Diferenzas entre revisións de «Fibrinóxeno»

m
Bot: Cambio o modelo: Cite journal
m (Bot: Cambio o modelo: Cite book; cambios estética)
m (Bot: Cambio o modelo: Cite journal)
{{proteína
| Nome = [[Cadea alfa do fibrinóxeno]]
| caption = Estrutura cristalográfica dun fragmento de [[fibrina]] humana. <ref name="pmid9628725">{{PDB|1FZC}}; {{citeCita journalpublicación periódica | author = Everse SJ, Spraggon G, Veerapandian L, Riley M, Doolittle RF | title = Crystal structure of fragment double-D from human fibrin with two different bound ligands | journal = Biochemistry | volume = 37 | issue = 24 | pages = 8637–42 | year = 1998 | month = June | pmid = 9628725 | doi = 10.1021/bi9804129 | url = | issn = }}</ref>
| image =Fibrinandligand.png
| width =
O '''fibrinóxeno''' (ou ''factor I'' de coagulación) é unha [[glicoproteína]] soluble do [[plasma sanguíneo|plasma]], sintetizada no [[fígado]], que se converte en [[fibrina]] pola acción da [[trombina]] durante a [[coagulación do sangue]].
 
Esta transformación ten lugar na cascada de coagulación que activa a [[protrombina]] (un [[cimóxeno]]) en [[trombina]] (unha [[serina protease]]), que é responsable de converter o fibrinóxeno en fibrina. A fibrina establece despois enlaces cruzados co [[factor XIII]] para formar o coágulo. O FXIIIa estabiliza a fibrina ademais pola incorporación dos inhibidores da [[fibrinólise]] alfa-2-antiplasmina e TAFI ([[inhibidor da fibrinólise activable pola trombina]]), e unindo diversas proteínas de adhesión de varias células. <ref name="Muszbek">{{citeCita journalpublicación periódica | author = Muszbek L, Bagoly Z, Bereczky Z, Katona E | title = The involvement of blood coagulation factor XIII in fibrinolysis and thrombosis | journal = Cardiovascular & Hematological Agents in Medicinal Chemistry | volume = 6 | issue = 3 | pages = 190–205 | year = 2008 | month = July | pmid = 18673233 | doi = 10.2174/187152508784871990| url = | issn = }}</ref> Tanto a activación do factor XIII pola [[trombina]] coma o activador do plasminóxeno ([[t-PA]]) son catalizadas pola fibrina. <ref name="Muszbek"/> A fibrina únese especificamente aos [[factor de coagulación|factores de coagulación]] activados [[factor Xa]] e á trombina e atrápaos na rede de fibras, funcionando así como un inhibidor temporal destes encimas, que permanecen activos e poden liberarse durante a fibrinólise. <ref name="pmid12847561">{{citeCita journalpublicación periódica | author = Kaiser B | title = DX-9065a, a direct inhibitor of factor Xa | journal = Cardiovascular Drug Reviews | volume = 21 | issue = 2 | pages = 91–104 | year = 2003 | pmid = 12847561 | doi = 10.1111/j.1527-3466.2003.tb00108.x| url = | issn = }}</ref> Investigacións recentes mostraron que a fibrina pode intervir na resposta inflamatoria e no desenvolvemento da [[artrite reumatoide]].<ref name="pmid21439056">{{citeCita journalpublicación periódica | author = Gilliam BE | title = Evidence of Fibrinogen as a Target of Citrullination in IgM Rheumatoid Factor-Positive Polyarticular Juvenile Idiopathic Arthritis | journal = Pediatric Rheumatology | volume = 9 | issue = 8 | pages = xx–xx | year = 2011 | pmid = 21439056 | doi = 10.1186/1546-0096-9-8| url = http://www.ped-rheum.com/content/9/1/8| issn = 1546-0096 | last2 = Reed | first2 = Melinda R | last3 = Chauhan | first3 = Anil K | last4 = Dehlendorf | first4 = Amanda B | last5 = Moore | first5 = Terry L | pmc = 3071779 }}</ref>
 
== Fisioloxía ==
O fibrinóxeno é un [[hexámero]] que contén dous conxuntos de tres cadeas distintas (α, β, e γ), unidas unhas a outras por [[ponte disulfuro|pontes disulfuro]]. As seccións [[N-terminal|N-terminais]] destas tres cadeas conteñen as [[cisteína]]s que participan nos enlaces entre as cadeas. As rexións [[C-terminal|C-terminais]] das cadeas α, β e γ conteñen un dominio de aproximadamente 225 [[aminoácido]]s, que pode funcionar como unha unidade de recoñecemento molecular. No fibrinóxeno igual que na [[anxiopoietina]], este dominio está implicado en [[interaccións proteína-proteína]]. Nas [[lectina]]s, como nas [[ficolina]]s de [[mamífero]]s e na [[taquilectina 5A]] de invertebrados, o dominio C-terminal do fibrinóxeno únese a [[carbohidrato]]s. Nas cadeas α e β do fibrinóxeno hai unha pequena secuencia [[péptido|peptídica]] (chamada [[fibrinopéptido]]). Estes pequenos péptidos son os que impiden que o fibrinóxeno forme espontaneamente [[polímero]]s consigo mesmo. <ref>[http://www.expasy.org/prosite/PDOC00445 PDOC00445] Fibrinogen C-terminal domain in [[PROSITE]]</ref>
 
