Diferenzas entre revisións de «Camille Claudel»

arranxos de formato
(arranxos de formato)
[[Ficheiro:Camille_Claudel.jpg|miniatura|dereita|Camille Claudel.]]
'''Camille Claudel''', nada en [[Fère-en-Tardenois,]] ([[Aisne]],) o [[8 de decembro]] de en [[1864]] e finadofinada en Montdevergues ([[Vaucluse]]) o [[19 de outubro]] de [[1943]], foi unha escultora [[Francia|francesa]].
 
==Traxectoria==
 
Dende a súa infancia en Champagne, Camille foi unha moi apaixonada da escultura: xogaba co barro e esculpía ás persoas que a rodeaban, como o seu irmá Paul e a súa servente Hélène.
Naceu no seo dunha familia acomodada que se trasladou, sendo Camille aínda unha meniña, a [[Villeneuve-sur-Fère]] onde naceu o seu irmán, o poeta e diplomático [[Paul Claudel]], en 18661868. Aínda que a familia residiu posteriormente noutras localidades, os verán sempre os pasaron en Villeneuve. En 1881 a familia trasladouse a París. Camille tentou entrar na [[École des Beaux-Arts]], pero non a admitiron por ser muller, polo que alugou un estudio que compartiu con dúas americanas, entre as que estaba [[Jessie Lipscomb]], e onde lles daba clase un profesor da ''École'', ata que en 1883 este marchou a Roma pedíndolle a [[Auguste Rodin]] que o substitúa. Tras algunhas vacilacións este aceptou, coa condición que Camille vaia ao seu obradoiro. Alí convértese na súa inspiración, o seu modelo, a súa confidente e a súa amante. O coñecemento da súa relación pola familia levou a que Camille deixara a casa familiar. En 1892 rematou a súa relación amorosa con Rodin, aínda que se seguiron vendo regularmente ata 1898.
 
==Auguste Rodin==
[[Ficheiro:Camille Claudel atelier.jpg|miniatura|left|250px|Camille Claudel no taller de Rodin, ca. 1899]]
Ten o seu encontro con Auguste Rodin en 1883, e o ano seguinte empeza a traballar no seu taller. Camille posa para el e colabora na realización das figuras da monumental As Portas do Inferno. A obra da escultora, a pesar de ser moi próxima á do seu maestromestre, ten ao seu toque persoal e feminino, sinsen ser nunca unha copia:; por iso, Octave Mirbeau proclamou o seu xenio. AdemáisAdemais de ser unha das súas principais colaboradoras, foi tamén a súa amante e compañeira durante algúns anos; convertiuseconverteuse no seu modelo ae a súa musa, inspirando obras como La danaie o Fugit Amor.
Prodúcese entre ambos un clima de colaboración e enfrontamento que enriquece o labor mutuo. A pesar da paixón, a relación entre Rodin e Camille é complicada, conflictiva e con interrupcións e crisis.
Frecuentaron xuntos os ambientes artísticos e culturais máis importantes do París da época e pasaron xuntos longos períodos fora da cidade, pero Rodin está unido sentimentalmente a outra muller, Rose Beuret, á que non ten intención de abandoar para casar con Camille. Esta situación será a inspiración dunha das obras máis importantes de Camille: A Idade Madura. Nesta escultura vemos representada a escea de Camille de xeonllos e suplicante, dirixindo as súas mans cara a Rodin, quen lle da as costas mentres unha muller medio anxo-medio meiga, que representa a Rose Beuret, lévao.
Unha vez rota a súa relación co escultor, entra na súa vida Claude Debussy, pero tamén el está unido a outra muller. Mentres, as súas obras alcanzan certo éxito e aparecen con frecuencia artigos sobre ela nas revistas de arte. Nesta época de crise emocional, Camille péchase no sei taller e afástase do mundo. En decembro de 1905, Camille realiza a súa última exposición.
 
