Diferenzas entre revisións de «Goberno provisional ruso»

Arranxos ortográficos segundo o corrector.
(Arranxos ortográficos segundo o corrector.)
Aínda que o {{xulgregdata|18|3|1917}} o Goberno aboliu certos cargos tsaristas como os gobernadores e os vicegobernadores provinciais, recomendou aos substitutos, presidentes dos ''[[zemstvo]]s'', manter a administración anterior, incapaz de substituíla por completo de forma inmediata.<ref name="gill243"/> Xurdiu unha división notable nas organizacións xurdidas nas aldeas e nos distritos (''[[vólost]]''), controladas polo campesiñado, e as das cidades de provincias, ''[[uezd]]'' e provincias, dominadas polas clases urbanas e intelectuais, máis próximas ao Goberno.<ref name="wade131"/> Se ben este aconsellaba consultar coas organizacións locais, formadas en numerosas ocasións polos campesiños,<ref name="wade131">[[#Bibliografía|Wade (2000)]], p. 131</ref> indicaba tamén a conveniencia de incluír nestas aos terratenentes e intelectuais locais.<ref name="gill244">[[#Bibliografía|Gill (1978)]], p. 244</ref> A pesar de que estas medidas debían ser provisionais antes de entregar a administración a novas institucións máis democráticas,<ref name="ferro373"/> para cando parte destas medidas comezaron a aplicarse, a finais do verán de 1917, o Goberno xa perdera o favor dos campesiños.<ref name="gill244"/> Ante a lentitude das reformas ata a caída do Goberno a comezos de novembro, a administración no campo quedou, en opinión dos campesiños, nas mans dos antigos amos, funcionarios tsaristas e terratenentes que impedían a súa participación.<ref name="gill245">[[#Bibliografía|Gill (1978)]], p. 245</ref> O Goberno parecía decidido a perpetuar a antiga orde de poder con novos nomes.<ref name="gill245"/>
 
A toma de terras e facendas dos terratenentes tampouco recibiu a resposta gobernamental que o campo esperaba: o Goberno condenou severamente as ocupacións e as revoltas no campo, insistindo en tratar legalmente o traspaso da propiedade e aconsellando paciencia aos campesiños.<ref name="gill245"/> A utilización da forza por parte do Goberno para impedir as accións dos campesiños, aínda que esporádica, non gustou<ref name="ferro373"/> a estes e reforzou a súa percepción do mesmo como un representante dos intereses dos terratenentes.<ref name="gill245"/> Nas rexións onde a comuna fora a forma tradicional de repartorepartimento de terra entre os campesiños da aldea, a idea de que cada familia só debía ter a terra que puidese traballar estaba moi arraigada,<ref name="wade133"/><ref name="ferro369"/> e levaba a considerar aos terratenentes absentistas como parasitos do campo.<ref name="gill245"/> Consideraban que os seus problemas económicos acabarían co inmediato repartorepartimento das terras dos terratenentes, que debían outorgárselles de xeito inmediato e sen necesidade de compensar aos antigos propietarios.<ref name="gill246">[[#Bibliografía|Gill (1978)]], p. 246</ref>
 
A política agraria do Goberno era completamente insatisfactoria para os campesiños.<ref name="gill246"/> Dirixida a aumentar a produción e a asegurar o abastecemento das cidades e do Exército,<ref name="wade131"/> ordenaba a recollida de información que permitise á futura [[Asemblea Constituínte Rusa]] resolver o problema agrario,<ref name="ferro373"/> mantendo mentres a propiedade e estruturas existentes.<ref name="gill246"/> Aínda que lóxica, a actitude do Goberno era politicamente insostible no ambiente de 1917, xa que impoñía un atraso á [[reforma agraria]],ao que se opoñían os campesiños.<ref name="gill247">[[#Bibliografía|Gill (1978)]], p. 247</ref><ref name="wade131"/> As prioridades do Goberno e dos campesiños non coincidían, o que levou pronto ao conflito entre as dúas partes.<ref name="wade131"/> A expropiación das fincasterreos reais e aristocráticas, a anulación das leis de [[Piotr Stolypin|Stolypin]], a prohibición da ventavenda de terras ou a instauración de comités agrarios eran medidas demasiado conservadoras para satisfacer ao campesiñado.<ref name="ferro373">[[#Bibliografía|Ferro (1975)]], p. 373</ref> Os comités agrarios, nomeados para reunir a información desexada e xestionar as disputas sobre as terras, a miúdo quedaron en mans de elementos non campesiños e foron impopulares no campo.<ref name="gill248">[[#Bibliografía|Gill (1978)]], p. 248</ref><ref name="wade131"/> Mal vistos polos campesiños e sen unha estrutura clara, tampouco contaban con forza algunha para impoñer a política gobernamental no agro.<ref name="gill249">[[#Bibliografía|Gill (1978)]], p. 249</ref> Os niveis máis baixos de xerarquía de comités agrarios, pola contra, si quedaron en xeral nas mans dos propios campesiños, que os utilizaron a miúdo para xestionar as tomas de terreos dos terratenentes.<ref name="wade133"/><ref name="ferro369"/>
 
