Diferenzas entre revisións de «Also sprach Zarathustra»

sen resumo de edición
[[Ficheiro:Also sprach Zarathustra.GIF|thumb|Portada da primeira parte na súa primeira edición (1883).]]
'''''Also Sprach Zarathustra. Ein Buch für Alle und Keinen''''' (Así falou Zarathustra. Un libro para todos e para ninguén) é un libro do filósofo alemán [[Friedrich Nietzsche]] e foi escrito entre os anos [[1883]] e [[1885]].
 
Foi despois de dúas visións, unha en Surlei en agosto de [[1881]] e outra en Rapallo en xaneiro de [[1883]] , a partir das cales Nietzsche concibiu o seu poema filosófico Zaratrusta. A intiución do eterno retorno e a concepción do personaxe chamado Zaratrusta son a inspiración desta obra, coa cal Nietzsche pretendía chegar a un público universal, xa que segundo as súas palabras escribirao para todos e para ninguén.
 
==Estrutura da obra==
 
==Contido da obra==
Ten un contido argumental[[argumentativo]], dominante nas dúas primeiras partes, e a vez un contido [[narrativo]], que domina nas outras dúas. Na primeira parte, que inclue un [[prólogo]] que introduce na escena ao último home dos tempos modernos, un home pouco ambicioso e mediocre.A continuación o protagonista con só trinta anos, busca a soidade e a tranquilidade e para iso retírase as montañas acompañado dunha aguia e dunha serpente. Despois de dez anos sente a necesidade de volver cos humanos, e polo amor que lles profesa, ensínalles todo o que aprendeu durante a súa ausencia, entre as cales está que Deus morreu, manifestándolles que lles falaba dun [[superhome]]. Pero ninguén o entendía, co que chega a conclusión de que precisa discípulos. Neste momento a aguia e a serpente sérvenlle tanto de compañía e como de guía. Na cidade de La vaca multicolor , traducida por Kummasuddamam, ensinou a doutrina das tres transformacións do espírito- a [[autorresponsabilidade]], a [[autosuperación]] e a [[autolexislación]]-, e realizou unha crítica da súa propia [[doutrina]] sobre o sentido da Terra, da que non está plenamente convencido e reflexiona sobre a idea de que a verdade estea máis alá dos homes, por detrás das cousas, que se trate da verdade do mundo, das cousas.
 
A segunda parte comeza coa estancia do protagonista durante anos nas montañas, e como da primeira vez, sente a necesidade de transmitir e ensinar aos demais o que aprendeu, e intenta facerlles ver a aguia e a serpente a felicidade de regresar cos humanos. Nas Illas Afortunadas fálalles aos seus amigos de Deus como algo enfrontado o que fai que o home sexa creativo, e lévao a conclusión de que os homes deben orientarse según as directrices do superhome. As razóns que aporta para isto están en que este ser é o sentido da Terra, isto é, o sentido das cousas desde a capacidade de creación do ser humano a partir do continxente, da corporeidade, do devir e do tempo, fronte a orientación divina que se move desde os principios do ilimitado, do imperecedoiro e do eterno, é dicir, desde a cosideración da idea da trascendencia.
 