ProdúceseProduciuse entre ambos un clima de colaboración e enfrontamento que enriqueceenriqueceu o labor mutuo. A pesar da paixón, a relación entre Rodin e Camille é complicada, conflictivaconflitiva e con interrupcións e crisiscrises<ref>Museo Rodin. «Cronología de Auguste Rodin». Consultado o 23 de xaneiro de 2013.</ref>.
A partir de 1905 a saúde mental de Camille comezou a degradarse, desaparecía por longos períodos de tempo, destruiu gran parte da súa obra e tiña crises de [[paranoia]]. Acusou a Rodin de roubarlle as súas ideas e de tentar asasinala. Logo da voda do seu irmán, en 1906, ela viviu practicamente confinada no seu estudio. En 1913, pouco despois da morte do seu pai, a súa nai decide internala nun sanatorio psiquiátrico, onde morreu en 1943.
 
Frecuentaron xuntos os ambientes artísticos e culturais máis importantes do París da época e pasaron xuntos longos períodos fora da cidade, pero Rodin está unido sentimentalmente a outra muller, Rose Beuret, á que non ten intención de abandoarabandonar para casar con Camille. Esta situación será a inspiración dunha das obras máis importantes de Camille: A Idade Madura<ref>Museo de Orsay. «Camille Claudel, La edad madura». Consultado o 23 de xaneiro de 2013.</ref>. Nesta escultura vemos representada a esceaescena de Camille de xeonllos e suplicante, dirixindo as súas mans cara a Rodin, quen lle da as costas mentres unha muller medio anxo-medio meiga, que representa a Rose Beuret, lévao.
 
Unha vez rota a súa relación co escultor, entra na súa vida [[Claude Debussy]], pero tamén el está unido a outra muller. Mentres, as súas obras alcanzan certo éxito e aparecen con frecuencia artigos sobre ela nas revistas de arte. Nesta época de crise emocional, Camille péchase no seiseu taller e afástase do mundo. En decembro de 1905, Camille realizarealizou a súa última exposición.
 
A partir de 1905 a saúde mental de Camille comezou a degradarse, desaparecía por longos períodos de tempo, destruiudestruíu gran parte da súa obra e tiña crises de [[paranoia]]. Acusou a Rodin de roubarlle as súas ideas e de tentar asasinala. Logo da voda do seu irmán, en 1906, ela viviu practicamente confinada no seu estudio. En 1913, pouco despois da morte do seu pai, a súa nai decide internala nun sanatorio psiquiátrico, onde morreu en 1943.
 
==Declive==
A partir de ahí, sufrirásufriu sucesivas crises nerviosas que agudizarán cadcada avezvez máis e comezarácomezou a destruirdestruír as súas obras. Non terátivo apoio familiar, xa que a súa nai e a súa irmá siguenseguían sendo hostís ás súa forma de vida e o seu irmán Paul estáestaba lonxe. O único que apoiaba a Camille era o seu pai, quen se negoinegou reiteradamente a internar á súa filla como lle pedían os susseus familiares directos.
O 3 de marzo de 1913 morre o seu pai. O 10 de marzo intérnana no sanatorio de Ville-Evrard e en xullo en Montdevergues, manicomio do cal, a pesar da súa recuperación e os seus lúcidos e desgarrados rogos ó seu irmán Paul, nunca sairá. Pechada pasará os derradeiros trinta anos da súa vida. A familia prohibiu que recibira visitas e nunca foron vela. Faleceu en 1943 e foi enterrada nunha tumba sin nome, só cos números 1943 -n392, no pequeño cemiterio da institución mental de Montdevergues. Á morte de Paul Claudel en 1955, erguiuse o veto que existía na familia sobre Camille e os descendentes quixeron dar unha tumba digna a Camille Claudel. Escribiron a Montdevergues solicitando a ubicación da tumba e a exhumación para o seu traslado. A institución contestou que a tumba desaparecera, xa que a institución necesitara unha serie de ampliacións e se utilizaran os terreos do pequeño cemiterio onde se enterraban os pacientes esquecidos polas súas familias.
 