Para tratar de garantir oa subministrosubministración de alimentos, crucial para manter o novo réxeme e para a caída do tsar, o Goberno decretou o {{xulgregdata|7|4|1917}} o monopolio dos cereais<ref name="wade131"/> e o establecemento dun comité de abastecemento, ao que era obrigatorio vender as colleitas a prezos fixos.<ref name="gill249"/> A inflación desbordada, o transporte ineficiente e a escasa produción de artigos de primeira necesidade para os campesiños—a industria estaba dirixida á produción bélica<ref name="wade132">[[#Bibliografía|Wade (2000)]], p. 132</ref>— fixeron que un número crecente destes se negase<ref name="ferro377">[[#Bibliografía|Ferro (1975)]], p. 377</ref> a entregar a prezo fixo as súas colleitas ao Goberno,<ref name="wade132"/> o que creou escaseza nas cidades<ref name="wade132"/> e o campo, desabastecido.<ref name="gill251">[[#Bibliografía|Gill (1978)]], p. 251</ref> Os intentos de resistencia dos grandes propietarios consistiron en reclamar o amparo gobernamental, tratar de deter os cultivos, realizar ventasvendas ficticias a cidadáns estranxeiros para evitar a expropiación ou intentar reunir o apoio das antigas administracións.<ref name="ferro371">[[#Bibliografía|Ferro (1975)]], p. 371</ref> Os comités, de novo non formados por campesiños, non contaban tampouco cos medios para obrigar aos campesiños a ceder as súas colleitas pola forza.<ref name="gill251"/><ref name="wade132"/> O campo, radicalizado tardiamente comparado coas principais cidades,<ref name="ferro369"/> limitouse na primavera e comenzos do verán<ref name="ferro369"/> a acosar aos terratenentes, pero no outono os campesiños xa queimaban abertamente as colleitas, destruían as facendas e asasinaban aos seus propietarios.<ref name="pethybridge88">[[#Referencias|Pethybridge (1972)]], p. 88</ref> Para entón tamén agudizarase a escaseza de produtos manufacturados básicos que utilizaban os campesiños e que tamén afectou a outros traballadores; a enorme demanda do Exército, o transporte deficiente e o propio aumento das necesidades civís contribuían á penuria.<ref name="pethybridge89">[[#Referencias|Pethybridge (1972)]], p. 89</ref>
 
As diferenzas sobre a política agraria entre liberais e socialistas agravou ademais a tendencia gobernamental a pospoñer as medidas á futura reunión da Asemblea Constituínte. A pesar do nomeamento do prestixioso socialrevolucionario [[Víctor Chernov]] como ministro de Agricultura do primeiro gabinete de coalición en maio, este resultou incapaz de vencer a oposición dos seus colegas ministros e do seu propio partido a aplicar unha reforma agraria xeral; a pasividade gobernamental favoreceu a ocupación de terras polos campesiños, que o Goberno non podía evitar pola forza.<ref name="wade134">[[#Bibliografía|Wade (2000)]], p. 134</ref> A pesar do crecemento da violencia nestas accións segundo avanzou o ano e dos casos de asasinatos de terratenientes, en xeral a revolución campesiña foi incruenta; os campesiños estaban en xeral máis interesados no repartorepartimento das terras e bens daqueles e en asegurar a imposibilidad do seu regreso.<ref name="wade137">[[#Bibliografía|Wade (2000)]], p. 137</ref>
 
