Diferenzas entre revisións de «Circuíto impreso»

m
Probando a galipedia
m (Probando a galipedia)
Probablemente, o inventor do circuito impreso é un inxeñeiro austríaco Paul Eisler (1907-1995), que mentras traballaba na Inglaterra, foi quén fabricou un circuito impreso coma parte dunha radio, aredor de [[1936]].{{cita requerida}} Aproximadamente en [[1943]], nos Estados Unidos comezaron a empregar esta tecnoloxía a gran escala pra fabricar radios que fosen robustas, pra ser empregadas na Segunda Guerra Mundial. Despois da guerra, en [[1948]], EE. UU. liberou a invención pra ó uso comercial.{{cita requerida}} Os circuitos impresos non se volveron populares na electrónica de consumo hata mediados do 1950, cuando o proceso de “auto-ensamblaxe” foi desarolado pola Armada dos Estados Unidos.{{cita requerida}}
 
Antes dos circuitos impresos (e por un tempo despuésdespoís da sua invención), a conexión “punto a punto” foi a mais empregada. Pra prototipos, ou producción de pequenas cantidades, o método ''wire wrap'' pode considerarse o máis eficiente.{{cita requerida}}
 
Orixinalmente, cada compoñente electrónico tíña [[Pin (electrónica)|pins]] de cobre ou latón de varios milímetros de lonxitude, e o circuito impreso tíña buracos perforados pra cada pin do compoñente. Os pins dos compoñentes atravesaban os buracos e eran soldados as pistas do circuito impreso. Iste método de ensamblaxe é chamado ''through-hole'' ("a través do buraco").{{cita requerida}} No [[1949]], Moe Abramson e Stanilus F. Danko, da ''United States Army Signal Corps'', desenrolan o proceso de auto-ensamblaxe, donde os pins dos compoñentes eran metidos na lámiña de cobre co patrón da conexion, e logo eran soldados.{{cita requerida}} Co desenrolo da lamiñación das tarxetas e as técnicas de grabados, iste concepto evolucionou no proceso estándar de fabricación de circuitos impresos empregado na actualidade. A soldadura podese facer automáticamente pasando a tarxeta sobre o fluxo da soldadura derretida, nunha máquina de soldadura por ola.{{cita requerida}}