene of Drosophila melanogaster is expressed as a functional dicistronic messenger RNA: Multigenic transcription in higher organisms". The EMBO Journal 16 (8): 2023–2031. doi:10.1093/emboj/16.8.2023. PMC 1169805. PMID 9155028.</ref> acumuláronse máis evidencias que indican que os operóns son máis comúns do que previamente se pensaba.<ref name=Blu> Blumenthal, T. (2004). "Operons in eukaryotes". Briefings in Functional Genomics and Proteomics 3 (3): 199–211. doi:10.1093/bfgp/3.3.199. PMID 15642184.</ref> En xeral, a expresión dos operóns procarióticos orixina a formación dun ARNm [[policistrónico]], mentres que nos operóns eucariotas fórmanse ARNm policistrónicos ou monocistrónicos procedentes da clivaxe de transcritos iniciais policistrónicos, segundo os casos<ref name=Blu/>.
 
Tamén se atoparon operóns en [[virus]], como os [[bacteriófago]]s.<ref>{{cite web| title=Definition of Operon| url=http://www.medterms.com/script/main/art.asp?articlekey=32917| work=Medical Dictionary| publisher=MedicineNet.com| accessdate=30 December 2012}}</ref><ref>{{Cita publicación periódica|title=Displacements of Prohead Protease Genes in the Late Operons of Double-Stranded-DNA Bacteriophages|journal=Journal of Bacteriology|date=1|year=2004|url=http://jb.asm.org/content/186/13/4369.short|accessdate=30 December 2012}}</ref> Por exemplo, os [[fago T7|fagos T7]] teñen dous operóns, o primeiro codifica varios produtos incluíndo unha [[ARN polimerase T7]] especial, que pode unirse e transcribir o segundo operón, o cal contén un xene de [[lise]], que se cre causa que a célula [[hóspede]] estoupe.<ref>{{cite web|title=Bacteriophage Use Operons|url=http://www.dartmouth.edu/~cbbc/courses/bio4/bio4-lectures/ProkGeneControl.html|work=Prokaryotic Gene Control|publisher=Dartmouth College|accessdate=30 December 2012}}</ref>
 
== Historia ==
O termo "operón" foi proposto por primeira vez nun curto artigo publicado en 1960 pola Academia Francesa de Ciencias.<ref> Jacob, F.; Perrin, D.; Sanchez, C.; Monod, J. (Feb 1960). name="Operon: a group of genes with the expression coordinated by an operatorJacob1960". Comptes rendus hebdomadaires des seances de l'Academie des sciences 250 (6): 1727–1729. doi:10.1016/j.crvi.2005.04.005. ISSN 0001-4036. PMID 14406329.</ref> Neste documento explicábase a teoría xeral do operón. Esta teoría propoñia que todos os xenes están controlados por medio de operóns por un mecanismo regulatorio de retroalimentación simple, a [[Represor|represión]]. Máis tarde, descubriuse que a regulación de xenes é un proceso moito máis complicado. En realidade, non é posible falar dun mecanismos de regulación xeral, porque diferentes operóns teñen diferentes mecanismos de regulación. A pesar das modificacións que sufriu, o desenvolvemento deste concepto considérase un evento destacado na historia da bioloxía molecular. O primeiro operón que foi descrito foi o [[operón lac|operón ''lac'']] de ''[[Escherichia coli]]''.<ref name=Jacob1960 /> [[François Jacob]], [[André Michel Lwoff]] e [[Jacques Monod]] foron galardoados co [[Premio Nobel de Medicina]] de 1965 polos seus descubrimentos sobre os operóns e a síntese vírica.
 
== Introdución ==
 
* Nos ''operóns inducibles negativos'', a situación normal é que unha [[proteína represora]] reguladora estea unida sempre ao operador, o cal impide a transcrición dos xenes do operón. Se está presente unha molécula [[indutor (bioloxía)|indutora]], esta únese ao represor e cambia a súa conformación de modo que agora xa non pode permanecer unido ao operador. Isto permite a expresión do operón. Por tanto, son operóns que están sempre "apagados" a non ser que os "encenda" un indutor.
* Nos ''operóns represibles (ou reprimibles) negativos'', o normal é que a transcrición do operón sempre teñen lugar. Un [[xene regulador]] produce unha proteína represora, pero esta non pode unirse ao operador na súa conformación normal. Porén, certas moléculas chamadas [[correpresor]]es únense á proteína represora, o que orixina un cambio conformacional no sitio activo. Isto activa á proteína represora, que xa se pode unir ao operador, impedindo a transcrición. Por tanto, o operón está sempre "encendido" a non ser que estean presentes á vez o represor e o correpresor.
 
* Nos ''operóns represibles (ou reprimibles) negativos'', o normal é que a transcrición do operón sempre teñen lugar. Un [[xene regulador]] produce unha proteína represora, pero esta non pode unirse ao operador na súa conformación normal. Porén, certas moléculas chamadas [[correpresor]]es únense á proteína represora, o que orixina un cambio conformacional no sitio activo. Isto activa á proteína represora, que xa se pode unir ao operador, impedindo a transcrición. Por tanto, o operón está sempre "encendido" a non ser que estean presentes á vez o represor e o correpresor.
 
Os operóns pode ser tamén controlados positivamente. No '''control positivo''', unha [[proteína activadora]] estimula a transcrición ao unirse ao ADN (xeralmente nun sitio diferente do operador).
 
* Nos ''operóns inducibles positivos'', as proteínas activadoras normalmente non poden unirse ao seu sitio no ADN. Pero cando se une un [[indutor (bioloxía)|indutor]] á proteína activadora, esta experimenta un cambio conformacional que lle permite unirse ao ADN e activar a transcrición. Por tanto, o operón está "apagado" a non ser que estean presentes á vez o activador e o indutor.
 
* Nos ''operóns represibles positivos'', as proteínas activadoras están unidas normalmente ao segmento de ADN específico para eles. Porén, cando un inhibidor se une ao activador, este xa non pode unirse ao ADN. Isto detén a activación e transcrición do sistema. Por tanto, o operón permanece "encendido" a non ser o "apague" o inhibidor.
 
393.002

edicións