Diferenzas entre revisións de «Goberno provisional ruso»

=== Primeiro gabinete ===
[[Ficheiro:Временное правительство (Россия).jpg|Ministros do primeiro gabinete do Goberno Provisional.|miniatura|dereita]]
Os membros máis destacados do primeiro gabinete do Goberno Provisional foron políticos dos partidos burgueses,<ref name="wade7">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 7</ref> entre eles o profesor de historia [[Pavel Miliukov]] (na carteira de Exteriores<ref name="rabinowitch29"/> e figura dominante do Goberno), [[Nikolai Nekrasov]] (Transporte), [[Andrei Shingariov]] (Agricultura) e [[Aleksandr Manuilov]] (Educación), todos eles membros do [[Partido Democrático Constitucional]].<ref name="rabinowitchxxi"/> O ministerio da Guerra quedou nas mans do magnate conservador [[Aleksandr Guchkov]],<ref name="rabinowitchxxi"/> doido máis conservador [[Partido Outubrista]].<ref name="rabinowitch29"/> Finanzas pasou a estar dirixido por [[Mikhail Tereshchenko]], magnate xurdido da nada, mentres que para xustiza nomeouse ao [[Partido Social-Revolucionario|socialrrevolucionario]] [[Aleksandr Kerenskii]]<ref name="rabinowitchxxii">[[#Referencias|Rabinowitch (1978)]], p. XXII</ref><ref name="wade6"/> que infrinxiu a prohibición do [[Soviet de Petrogrado]] de que os socialistas participaran no Goberno.<ref name="rabinowitch29"/>
 
O Goberno, elixido principalmente pola [[Duma Estatal do Imperio Ruso|Cuarta Duma]] que se formara por un censo moi restrinxido, non era tan representativo da poboación como pareceu a moitos dos seus contemporáneos.<ref name="rabinowitchxxii"/> Os [[soviet]]s, xurdidos en febreiro e durante o resto da primavera en todo o [[Imperio Ruso]], crearon en maio e xuño uns consellos executivos (un de campesiños e outro de soldados e traballadores) que, en conxunto, eran un mellor reflexo da poboación e constituían un centro de poder<ref name="wade8">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 8</ref> alternativo ao Goberno.<ref name="rabinowitchxiii">[[#Referencias|Rabinowitch (1978)]], p. XXIII</ref> Os desacordos entre o Goberno, fundamentalmente liberal e decidido a pospoñer a [[reforma agraria]] e a continuar a guerra ata lograr a vitoria, e o [[Soviet de Petrogrado]], formado por socialistas desexosos de aplicar reformas sociais, apareceron pronto.<ref name="rabinowitch30"/> Estes diferentes<ref name="wade8"/> puntos de vista plasmáronse xa na ausencia dunha postura sobre a guerra<ref name="wade9">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 9</ref> e o problema da terra no programa do Goberno publicado o {{xulgregdata|15|3|1917}}.<ref name="rabinowitch30"/> A pesar disto, foi durante o período deste primeiro gabinete do Goberno Provisional cando levouse a cabo o groso da tarefa lexislativa aprobada durante os oito meses anteriores á [[Revolución de Outubro]].<ref name="mosse416">[[#Referencias|Mosse (1964)]], p. 416</ref>
 
Os soviets ata o outono de 1917 non constituíron unha ameaza seria para o Goberno ao estar controlados maioritariamente polos partidos socialistas moderados ([[menxevique]]s e [[Partido Social-Revolucionario]]), partidarios de manter a coalición cos elementos burgueses e do mantemento do esforzo bélico ata o logro dunha paz negociada.<ref name="rabinowitchxiii"/><ref name="rabinowitch29"/> Os elementos máis radicais, entre eles odos [[bolxevique]]s de [[Lenin]], recen regresado a Rusia en abril, eran minoritarios,<ref name="rabinowitch30">[[#Bibliografía|Rabinowitch (1991)]], p. 30</ref> tanto nos soviets como nas simpatías dos soldados, campesiños e traballadores, e contaban entre eles cuncunha parte moderada ([[Lev Kamenev]]) contraria ao enfrontamento co Goberno e a ruptura cos demais socialistas, máis moderados.<ref name="rabinowitchxiii"/> A situación de debilidade dos radicais fixo que o propio [[Partido bolxevique]] se comprometese en abril só vagamente a emprender unha revolución socialista, sen fixar data nin procedemento para levala a cabo («[[Teses de abril]]»).<ref name="rabinowitchxxv">[[#Referencias|Rabinowitch (1978)]], p. XXV</ref>
 
O deterioro da situación económica ao longo da primavera supuxo, porén, unha desilusión crecente dunha parte importante da poboación co novo Goberno.<ref name="rabinowitchxxv"/> A continuación da guerra,<ref name="wade9"/> o aumento da crise alimentaria e a escaseza de artigos, asa inflación crecente e o caos nos abastecementosabastecemento ás cidades e ao campo, o fracaso do racionamento implantado polo Goberno desluciron as esperanzas orixinais.<ref name="rabinowitchxxv"/> Ao longo da primavera, o interese do Goberno por manter a fronte e as súas declaracións patrióticas fixeron que un número crecente de traballadores e soldados comezase a velo como o representante unicamente das clases adiñeiradas, lonxe do pobo.<ref name="rabinowitchxxvi">[[#Referencias|Rabinowitch (1978)]], p. XXVI</ref> Os soviets gañaron prestixio, considerándose as institucións verdadeiramente democráticas, en contraste co Goberno.<ref name="rabinowitchxxvi"/>
 
