Diferenzas entre revisións de «Xanízaro»

m
sen resumo de edición
m (robot Añadido: ko:예니체리)
m
Os '''xanízaros''' (do turco ''Yeni TcheriYeniçeri'', "Novanovo Forzasoldado") constituíron a elite do exército dos [[sultán]]s [[otomanootoman|otománs]]s. A forza, creada pelopolo sultán [[Murad I]] (emborapor algunhas versións apunten para o paivolta de Murad, [[OrkhanI1365]], como o seu creador), era constituída deformábana nenos [[cristianismo|cristiáns]] capturados en batalla, levados como escravos e convertidasconvertidos ao [[IslámIslam]].
[[Image:180px-Janicsar1.jpg|frame]]
 
Os xovesrapaces eran educados na Leilei islámica e na [[lingua turca]], ao mesmo tempo que aprendían a manexar armas e eran instruídos ennas artes militares. Os mozos medraban tendo o propio sultán como unha figura paterna, por quen estarían dispostos a defender até a morte mesmo contra seu propio pobo de orixe. A xustificativa para a adopción dun corpo de soldados conversos ao invés de turcos nativos era que os turcos debían lealdade ao seu pobo e ás súas familias, e poderíanse tornar rebeldes en caso dedunha unha aciónacción do sultán contra outros turcos. Os xovesmozos cristiáns só debían lealdade ao sultán, e loitaríamloitarían contra calquer inimigo por el.
 
Apesar do [[Imperio Otomano]] ter adoptado oficialmente o islamismo [[sunita]], os xanízaros eran adeptos dunha orde [[dervixe]] chamada [[bektashi]], en alusión ao seu creador, [[Hajji Bektash]]. Reunía elementos musulmanosmusulmáns e cristiáns, permitía o consumo de bebidas alcoólicas e a participación de mulleres sen véusveos. Cando en servizo, no entanto, eran rigorosamente disciplinados e prohibidostiñan deprohibido casar. Os xanízaros aindaaínda tiñan o hábito de levar consigo símbolos ou citacións cristiás para a batalla, con consentimento dos seus superiores.
 
Así, tornouse unha prática común nas campañas emprendidas polos otomanos na [[Europa]] capturar mozos nas cidades conquistadas e levalos para os centros de treinamento turcos. Cando non estaban en guerra, os sultáns esixían dos seus estados vasalos cristiáns nos [[Balcáns]] unha remesa de xoves para compor o corpo de xanízaros.
 
ÀA medida en que crecían en número, os xanízaros eran separados en divisións distintas entre si por un símbolo trivial, como unha [[flor]] ou un [[peixe]]. Cando en acampamento, cada división reuníase en torno dun caldeiro de [[cobre]] onde se preparaba o alimento, e curiosamente adoptaron unha forte simboloxía con base na comida. Chamaban aos seus coronéis "facedor de sopa chefe"; os oficiais-intendentes eran "cociñeiros chefes", e así por diante. Os caldeiros levábanse para as batallas, e se fosen perdidos, toda a unidade era dispensada e impedida de integrar a mesma compañía.1
 
Os xanízaros permaneceron por moito tempo como a elite do exército turco, entrando em batalla en momentos decisivos ou apenas como último recurso para garantir a seguranza do sultán. Ao longo do [[século XIX]] perderon a súa forza, en parte porque o recrutamento de rapaces cristiáns tornábase cada vez máis difícil frente á oposición de potencias igualmente fortes militarmente, como o [[Reino Unido]] e [[Francia]], e tamén debido á progresiva retracción territorial do Imperio Otomano na Europa. Desde entón, até o final do Imperio, en [[1922]], os poucos xanízaros permaneceron como a simbólica guarda persoal do sultán.
235

edicións