A finais do verán, o Goberno perdera todo control efectivo sobre o campo ruso, que quedou en mans dos comités locais formados por campesiños que dirixiron a toma das terras.<ref name="wade142">[[#Bibliografía|Wade (2000)]], p. 142</ref> Privado dunha administración e dunha forza capaz de impedilo, o Goberno mostrouse impotente para deter a reorganización do campo.
Os dirixentes [[menxevique]]s que controlaban o [[Soviet de Petrogrado|soviet da capital]], propuxeron a firma dunha paz sen anexións nin indemnizacións, para o que levaron a cabo unha actividade paralela<ref name="wade38"/> no Soviet e no Goberno desde o seu ingreso neste en maio.<ref name="basil73"/> O seu plan consistía na reconstitución da [[Internacional socialista]] <ref name="wade39">[[#Bibliografía|Wade (1968)]], p. 39</ref> e posteriormente na convocatoria dunha conferencia<ref name="wade38"/> socialista en [[Estocolmo]] que debía conducir ao apartamento do poder das burguesías nacionais e a toma do poder dos socialistas, a firma da paz, e o xurdimento dunha nova orde económica e social nas distintas nacións.<ref name="basil73"/> Para isto necesitaban a cooperación dos socialistas dos resto de países belixerantes<ref name="wade40">[[#Bibliografía|Wade (1968)]], p. 40</ref> e dos seus Gobernos.<ref name="basil73"/> Porén, os socialistas Aliados que acudiron a Rusia trala [[Revolución de Febreiro]], estaban máis interesados en reforzar o esforzo bélico ruso que nas propostas de paz do soviet.<ref name="basil74">[[#Bibliografía|Basil (1984)]], p. 74</ref> As condicións impostas polos socialistas dos países Aliados negaban na práctica reticente aquiescencia á convocatoria da conferencia socialista<ref name="ferro323">[[#Bibliografía|Ferro (1975)]], p. 323</ref> proposta polos rusos.<ref name="wade60">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 60</ref> O acordo entre o soviet e aqueles resultou imposible,<ref name="wade41">[[#Bibliografía|Wade (1968)]], p. 41</ref> o que imposibilitou o rexurdimento da Internacional e fixo fracasar o plan de paz.<ref name="basil81"/> Os Gobernos Aliados, pola súa banda, tampouco se mostraron dispostos a cooperar<ref name="wade172">[[#Bibliografía|Wade (2000)]], p. 172</ref> e prohibiron a viaxe dos seus cidadáns a [[Estocolmo]] (franceses, italianos e estadounidenses a finais de maio e comezos de xuño, máis tarde os británicos<ref name="wade62"/>).<ref name="basil81">[[#Bibliografía|Basil (1984)]], p. 81</ref><ref name="wade41"/><ref name="wade62">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 62</ref><ref name="ferro333">[[#Bibliografía|Ferro (1975)]], p. 333</ref> Dada a intención do [[Soviet de Petrogrado]] de continuar a defensa do país ata a consecución da paz desexada,<ref name="basil71"/> o fracaso das súas propostas de paz levou a que a belixerancia de Rusia continuase. O Goberno, enfrontado á hostilidade Aliada aos plans de paz, limitouse a calmar á opinión pública rusa e dar sensación de actividade, pero sen avance real algún xa a comezos do verán.<ref name="wade42">[[#Bibliografía|Wade (1968)]], p. 42</ref> O temor á hexemonía alemá, a sospeita de que Rusia xa non era considerada un aliado útil polos seus aliados da [[Tripla Entente]] e o apego á alianza co [[Reino Unido]] e [[Francia]] fixeron que o Goberno non planificara presentar un ultimato, ameazando con abandonar o conflito no caso de que non se satisfixesen as súas exixencias de paz.<ref name="wade42"/>
 
En parte para reforzar a súa posición negociadora, tanto o Soviet como o Goberno fomentaron a preparación dunha [[ofensiva de Kerenskii|ofensiva militar]] durante o verán que, tras efímerosefémeros avances, acabou en derrota e acelerou a desintegración do Exército e, con el, a fortaleza da posición negociadora rusa ante os seus aliados.<ref name="wade43">[[#Bibliografía|Wade (1968)]], p. 43</ref>
 
Tralas crises gobernamentais do verán, a diplomacia rusa, tanto do Goberno como do [[Soviet de Petrogrado]], retomou con nulo éxito os esforzos por lograr a paz, cada vez máis desexada pola poboación segundo se acercaba o inverno.<ref name="wade44">[[#Bibliografía|Wade (1968)]], p. 44</ref> A falta de resultados desprestixiou aos socialistas moderados, incapaces de adoptar un plan alternativo ou de aceptar unha paz separada con Alemaña.<ref name="wade44"/> O Goberno británico finalmente negouse a estender pasaportes aos seus cidadáns para acudir á conferencia socialista de Estocolmo a mediados de agosto,<ref name="wade110">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 110</ref> e a comenzos de setembro os ''defensistas'' tiveron que admitir que as probabilidades de lograr a paz a curto prazo seguindo o seu plan eran desprezables.<ref name="wade116">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 6116</ref> A vacilación dos socialistas Aliados, a oposición dos seus Gobernos, a falta de apoio entre a poboación destes países e a aparente falta de respaldo do propio Goberno ruso desbarataron os planes dos socialistas moderados, o que reforzou a posición dos [[bolxevique]]s, única forza que parecía prometer unha paz inmediata.<ref name="wade117">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 117</ref> Poucos días antes do derrocamento do Goberno Provisional polos bolxeviques, os Aliados expresaron a súa oposición a aceptar a un delegado do Comité Executivo Central (Skóbelev) na próxima conferencia interaliada que, aclararon, non trataría sobre a paz nin sobre unha posible revisión dos obxectivos dos belixerantes, senón de como revitalizar as operacións militares.<ref name="wade133">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 133</ref> O empeño dos Aliados na vitoria militar e o seu convencemento de que esta era posible, especialmente trala entrada en guerra dos [[Estados Unidos]], impediron que frutificasen os intentos dos ''defensistas'' revolucionarios de lograr unha paz negociada e paralizaron a acción política destes.<ref name="wade145">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 145</ref> A actitude Aliada de alargar as conversas cos rusos frustrou os intentos rusos de lograr unha paz que non fose unaunha vitoria total, pero ao prezo de favorecer aos bolxeviques.<ref name="wade146">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 146</ref> O Goberno Provisional mostrouse lento nas súas accións a favor da paz e, desde comenzos do verán, cada vez menos interesado en tratar a cuestión cos Aliados, considerando que o momento non era propicio para lograr un acordo con estes.<ref name="wade146"/> A poboación e especialmente os soldados esperaban a firma rápida da paz e o regreso aos seus fogares para comezar a repartición das terras. A falta de resultados fixo que un número crecente abandonase a súa anterior actitude ''defensista'' para pasar a apoiar aos [[bolxevique]]s.<ref name="wade147">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 147</ref> A incapacidade dos sucesivos gabinetes de alcanzar a paz desprestixiou intensamente ao Goberno Provisional.<ref name="mosse105"/>
 