O 3 de marzo de [[1913]] morremorreu o seu pai. O 10 de marzo intérnanaa súa nai decidiu internala no sanatorio de Ville-Evrard e en xullo en Montdevergues, manicomio do cal, a pesar da súa recuperación e os seus lúcidos e desgarrados rogos ó seu irmán Paul, nunca sairásaíu. Pechada pasarápasou os derradeiros trinta anos da súa vida. A familia prohibiu que recibira visitas e nunca foron vela. Faleceu en 1943 e foi enterrada nunha tumba sinsen nome, só cos números 1943 -n392, no pequeñopequeno cemiterio da institución mental de Montdevergues. Á morte de Paul Claudel en 1955, erguiuseergueuse o veto que existía na familia sobre Camille e os descendentes quixeron dar unha tumba digna a Camille Claudel. Escribiron a Montdevergues solicitando a ubicaciónsituación da tumba e a exhumación para o seu traslado. A institución contestou que a tumba desaparecera, xa que a institución necesitara unha serie de ampliacións e se utilizaran os terreos do pequeñopequeno cemiterio onde se enterraban os pacientes esquecidos polas súas familias<ref>Manuel Vicent, El País (3 de abril de 2010). «El beso de mármol de Camille Claudel». Consultado o 23 de xaneiro de 2013.</ref>.
En 1988 estreouse a película francesa Camille Claudel, dirixida por Bruno Nuytten e con Isabelle Adjani e Gérard Depardieu nos papeis principais de Camille Claudel e Auguste Rodin.
 
En 1988 estreouse a película francesa ''Camille Claudel'', dirixida por Bruno Nuytten e con Isabelle Adjani e Gérard Depardieu nos papeis principais de Camille Claudel e Auguste Rodin.
==Referencias==
 
1. ↑ Museo Rodin. «Cronología de Auguste Rodin». Consultado el 23 de enero de 2013.
==Notas==
2. ↑ Museo de Orsay. «Camille Claudel, La edad madura». Consultado el 23 de enero de 2013.
3. ↑ Manuel Vicent, El País (3 de abril de 2010). «El beso de mármol de Camille Claudel». Consultado el 23 de enero de 2013.
{{listaref}}
 
==Véxase tamén==
== Enlaces externos ==
{{commons}}
===Ligazóns externas===
* [http://german-uribe.blogspot.com/2010/07/llamarse-camille-claudel.html Llamarse Camille Claudel] Artículo del escritor [[Germán Uribe]]
* [http://wwwgerman-uribe.blogspot.com/2010/07/llamarse-camille-claudel.frhtml Llamarse "Camille Claudel] porArtigo Reine-Mariedo escritor [[Germán Paris"Uribe]] {{fres}}.
* [http://www.camilleclaudel.assocamille-claudel.fr/ ''Asociación "Camille Claudel'' por Reine-Marie Paris"] {{fr}}.
* [http://www.estudipuchecamilleclaudel.comasso.fr/camille/Camille/Camille,_el_cortometraje.html ''Web del cortometraje 'Camille', sobreAsociación Camille Claudel''] {{ca}} {{en}}{{fr}}.
*[http://www.estudipuche.com/camille/Camille/Camille,_el_cortometraje.html ''Web del cortometraje 'Camille', sobre Camille Claudel''] {{ca}} {{en}}{{fr}}.
 
{{NF|1864|1943|Claudel, Camille}}
 
 
[[Categoría{{ORDENAR:Personalidades da escultura|Claudel, Camille]]}}
[[Categoría:Personalidades da escultura]]
[[Categoría:Nados no departamento de Aisne]]
[[Categoría:Nados en 1864]]
[[Categoría:Finados en 1943]]
99.194

edicións