A conversión do fibrinóxeno a fibrina ten lugar en varias fases. Primeiro, a trombina corta o extremo N-terminal das cadeas alfa e beta do fibrinóxeno formando os fibrinopéptidos A e B respectivamente. <ref name="pmid692730">{{citeCita journalpublicación periódica | author = Blombäck B, Hessel B, Hogg D, Therkildsen L | title = A two-step fibrinogen--fibrin transition in blood coagulation | journal = Nature | volume = 275 | issue = 5680 | pages = 501–5 | year = 1978 | month = October | pmid = 692730 | doi = 10.1038/275501a0| url = | issn = }}</ref> Os monómeros de fibrina resultantes polimerízanse extremo con extremo para producir protofibrilas, que á súa vez se asocian lateralmente para formar fibras de fibrina. <ref name="pmid7036348">{{citeCita journalpublicación periódica | author = Hermans J, McDonagh J | title = Fibrin: structure and interactions | journal = Semin. Thromb. Hemost. | volume = 8 | issue = 1 | pages = 11–24 | year = 1982 | month = January | pmid = 7036348 | doi = 10.1055/s-2007-1005039 | url = | issn = }}</ref> No paso final, as fibras de fibrina asócianse par formar o xel de fibrina. <ref name="isbn0-250-40160-6">{{Cita libro | editor = Mann KG, Lundblad RL, Fenton J | authorlink = | author = Lorand L, Credo RB | others = | title = Chemistry and Biology of Thrombin | chapter = hrombin and fibrin stabilization | language = | publisher = Ann Arbor Science Publishers | location = Ann Arbor, Mich | year = 1977 | origyear = | pages = 311–323 | quote = | isbn = 0-250-40160-6 | oclc = | doi = | url = | accessdate =}}</ref>
 
== Deficiencia de fibrinóxeno ==
 
A deficiencia conxénita (afibrinoxenemia) ou os trastornos na función do fibrinóxeno son pouco comúns.<ref name="pmid19141154">{{citeCita journalpublicación periódica | author = Acharya SS, Dimichele DM | title = Rare inherited disorders of fibrinogen | journal = Haemophilia : the Official Journal of the World Federation of Hemophilia | volume = 14 | issue = 6 | pages = 1151–8 | year = 2008 | month = November | pmid = 19141154 | doi = 10.1111/j.1365-2516.2008.01831.x }}</ref>
 
Pode orixinar hemorraxias ou complicacións tromboembólicas, ou non producir complicacións patolóxicas. Comunmente a deficiencia adquirida pode detectarse en probas de laboratorio no plasma ou no sangue completo por medio dunha trombelastometría. <ref name="Lang">{{citeCita journalpublicación periódica | author = Lang T, Johanning K, Metzler H, Piepenbrock S, Solomon C, Rahe-Meyer N, Tanaka KA | title = The effects of fibrinogen levels on thromboelastometric variables in the presence of thrombocytopenia | journal = Anesthesia and Analgesia | volume = 108 | issue = 3 | pages = 751–8 | year = 2009 | month = March | pmid = 19224779 | doi = 10.1213/ane.0b013e3181966675 | url = | issn = }}</ref> A deficiencia adquirida pode observarse en pacientes que sufriron traumatismos con hemodilución e perda de sangue, durante algunhas fases da coagulación intravascular diseminada, e tamén na [[sepse]]. En pacientes con deficiencia de fibrinóxeno, a detención das hemorraxias é posible por infusión de [[plasma conxelado fresco]], [[crioprecipitado]] (unha fracción do plasma rica en fibrinóxeno) ou de concentrados de fibrinóxeno. Hai crecentes evidencias de que a corrección da deficiencia de fibrinóxeno ou dos trastornos de polimerización do fibrinóxeno é moi importante en pacientes con hemorraxias. <ref name="pmid19390253">{{citeCita journalpublicación periódica | author = Fries D, Innerhofer P, Schobersberger W | title = Time for changing coagulation management in trauma-related massive bleeding | journal = Current Opinion in Anaesthesiology | volume = 22 | issue = 2 | pages = 267–74 | year = 2009 | month = April | pmid = 19390253 | doi = 10.1097/ACO.0b013e32832678d9 | url = | issn = }}</ref>
 
== Uso para o diagnóstico ==
Os niveis de fibrinóxeno poden medirse no sangue venoso. Os niveis normais son de 1,5-3 g/L, dependendo do método usado. En circunstancias normais, o fibrinóxeno mídese en mostras de plasma citratado no laboratorio; porén, é tamén posible a análise de mostras de sangue completo para o seu uso en trombelastometría (a función das plaquetas é inhibida con [[citocalasina D]]).<ref name="Lang"/> Os niveis elevados están asociados, entre outras cousas a [[enfermidade cardiovascular|enfermidades cardiovasculares]] (>3,43 g/L). Poden estar elevados en calquera forma de [[inflamación]]; por exemplo, é especialmente evidente no tecido xinxival humano en casos de [[periodontite]] en fase inicial. <ref name="P&S">{{citeCita journalpublicación periódica | author = Page RC, Schroeder HE | title = Pathogenesis of inflammatory periodontal disease. A summary of current work | journal = Lab. Invest. | volume = 34 | issue = 3 | pages = 235–49 | year = 1976 | month = March | pmid = 765622 | doi = | url = | issn = }}</ref> Os niveis de fibrinóxeno increméntanse no [[embarazo]] a unha media de 4,5 g/L, comparados coa media de 3 g/L das persoas que non están preñadas. <ref>[http://books.google.com/books?id=NCOuIwhaWNUC&pg=PA5 Page 5] in:
Title: Medical and Surgical Diagnostic Disorders in Pregnancy.
Author: Salvi.
393.002

edicións