=== Os nacionalismos ===
 
=== O abastecemento das cidades e da fronte ===
O problema do transporte, incapaz de abastecer<ref name="pethybridge83">[[#Referencias|Pethybridge (1972)]], p. 83</ref> á vez á fronte e de satisfacer as necesidades dos civís das cidades,<ref name="pethybridge388"/> agravouse<ref name="pethybridge14">[[#Referencias|Pethybridge (1972)]], p. 14</ref> trala caída da autocracia, en parte polas accións dos propios ferroviarios.<ref name="pethybridge379">[[#Bibliografía|Pethybridge (1970)]], p. 379</ref> Fronte aos 4272 km de liñas construídos o ano anterior, en 1917 só se instalaron 995, o número de vagóns dispoñibles afundiuse de 463.419 a 174.346, e tamén o fixo o número de locomotoras. O transporte por ferrocarril era caótico.<ref name="pethybridge11">[[#Referencias|Pethybridge (1972)]], p. 11</ref> O importante transporte fluvial, xestionado por empresas privadas,<ref name="pethybridge83"/> era tamén moi deficiente e apenas controlado parcialmente polo Estado desde 1916.<ref name="pethybridge379"/><ref name="pethybridge84">[[#Referencias|Pethybridge (1972)]], p. 84</ref> As condicións dos traballadores deste transporte eran tan malas que creceu o número dos que cambiaban de traballo. O número de barcos dispoñibles tamén decreceu coa guerra e moitos estaban en malas condicións.<ref name="pethybridge84"/> O sistema de estradas era tan anticuado,<ref name="pethybridge84"/> e a falta de animais de tiro tan grande debido ás requisicións do Exército (dous millóns de cabalos<ref name="pethybridge84"/>) que non tiña un papel relevante nos transportes rusos.<ref name="pethybridge380">[[#Bibliografía|Pethybridge (1970)]], p. 380</ref> A falta destes animais complicaba moito o traslado das colleitas ata as estacións de ferrocarril e reducía as zonas que aprovisionaban ao resto do país.<ref name="pethybridge84"/> A crise do transporte levou ao desabastecemento, a inflación<ref name="pethybridge28">[[#Referencias|Pethybridge (1972)]], p. 28</ref> e paro por falta de materias primas nas cidades, o desperdicio no campo, a especulación no comercio,<ref name="pethybridge28"/> o deterioro das comunicacións, e problemas nona subministrosubministración da fronte. Todo isto facilitou a radicalización da revolución.<ref name="pethybridge14">[[#Referencias|Pethybridge (1972)]], p. 14</ref> A capital, con gran poboación e dependente do abastecemento exterior, sufriu pronto a inflación e a escaseza de alimentos, ao igual que [[Moscova]].<ref name="pethybridge87"/> Os ferroviarios, a pesar de estar mal pagados, tardaron, porén, en mostrar activamente o seu descontento mediante folgas ata comezos do verán.<ref name="pethybridge30">[[#Referencias|Pethybridge (1972)]], p. 30</ref> O Goberno tratou de atrasar a satisfacción das exixencias destes ata a convocatoria da [[Asemblea Constituínte Rusa|Asemblea Constituínte]] e tratou en balde de calmar os ánimos con subidas de algúns soldos, en parte por non contar cos fondos para máis.<ref name="pethybridge31">[[#Referencias|Pethybridge (1972)]], p. 31</ref>
 