Na cuarta parte a acción faise máis complexa e máis novelesca no sentido clásico do termo. O autor comeza narrando como o protagonista se queda nas montañas desfrutando da soidade e do tempo de moitos meses e anos que fan del un ancián cuxos cabelos tornan brancos.A [[felicidade]] de Zaratrusta expresada ao final da terceira parte pode conducir a pensar que dese modo e nese momento remataría a obra, con todo, o autor non parece satisfeito e segue narrando o que pasa dentro do protagonista despois dese momento que non parece movelo máis alá do anhelo de regresar outra vez xunto aos homes, pero si a necesidade de falar de si mesmo e da súa doutrina. Zaratrusta está cheo de felicidade e quere servir de atractivo para que sexan os homes quen veñan xunto del e non ao revés, como fora ata agora. Sobe entón a unha montaña a realizar a ofrenda do mel e ao día seguinte encóntrase co adiviño e escoita o grito de socorro do home superior , a cuxo encontro se pon en camiño en contra da opinión do propio adiviño. Na marcha de cara o lugar de onde procede o grito atópase con diferentes homes aos que invita a que o vaian visitar durante a noite na cova. En primerio lugar encóntrase cun CORTEJO no que viaxan os dous reis que queren velo, pois non se deixaron influenciar polo pobo e buscaban tamén a ese ser que é mellor que eles; logo ao concienzudo do espiríto que manifesta que se sente seguidor de Zaratrusta; logo ao [[mago]] a quen invita a súa cova; ao xubilado, un acián que busca ao verdadeiro Zaratrusta; ao último Papa, que non ten nada que facer despois de que Deus morrese e busca ao Zaratrusta máis piadoso de todos os ateos; ao máis feo dos homes que matou a Deus e lle agradece a Deus o seu desprezo pola compaixón; ao mendigo voluntario que deixou as súas riquezas para servir aos pobres e para quen Zaratrusta é o único home que admira; a súa propia sombra na que recoñece a eliminación dos seus valores periclitados, pero tamén a desorientación a que pode levalo o exceso de autonomía. No camiño de regreso escoita o grito que sae da súa cova e ve a todos os que encontrou pola mañá en dirección ao lugar do cal procede o grito e saludanse. Dentro todos xuntos, incluidos os animais e un asno, celebran a cea. Nela mediante vinte discursos, fálalles aos seus comensais sobre a realidade do home superior e termina aconsellándolles que se superen aínda máis. É a última celebración con todos os homes superiores antes de abandoar por terceira vez as montañas. Zaratrusta sae da súa cova. O mago cantan a canción da melancolía; atopándose Zaratrusta fóra, os invitados falan da [[ciencia]] para ramatar por enfrontarse a el e rirse del unha vez que regresou e se atopara con eles dentro. O viaxeiro, a sombra de Zaratrusta, pídelle que se quede e ponse a tocar ca arpa a canción entre fillas do deserto, a festa segue co [[espertar]]. Logo ocorre o inesperado: despois do ambiente de festa sae da cova, atopándose a volta con que todos os convidados están adorando ao asno e en plena noite decide expulsalos do lugar. Entón, acompañado da lira, recita a canción do noctámbulo, na que glorifica a ley do eterno retorno do idéntico. Pola mañá espera a chegada do gran melodía coa felicidade e a esperanza de atopar aos compañeiros adecuados. Coa narración do capítulo sobre [[o sinal]] Zaratrusta abandoa a cova.
 
 
==Personaxes da obra==
O personaxe máis importante desta obra é o [[protagonista]], Zaratrusta ; a relación que este mantén cos demais limítase a unha acción que se centra nunha actividade dirixida por el e na que os seus discípulos, amigos ou compañeiros limítaselimítanse a mostrar unha actitude meramente pasiva ao longo da maior parte do argumento. Por outro lado, entre os personaxes débese ter en conta ós animais, cuxa actividade é máis activa en ocasiónocasións ca doutros personaxes humanos, ten un significado de non pouca relevancia.
 
De comezo, podemos pensar que Zaratrusta é o profeta persa do mesmo nome, unha simbolización de Xesús de Nazaret ou unha simbolización do autor da obra.
 
Así falou Zaratrusta é unha obra de [[fición]] aínda que nela haxa personaxes e acontecementos protagonizados por personaxes reais. Neste sentido pode dicirse que Zaratrusta é un personaxe de fición e a narración que se fai da súa vida é tamén fición. Tamén podemos pensar que se trata da figura de Xesús de Nazaret adaptada á nova doutrina. É tamén se pode pensar que sexa o profeta persa, a realidade é que o lecor atópase cunha forma de enmascaramenteo detrás da cal se esconde o autor da obra e que Zaratrusta é sen mais unha forma de expresión literaria de Nietzsche e , en consecuencia, a expresión ficticia referencial desta persoa.
Hai un personaxe real que é a referencia do contido fundamental da obra que constitúe a doutrina do protagonista. Se así fora, detrás de Zaratrusta pódese identificar tanto ao autor como a persoa da historia que otorga o fundamento filosófico da obra. Trataríase dun filósofo da antigüidade grega, cuxo pensamento Nietzsche coñece ben a consecuencia da súa actividade inicial como investigador.
 
 
A partir deste momento, os animais entran na acción da obra como se fosen dous personaxes que desempeñan unha función nela. A relación do protagonista cos animais consiste en que estarán con el na cova e preocuparanse do seu estado anímico e corporal.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
==Véxase tamén==
===BibliografíaLigazóns externas===
{{Cita libro |título=Así habló Zaratrusta|nome=Friedrich |apelidos=Nietzsche|ligazónautor=[[Friedrich Nietzsche]]ano=2008 |editor=Ediciones Cátedra(Grupo Anaya,S.A.) |localización=Madrid |isbn=978-84-376-2502-7 |páxina= |páxinas= |dataacceso=3 de marzo de 2014 |url=}}
 
 
{{Cita libro |título=Diccionario de las dos mil obras claves del pensamiento|nome=Denin |apelidos=Huisman |ligazónautor= |coautores= |ano=2002 |editor=Editorial Tecnos |localización= Madrid|isbn=84-309-2978-9|páxina= |páxinas= |dataacceso=3 de marzo de 2014 |url=}}
===Outros artigos===
*[[Friedrich Nietzsche]]