A pesar da promesa de reunir a [[Asemblea Constituínte Rusa|Asemblea Constituínte]] o antes posible, o Goberno realizou os preparativos moi lentamente: a xunta que debía redactar o estatuto regulador das votacións na Asemblea só fundouse formalmente o {{xulgregdata|7|4|1917|curto=true}}, os delegados do soviet á xunta elixíronse a mediados de maio e esta reuniuse por primeira vez o {{xulgregdata|7|6|1917|curto=true}}.<ref name="kochan183"/> O Goberno finalmente propuxo a data de eleccións para o {{xulgregdata|30|9|1917|curto=true}} e a apertura da Asemblea para o {{xulgregdata|13|10|1917|curto=true}}, propostas que [[Kerenskii]] reiterou o {{xulgregdata|21|7|1917|corto=true}}. Porén, o {{xulgregdata|22|8|1917|corto=true}}, o Goberno decidiu retrasar as eleccións ao {{xulgregdata|25|11|1917|corto=true}}<ref name="wade172"/> e a reunión da Asemblea ao {{xulgregdata|11|12|1917|corto=true}}.<ref name="kochan184">[[#Bibliografía|Kochan (1967)]], p. 184</ref> A lentitude nos traballos preparatorios e o pospoñer a reunión da Asemblea Constituínte debeuse en gran parte á actitude dos ''[[kadete]]s''.<ref name="kochan184"/><ref name="mosse104">[[#Referencias|Mosse (1967)]], p. 104</ref> A primeira data elixida polo Goberno fixouse pola presión dos bolxeviques nas rúas, ante as continuas discrepancias na xunta electoral e os intentos dos ''kadetes'' de atrasar as eleccións e a apertura da Asemblea.<ref name="kochan188">[[#Bibliografía|Kochan (1967)]], p. 188</ref> Para cando finalmente se levaron a cabo las eleccións á Asemblea, o Goberno Provisional xa fora substituído polo soviético, o [[Sovnarkom]].<ref name="wade172"/>
Tralas [[crise de abril (1917)|protestas contra continuación da guerra en abril]], que só foron disoltas grazas á intercesión do [[Soviet de Petrogrado]],<ref name="rabinowitchxxvii">[[#Referencias|Rabinowitch (1978)]], p. XXVII</ref><ref name="rabinowitch43">[[#Bibliografía|Rabinowitch (1991)]], p. 43</ref> Miliukov<ref name="wade38"/><ref name="ferro301">[[#Bibliografía|Ferro (1975)]], p. 301</ref> e Guchkov abandonaron o Goberno e algúns destacados socialistas asumiron carteiras,<ref name="rabinowitch43"/><ref name="wade49">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 49</ref> como o notable menxevique [[Irakli Tsereteli]]<ref name="wade38"/> (Correos e Telégrafos),<ref name="basil70"/><ref name="wade49"/><ref name="wade86"/> [[Matvéi Skóbelev]]<ref name="wade49"/><ref name="ferro301"/> (tamén menxevique, Traballo<ref name="basil70"/><ref name="wade86">[[#Bibliografía|Wade (2000)]], p. 86</ref><ref name="ferro301"/>) ou os socialrevolucionarios [[Viktor Chernov]]<ref name="wade38"/> (Agricultura),<ref name="basil70"/><ref name="wade49"/><ref name="wade86"/> [[Pável Perevérzev]] (Xustiza), [[Alexei Peshejonov|Alexei Peshejónov]] (Abastecemento<ref name="ferro301"/>) ou o popular<ref name="basil70"/> Kerenskii (Guerra<ref name="wade49"/><ref name="wade86"/> e Marina).<ref name="rabinowitchxxvii"/> O nomeamento deste debeuse ao desexo de que fose capaz de revitalizar o espírito combativo das tropas grazas á súa popularidade revolucionaria.<ref name="ferro313">[[#Bibliografía|Ferro (1975)]], p. 313</ref> A entrada no executivo de ministros socialistas non foi, porén, inmediata, e supuxo un cambio substancial na anterior postura do [[Soviet de Petrogrado]], no que aínda unha minoría sostivo a anterior postura de permanecer fora do Goberno.<ref name="radkey173">[[#Bibliografía|Radkey (1958)]], p. 173</ref> As discusións entre liberais e socialistas alongáronse durante días e só a intervención final de Kerenskii fixo posible o acordo, que anunciouse ao día seguinte, o {{xulgregdata|18|5|1917}}.<ref name="basil70">[[#Bibliografía|Basil (1984)]], p. 70</ref><ref name="wade89">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 89</ref> O III Congreso dos socialrevolucionarios aprobou a entrada dos seus membros na coalición (Perevérzev non recibiu aprobación, o que se considera proba de que en realidade non pertencía á formación).<ref name="radkey176">[[#Bibliografía|Radkey (1958)]], p. 176</ref>
 