A comezos do período interrevolucionario, ao problema do transporte engadíase a imposibilidade de satisfacer á vez as necesidades do Exército e da poboación civil: calcúlase que o país contaba con gran unicamente para o 50% das necesidades do primeiro e apenas o 41% das da segunda.<ref name="pethybridge87">[[#Referencias|Pethybridge (1972)]], p. 87</ref> Os campesiños preferían vender os seus produtos ao Exército, en parte polo carácter campesiño da maioría dos seus recrutas.<ref name="pethybridge87"/> Xa na primavera, as principais zonas produtoras de alimentos comezaran a gardar os seus excedentes e a non distribuír nas cidades e noutras rexións menos favorecidas.<ref name="pethybridge382">[[#Bibliografía|Pethybridge (1970)]], p. 382</ref><ref name="pethybridge87"/> As cidades mostráronse ademais incapaces de abastecer de produtos manufacturados ao campesiñado e á propia poboación urbana debido ao gran consumo do Exército, as malas comunicacións e o aumento da demanda.<ref name="pethybridge384">[[#Bibliografía|Pethybridge (1970)]], p. 384</ref> As fábricas sufrían ademais de falta de combustible para operar.<ref name="pethybridge384"/> A hostilidade política entre traballadores e patróns afectaba tamén á produción.<ref name="pethybridge385">[[#Bibliografía|Pethybridge (1970)]], p. 385</ref> O enorme aumento do prezo dos produtos manufacturados e a imposición gobernamental pouco despois da revolución dun prezo fixo polo gran acrecentaron o desabastecemento das cidades ao desincentivar a venda deste polos campesiños.<ref name="pethybridge90"/> Os escasos esforzos do Goberno por impoñer prezos fixos tamén aos produtos manufacturados<ref name="pethybridge90"/> de primeira necesidade foron inútiles.<ref name="pethybridge385"/> Os campesiños, convencidos da próxima desaparición dos impostos e incapaces de comprar os produtos industriais que desexaban coa venda do seu gran a un prezo excesivamente baixo, non vían razón para facelo.<ref name="pethybridge386">[[#Bibliografía|Pethybridge (1970)]], p. 386</ref>
O deterioro da situación económica ao longo da primavera supuxo, porén, unha desilusión crecente dunha parte importante da poboación co novo Goberno.<ref name="rabinowitchxxv"/> A continuación da guerra,<ref name="wade9"/> o aumento da crise alimentaria e a escaseza de artigos, a inflación crecente e o caos nos abastecemento ás cidades e ao campo, o fracaso do racionamento implantado polo Goberno desluciron as esperanzas orixinais.<ref name="rabinowitchxxv"/> Ao longo da primavera, o interese do Goberno por manter a fronte e as súas declaracións patrióticas fixeron que un número crecente de traballadores e soldados comezase a velo como o representante unicamente das clases adiñeiradas, lonxe do pobo.<ref name="rabinowitchxxvi">[[#Referencias|Rabinowitch (1978)]], p. XXVI</ref> Os soviets gañaron prestixio, considerándose as institucións verdadeiramente democráticas, en contraste co Goberno.<ref name="rabinowitchxxvi"/>
 
A pesar da promesa de reunir a [[Asemblea Constituínte Rusa|Asemblea Constituínte]] o antes posible, o Goberno realizou os preparativos moi lentamente: a xunta que debía redactar o estatuto regulador das votacións na Asemblea só fundouse formalmente o {{xulgregdata|7|4|1917|curto=true}}, os delegados do soviet á xunta elixíronse a mediados de maio e esta reuniuse por primeira vez o {{xulgregdata|7|6|1917|curto=true}}.<ref name="kochan183"/> O Goberno finalmente propuxo a data de eleccións para o {{xulgregdata|30|9|1917|curto=true}} e a apertura da Asemblea para o {{xulgregdata|13|10|1917|curto=true}}, propostas que [[Kerenskii]] reiterou o {{xulgregdata|21|7|1917|corto=true}}. Porén, o {{xulgregdata|22|8|1917|corto=true}}, o Goberno decidiu retrasaratrasar as eleccións ao {{xulgregdata|25|11|1917|corto=true}}<ref name="wade172"/> e a reunión da Asemblea ao {{xulgregdata|11|12|1917|corto=true}}.<ref name="kochan184">[[#Bibliografía|Kochan (1967)]], p. 184</ref> A lentitude nos traballos preparatorios e o pospoñer a reunión da Asemblea Constituínte debeuse en gran parte á actitude dos ''[[kadete]]s''.<ref name="kochan184"/><ref name="mosse104">[[#Referencias|Mosse (1967)]], p. 104</ref> A primeira data elixida polo Goberno fixouse pola presión dos bolxeviques nas rúas, ante as continuas discrepancias na xunta electoral e os intentos dos ''kadetes'' de atrasar as eleccións e a apertura da Asemblea.<ref name="kochan188">[[#Bibliografía|Kochan (1967)]], p. 188</ref> Para cando finalmente se levaron a cabo lasas eleccións á Asemblea, o Goberno Provisional xa fora substituído polo soviético, o [[Sovnarkom]].<ref name="wade172"/>
 
