Diferenzas entre revisións de «Día Internacional dos Traballadores»

ortogría e arranxiños
(ortogría e arranxiños)
O '''Día Internacional dos Traballadores''' ou '''Día Internacional do Traballo''' ou '''Primeiro de Maio''', é a festa por antonomasia do [[movemento obreiro]] mundial.
 
Desde o seu establecemento na maioría de países (aínda que a consideración de día festivo foi en moitos casos tardía) por acordo do Congreso Obreiro Socialista da [[Segunda Internacional]], celebrado en [[París]] en [[1889]], é unha xornada de loita reivindicativa e de homenaxe ós ''Mártires de Chicago'', sindicalistas [[anarquismo|anarquistas]], que foron axusticiados nos [[Estados Unidos de América - United States of America|Estados Unidos]] pola súa participación nas xornadas de loita pola consecución da xornada laboral de oito horas que tiveron a súa orixe na [[folga laboral|folga]] iniciada o [[1 de maio]] de [[1886]] e o seu punto álgidoálxido tres días máis tarde, o [[4 de maio]], na [[Revolta de Haymarket]] en [[Chicago]]. As xornadas foron realizadas seguindo o éxito que tivera o movemento sindical no [[Canadá]], cunha campaña semellante a partir do [[1872]] ([http://www.nupge.ca/news_2003/n01se03a.htm]) a favor do día laboral limitado e dos dereitos sindicais.
 
É curioso que nos Estados Unidos non se celebra esta conmemoración. Alí celebran o ''[[Labor Day]]'' o primeiro luns de setembro desde [[1882]], nunha parada realizada en [[Nova York]] e organizada pola [[Nobre Orde dos Cabaleiros do Traballo]] (''Knights of Labor'', en inglés). O presidente [[Grover Cleveland]], propiciou a celebración en setembro por temor a que a data de maio reforzase o movemento [[socialismo|socialista]] nos Estados Unidos.
O 1° de maio de 1886, 200.000 traballadores iniciaron a folga mentres que outros 200.000 obtiñan esa conquista coa simple ameaza de paro.
 
En Chicago, onde as condicións dos traballadores eran moito peorpeores que noutras cidades do país, as movilizacións seguiron os días 2 e 3 de maio. A única fabrica que traballaba era a fábrica de maquinaria agrícola McCormik que estaba en folga desde o 16 de febreiro porque querían descontar ós obreiros unha cantidade para a construción dunha igrexa. A produción mantíñase a base de [[esquirol]]es. O día 2 a polícia disolvera violentamente unha manifestación de máis de 50.000 persoas e o día 3 celebrábase unha concentración en fronte asdas súas portas. Cando estaba na tribuna o anarquista [[August Spies]] soou a sirena de saída dunha quenda de rompefolgas. Os concentrados lanzáronse sobre os ''scabs'' (amarelos) comezando unha pelexa campal. Unha compañía de policías, sen aviso algún, procedeu a disparar a pelacorpoqueimarroupa sobre a xente producindo 6 mortos e varias decenas de feridos.
 
O redactor do ''[[Diario dos traballadores]]'' Fischer correu ao seu xornal onde onde redactou unha proclama (que logo utilizaríasese utilizaría como principal proba acusatoria no xuízo que lleo levou á forca) imprimindo 25.000 [[octavilla]]s. A proclama dicía:
{{Cita|
''Traballadores: a guerra de clases comezou. Onte, fronte á fábrica McCormik, fusilouse ós obreiros. ¡O seu sangue pide vinganza!
 
 
''Se se fusila ós traballadores, respondamos de tal xeito que os amos recórdenoo recorden por moito tempo.
 
 
 
Estes feitos represivos foron apoiados por unha campaña de prensa con citas como:
{{Cita|''Que mellores sospeitosos que a plana maior dos [[anarquista]]s. ¡Á forca os brutos asasinos, rufiáns vermellos [[comunismo|comunistas]], monstros sanguinarios, fabricantes de bombas, xentuza que non son outra cousa que oos rezagorestos de [[Europa]] que buscou as nosas costas para abusar da nosa hospitalidade e desafiar á autoridade da nosa nazónnación, e que en todos estes anos non fixeron outra cousa que proclamar doutrinas sediciosas e perigosas!''|}}
 
A Prensa reclamaba un xuízo sumario por parte da [[Corte Suprema]], responsabilizando a oito anarquistas e a todas as figuras prominentes do movemento obreiro.
 