Os cambios no Goberno non afectaron ao seu carácter:<ref name="rabinowitchxxviii">[[#Referencias|Rabinowitch (1978)]], p. XXVIII</ref> os liberais tiñan como obxectivo entorpecer as reformas ata a convocatoria da [[Asemblea Constituínte Rusa|Asemblea Constituínte]], reforzar o poder gobernamental e manter o esforzo <ref name="basil71"/> bélico;<ref name="rabinowitch30"/> mentres que os socialistasocialistas preocupábanse de satisfacer as ansias populares por reformas inmediatas e tratar de lograr unha paz<ref name="basil71">[[#Bibliografía|Basil (1984)]], p. 71</ref> sen indemnizacións de guerra nin anexións<ref name="basil73">[[#Bibliografía|Basil (1984)]], p. 73</ref> o máis rápidamente posible.<ref name="rabinowitchxxviii"/> As tensións no Goberno agudizáronse;<ref name="rabinowitchxxviii"/> ás diferenzas políticas entre socialistas e liberais uniuse a incapacidade de manter a coalición entre estes e cumprir á vez as ansias da poboación.<ref name="wade287"/><ref name="wade86"/> Incluso numericamente os ministros socialistas (seis) estaban en minoría<ref name="ferro301"/> respecto aoaos burgueses (nove<ref name="wade49"/>), ademais de non ser un grupo unido<ref name="ferro301"/> dentro do gabinete.<ref name="radkey176"/> A inclusión dos socialistas moderados neste fíxolles perder popularidade e a súa imaxe quedou asociada aos fracasos do Goberno, o que favoreceu aos bolxeviques, única forza relevante de oposición.<ref name="rabinowitchxxviii"/> O relevo de Miliukov tampouco cambiou a política exterior nin a actitude fronte á guerra do Goberno, <ref name="basil71"/> que quedou en mans de Teréshchenko, quen continuou a liña do seu antecesor, pero con máis discreción.<ref name="radkey180">[[#Bibliografía|Radkey (1958)]], p. 180</ref> O novo gabinete prometeu loitar contra a desorganización da economía, mellorar as condicións de traballo, aumentar os impostos sobre os beneficios excesivos, aumentar o autogoberno e convocar canto antes a Asemblea Constituínte, pero a cuestión da propiedade da terra quedaba posposta ata a reunión da Asemblea.<ref name="basil71"/> O seu principal obxectivo, porén, era o reforzamento do Exército; a finais de maio, Kerenskii comezou os seus esforzos para mellorar a súa moral e favorecer a próxima ofensiva, que todas as forzas políticas apoiaron a excepción da extrema esquerda.<ref name="wade89"/> Para a dereita, oio fortalecemento das forzas armadas podería servir incluso para debilitar aos seus rivais de esquerda.<ref name="wade89"/> Para os socialistas moderados, a ofensiva era necesaria para demostrar a forza do país e reforzar así a súa posición a favor da paz ante os demais países enfrontados na guerra.<ref name="wade91">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 91</ref> A pesar de estedeste amplo apoio político, a poboación mantiña un intenso rexeitamento á guerra, que desembocou nas [[Xornadas de Xullo]].
 
O {{xulgregdata|16|6|1917|corto=true}}, comezou o [[Congreso dos Soviets de Todas As Rusias|Primeiro Congreso Nacional dos Soviets]], dominado pola fracción ''defensista'' revolucionaria encabezada por Tsereteli.<ref name="wade68">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 68</ref> a posibilidade, aínda aparentemente viable, de que se lograse a paz a través do plan da dirección do consello dunha conferencia socialista seguida dunha negociación dos contendentes, outorgoulle o respaldo maioritario dos delegados, que aprobaron o seu programa.<ref name="wade68"/> Os dirixentes do [[Soviet de Petrogrado|Soviet da capital]] puxeron en marcha dúas medidas para favorecer os seus plans de paz: tratar de obter o apoio da poboación nas nacións belixerantes á súa conferencia de paz mediante o envío dunha delegación socialista aos países Aliados e apoiar a inminente ofensiva militar que debía servir, na súa opinión, para reforzar a importancia de Rusia ante os Aliados e demostrar que seguía sendo unha gran potencia.<ref name="wade70">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 70</ref> Esta última medida levou á perda do respaldo da poboación, que opoñíase á continuación da guerra incluso se se xustificaba como un paso necesario para acadar a paz.<ref name="wade73">[[#Bibliografía|Wade (1969)]], p. 73</ref> A [[Ofensiva Kerenskii|ofensiva militar]] foi moi impopular e resultou unha catástrofe militar e política.<ref name="wade170">[[#Bibliografía|Wade (2000)]], p. 170</ref> O optimismo da primavera deu paso a un verán de desilusión pola incapacidade do Goberno de resolver os graves problemas do país e repleto de crises políticas constantes e empeoramento da situación económica.<ref name="wade170"/>
30.183

edicións