Foi a posición gobernamental ante a guerra, publicada por primeira vez o {{xulgregdata|20|3|1917|corto=true}},<ref name="wade9"/> a que provocou a primeira crise de Goberno do período interrevolucionario e a formación do primeiro gabinete de coalición social-liberal.<ref name="wade287"/><ref name="wade84">[[#Bibliografía|Wade (2000)]], p. 84</ref> Os liberais con Miliukov á cabeza desexaban continuar coa contenda ata a vitoria e non estaban dispostos a abandonar as compensacións acordadas co resto de países Aliados durante o período anterior,<ref name="wade13">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 13</ref> actitude que non compartía a maioría da poboación, farta xa para entón da [[Primeira Guerra Mundial|Gran Guerra]].<ref name="wade11">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 11</ref> O desacordo levou a manifestacións de ambos bandos e a choques violentos con derramamento de sangue. O temor a desencadear unha [[guerra civil]] levou ao Goberno e ao [[Soviet de Petrogrado]] a pactar unha solución que non acabou, porén, coa dualidade no poder.<ref name="wade84"/>
=== Segundo gabinete, coalición de partidos liberais e socialistas ===
[[Ficheiro:Kerensky--insiderussianrev00dorrrich.png|[[Kerenskii]], figura clave dos Gobernos de coalición entre liberais e socialistas moderados.|miniatura|200px|dereita]]
Tralas [[crise de abril (1917)|protestas contra continuación da guerra en abril]], que só foron disoltas grazas á intercesión do [[Soviet de Petrogrado]],<ref name="rabinowitchxxvii">[[#Referencias|Rabinowitch (1978)]], p. XXVII</ref><ref name="rabinowitch43">[[#Bibliografía|Rabinowitch (1991)]], p. 43</ref> Miliukov<ref name="wade38"/><ref name="ferro301">[[#Bibliografía|Ferro (1975)]], p. 301</ref> e Guchkov abandonaron o Goberno e algúns destacados socialistas asumiron carteiras,<ref name="rabinowitch43"/><ref name="wade49">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 49</ref> como o notable menxevique [[Irakli Tsereteli]]<ref name="wade38"/> (Correos e Telégrafos),<ref name="basil70"/><ref name="wade49"/><ref name="wade86"/> [[Matvéi Skóbelev]]<ref name="wade49"/><ref name="ferro301"/> (tamén menxevique, Traballo<ref name="basil70"/><ref name="wade86">[[#Bibliografía|Wade (2000)]], p. 86</ref><ref name="ferro301"/>) ou os socialrevolucionarios [[Viktor Chernov]]<ref name="wade38"/> (Agricultura),<ref name="basil70"/><ref name="wade49"/><ref name="wade86"/> [[Pável Perevérzev]] (Xustiza), [[Alexei Peshejonov|Alexei Peshejónov]] (Abastecemento<ref name="ferro301"/>) ou o popular<ref name="basil70"/> Kerenskii (Guerra<ref name="wade49"/><ref name="wade86"/> e MarinaMariña).<ref name="rabinowitchxxvii"/> O nomeamento deste debeuse ao desexo de que fose capaz de revitalizar o espírito combativo das tropas grazas á súa popularidade revolucionaria.<ref name="ferro313">[[#Bibliografía|Ferro (1975)]], p. 313</ref> A entrada no executivo de ministros socialistas non foi, porén, inmediata, e supuxo un cambio substancial na anterior postura do [[Soviet de Petrogrado]], no que aínda unha minoría sostivo a anterior postura de permanecer fora do Goberno.<ref name="radkey173">[[#Bibliografía|Radkey (1958)]], p. 173</ref> As discusións entre liberais e socialistas alongáronse durante días e só a intervención final de Kerenskii fixo posible o acordo, que anunciouse ao día seguinte, o {{xulgregdata|18|5|1917}}.<ref name="basil70">[[#Bibliografía|Basil (1984)]], p. 70</ref><ref name="wade89">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 89</ref> O III Congreso dos socialrevolucionarios aprobou a entrada dos seus membros na coalición (Perevérzev non recibiu aprobación, o que se considera proba de que en realidade non pertencía á formación).<ref name="radkey176">[[#Bibliografía|Radkey (1958)]], p. 176</ref>
 
Os cambios no Goberno non afectaron ao seu carácter:<ref name="rabinowitchxxviii">[[#Referencias|Rabinowitch (1978)]], p. XXVIII</ref> os liberais tiñan como obxectivo entorpecer as reformas ata a convocatoria da [[Asemblea Constituínte Rusa|Asemblea Constituínte]], reforzar o poder gobernamental e manter o esforzo <ref name="basil71"/> bélico;<ref name="rabinowitch30"/> mentres que os socialistas preocupábanse de satisfacer as ansias populares por reformas inmediatas e tratar de lograr unha paz<ref name="basil71">[[#Bibliografía|Basil (1984)]], p. 71</ref> sen indemnizacións de guerra nin anexións<ref name="basil73">[[#Bibliografía|Basil (1984)]], p. 73</ref> o máis rápidamente posible.<ref name="rabinowitchxxviii"/> As tensións no Goberno agudizáronse;<ref name="rabinowitchxxviii"/> ás diferenzas políticas entre socialistas e liberais uniuse a incapacidade de manter a coalición entre estes e cumprir á vez as ansias da poboación.<ref name="wade287"/><ref name="wade86"/> Incluso numericamente os ministros socialistas (seis) estaban en minoría<ref name="ferro301"/> respecto aos burgueses (nove<ref name="wade49"/>), ademais de non ser un grupo unido<ref name="ferro301"/> dentro do gabinete.<ref name="radkey176"/> A inclusión dos socialistas moderados neste fíxolles perder popularidade e a súa imaxe quedou asociada aos fracasos do Goberno, o que favoreceu aos bolxeviques, única forza relevante de oposición.<ref name="rabinowitchxxviii"/> O relevo de Miliukov tampouco cambiou a política exterior nin a actitude fronte á guerra do Goberno, <ref name="basil71"/> que quedou en mans de Teréshchenko, quen continuou a liña do seu antecesor, pero con máis discreción.<ref name="radkey180">[[#Bibliografía|Radkey (1958)]], p. 180</ref> O novo gabinete prometeu loitar contra a desorganización da economía, mellorar as condicións de traballo, aumentar os impostos sobre os beneficios excesivos, aumentar o autogoberno e convocar canto antes a Asemblea Constituínte, pero a cuestión da propiedade da terra quedaba posposta ata a reunión da Asemblea.<ref name="basil71"/> O seu principal obxectivo, porén, era o reforzamento do Exército; a finais de maio, Kerenskii comezou os seus esforzos para mellorar a súa moral e favorecer a próxima ofensiva, que todas as forzas políticas apoiaron a excepción da extrema esquerda.<ref name="wade89"/> Para a dereita, o fortalecemento das forzas armadas podería servir incluso para debilitar aos seus rivais de esquerda.<ref name="wade89"/> Para os socialistas moderados, a ofensiva era necesaria para demostrar a forza do país e reforzar así a súa posición a favor da paz ante os demais países enfrontados na guerra.<ref name="wade91">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 91</ref> A pesar deste amplo apoio político, a poboación mantiña un intenso rexeitamento á guerra, que desembocou nas [[Xornadas de Xullo]].
[[Ficheiro:General Kornilov and his staff.png|[[Lavr Kornílov]], Comandante en Xefe do Exército ruso e líder do fracasado [[golpe de Kornílov|golpe de Estado]] contrarrevolucionario en setembro de 1917.|miniatura|200px|esquerda]]
 
O terceiro gabinete caracterizouse pola abundancia dos relevos entre os ministros que acentuou o caos administrativo.<ref name="rabinowitch55"/> Tralo aparente esmagamento do poder dos bolxeviques a mediados de xullo, a finais do mes e en agosto comezouse unha nova radicalización da poboación ante o agravamento da crise.<ref name="rabinowitch94">[[#Referencias|Rabinowitch (1978)]], p. 94</ref> A situación alimenticia a mediados de agosto na capital volveuse desesperada,<ref name="rabinowitch94"/> o [[1 de setembro]] os alemáns ocuparon [[Riga]], a anarquía estendíase xunto coas ocupacións de fincasterreos polos campesiños, mentres que os movementos autonomistas non encontraban freo no Goberno, e os soldados da fronte adoptaban posturas cada vez máis radicais a favor das reformas.<ref name="rabinowitch94"/>
 
Consciente do descontento popular, Kerenskii non logrou, porén, acordar entre os seus ministros un programa de reformas que enderezase en parte a situación e non se decidiu a aplicar unha represión radical;<ref name="rabinowitch95">[[#Referencias|Rabinowitch (1978)]], p. 95</ref> o Goberno quedou paralizado.<ref name="rabinowitch95"/><ref name="wade195"/> Ante esta situación, influíntes elementos liberais e conservadores comenzaron a formularse a posibilidade de apoiar un intento de implantar un Goberno militar que restaurase a orde na fronte e frease o caos crecente.<ref name="rabinowitch95"/><ref name="wade195"/> A maioría do [[Partido Democrático Constitucional]], encabezado por Miliukov, adoptou esta postura, mentres unha minoría mantiña o seu respaldo á coalición cos socialistas.<ref name="rabinowitch95"/>
Para a súa desgraza, pouco logo da súa formación, o Goberno provisional gañouse a antipatía de grandes sectores da poboación e quedou nunha posición debilitada e vulnerable. Unha das causas principais da impopularidade crecente do Goberno foi a súa política agraria, que se gañou a oposición do campesiñado, o que ademais influíu na hostilidade das tropas da capital, de extracción campesiña. O Goberno non logrou estender o seu control máis aló das cidades de provincias e foi incapaz de convencer ou forzar aos campesiños a entregar as súas colleitas para abastecer as cidades, o que levou á falta de recursos das mesmas e á radicalización dos traballadores.<ref name="gill253">[[#Bibliografía|Gill (1978)]], p. 253</ref> A antiga administración disolveuse en numerosas ocasións e os delegados gobernamentais, os comisarios, carecían en moitos casos de poder real para aplicar as decisións do Consello de Ministros.<ref name="pethybridge212">[[#Referencias|Pethybridge (1972)]], p. 212</ref><ref name="wade56"/> Este houbo de compartir autoridade cos soviets que xurdiron por todo o país, ademais de con outras organizacións. Malia contar coa responsabilidade de goberno e a autoridade teórica, o poder residía a miúdo non no Consello de Ministros, senón nestas organizacións. As coalicións formais entre socialistas e liberais non puxeron fin a esta situación de tensión polo poder entre Goberno e Soviet de Petrogrado, que se repetiu por todo o país.<ref name="wade57">[[#Bibliografía|Wade (2000)]], p. 57</ref> Os sucesivos gabinetes, case en continua crise, carecían ademais da lexitimidade de ser elixidos, xa que eran o resultado de acordos entre reducidos grupos de dirixentes políticos da capital.
 
Os sucesivos gabinetes, inexpertos na xestión do Estado, mostráronse incapaces de formular políticas claras<ref name="anin446">[[#Bibliografía|Anin (1967)]], p. 446</ref> e de aplicalas coa celeridade necesaria pola situación de crise.<ref name="gill253"/> Os cinco gabinetes mostraron ademais unha perpetua división<ref name="anin446"/> entre as tendencias presentes no seu seo: a dereita, que desconfiaba da institución do [[Soviet de Petrogrado]], e a esquerda, temerosas das posibles accións do alto mando militar.<ref name="gill253"/> As tensións internas levaban continuamente a compromisos de mínimos para lograr un acordo interno.<ref name="gill254">[[#Bibliografía|Gill (1978)]], p. 254</ref> O empeño dos socialistas moderados en manter a coalición cos liberais a pesar das diferenzas levou ademais á parálise do Goberno e ao desprestixio dos socialistas.<ref name="wade36">[[#Bibliografía|Wade (1968)]], p. 36</ref> Os diversos Gobernos non lograron tampouco acabar coa guerra, un dos principais intereses da poboación, esgotada polo conflito.<ref name="wade37">[[#Bibliografía|Wade (1968)]], p. 37</ref> O programa liberal, constituído fundamentalmente pola promulgación dunha amnistía e da extensión de dereitos e liberdades civís á poboación, cumpriuse practicamente nos dous primeiros meses do período revolucionario, pero os obxectivos máis desexados polas masas (o fin da guerra, a recuperación económica e o repartorepartimento de terras) non foron alcanzados polo Goberno.<ref name="uldricks614">[[#Bibliografía|Uldricks (1975)]], p. 614</ref><ref name="pethybridgeIX">[[#Referencias|Pethybridge (1972)]], p. IX</ref> A maioría da poboación non cifraba as súas esperanzas en cambios políticos, senón noutros, sociais e económicos, que os bolxeviques souberon sintetizar nos seus lemas favorables ao control obreiro das fábricas, o repartorepartimento das leiras dos terratenentes e o fin da guerra mundial.<ref name="pethybridgeX">[[#Referencias|Pethybridge (1972)]], p. X</ref> Os liberais entorpeceron en gran medida a súa consecución ao defender a continuación dos combates ata a vitoria, manter os obxectivos de guerra imperialista do antigo réxime, opoñerse á reforma agraria ou rexeitar control obreiro da industria. Lograron ademais pospoñer a reunión da [[Asemblea Constituínte Rusa|Asemblea Constituínte]]. A insistencia gobernamental en pospoñer calquera medida fundamental –a reforma agraria, a situación das minorías...– ata a reunión da Asemblea Constituínte, e o continuo atraso da súa convocatoria minaron a súa posición.<ref name="wade277">[[#Bibliografía|Wade (2000)]], p. 277</ref> Estes atrasos permitiron duras críticas da oposición, causaron o temor da poboación a unha contrarrevolución que terminase por impedir a súa reunión, e favoreceron aos partidarios de que os soviets tomasen o poder como salvagarda da Asemblea.
 
Os socialistas moderados, convencidos da natureza burguesas da revolución que acabara coa autocracia tsarista, rexeitaron tomar o poder.<ref name="uldricks614"/> Temían ademais que unha radicalización da revolución levase á alianza das forzas liberais e as reaccionarias que conducise á contrarrevolución, como entendían que sucedera na [[Revolución Rusa de 1905|revolución de 1905]].<ref name="uldricks615">[[#Bibliografía|Uldricks (1975)]], p. 615</ref> A moderación da súa posición privounos paulatinamente do apoio das masas, cada vez máis radicais<ref name="uldricks615"/> ante o deterioro da situación económica causado pola guerra e a propia revolución.<ref name="uldricks616">[[#Bibliografía|Uldricks (1975)]], p. 616</ref> Opostos unha e outra vez á toma do poder a pesar das crecentes peticións das masas, membros menores da coalición e incapaces de aplicar as reformas exixidas por campesiños, soldados e obreiros, os socialistas moderados acabaron por perder o respaldo inicial e facilitar o auxe dos [[bolxevique]]s, única oposición disposta a defender os obxectivos da poboación.<ref name="uldricks618"/> A esquerda radical viuse favorecida por unha crecente crise económica que xerou descontento e agudizou os problemas políticos e sociais.<ref name="wade186">[[#Bibliografía|Wade (2000)]], p. 186</ref>
30.156

edicións