O [[21 de xuño]] de 1886, iniciouse a causa contra 31 responsables (que logo quedron nos 8 anteditos). As irregularidades no xuízo foron moitas, violándose todas as normas procesais de forma e de fondo, tanto que chegou a ser cualificado de xuízo farsa. Os xulgados foron declarados culpables. Tres deles foron condenados a prisión e cinco á horca.forca:
 
;Condenados a prisión:
;Prisión:
* [[Samuel Fielden]], [[Inglaterra|inglés]], 39 anos, pastor [[metodista]] e obreiro textiltéxtil, condenado a cadea perpetua.
* [[Oscar Neebe]], estadounidense, 36 anos, vendedor, condenado a 15 anos de traballos forzados.
* [[Michael Swabb]], [[Alemaña|alemán]], 33 anos, [[tipografía|tipógrafo]], condenado a cadea perpetua.
 
;ACondenados matara morte na forca:
O [[11 de novembro]] de [[1887]] consumouse a ejecuciónexecución de:
* [[Georg Engel]], alemán, 50 anos, tipógrafatipógrafo.
* [[Adolf Fischer]], alemán, 30 anos, [[xornalista]].
* [[Albert Parsons]], estadounidense, 39 anos, xornalista, esposo da mexicana [[Lucy González Parsons]]. Aínda que se probou que non estivo presente no lugar, entregouse para estar cos seus compañeiros e foi xulgado de igual xeito.
 
 
Relato da execución por [[José Martí]], corresponsal en Chicago do xornal ''[[La Nación (Arxentina)|La Nación]]'' de [[Bos Aires]] ([[Arxentina]]):
Relato da execución por [[José Martí]], corresponsal en Chicago do xornal ''[[A Nación (Arxentina)|A Nación]]'' de [[Bos Aires]] ([[Arxentina]]): {{Cita|''...saen das súas celas. Danse a man, sorrín. Lenlles a sentenza, suxéitanlles as mans por detrás con esposas, cínguenlles os brazos ao corpo cunha faixa de coiro e póñenlles unha mortaxa branca como a túnica dos catecúmenos cristiáns. Abaixo está a concorrencia, sentada en ringleira de cadeiras diante do cadalso como nun teatro... Firmeza no rostro de Fischer, pregaria no de Spies, orgullo no do Parsons, Engel fai un chiste en relación coa súa caperucha, Spies grita: "a voz que ides sufocar será máis poderosa no futuro que cantas palabras puidese eu dicir agora». Báixanlles as caperuchas, logo un aceno, un ruído, a trampa cede, os catro corpos caen e balancéanse nunha danza espantable...''|}}
 
Relato da execución por [[José Martí]], corresponsal en Chicago do xornal ''[[A Nación (Arxentina)|A Nación]]'' de [[Bos Aires]] ([[Arxentina]]): {{Cita|''...saen das súas celas. Danse a man, sorrín. Lenlles a sentenza, suxéitanlles as mans por detrás con esposas, cínguenlles os brazos ao corpo cunha faixa de coiro e póñenlles unha mortaxa branca como a túnica dos catecúmenos cristiáns. Abaixo está a concorrencia, sentada en ringleira de cadeiras diante do cadalso como nun teatro... Firmeza no rostro de Fischer, pregaria no de Spies, orgullo no do Parsons, Engel fai un chiste en relación coa súa caperucha, Spies grita: "aA voz que ides sufocar será máis poderosa no futuro que cantas palabras puidese eu dicir agora». Báixanlles as caperuchas, logo un aceno, un ruído, a trampa cede, os catro corpos caen e balancéanse nunha danza espantable...''|}}
 
O Crime de Chicago custou a vida de moitos traballadores e dirixentes sindicais; non existe un número exacto, pero foron miles os despedidos, detidos, procesados, feridos de bala ou torturados. A maioría eran inmigrantes: [[italia]]nos, [[España|españois]], [[Alemaña|alemáns]], [[Rusia|rusos]], [[Irlanda|irlandeses]], [[Israel|xudeus]], [[Polonia|polacos]] e eslavos.
Na actualidade, case todos os países democráticos rememoran o 1º de maio como a orixe do movemento obreiro moderno. Estados Unidos, Reino Unido e o Principado de Andorra son os únicos países (do mundo occidental), que non o lembran de xeito activo.
 
En [[1954]], o papa católico [[Pío XII]] apoiou tacitamente esta xornada de memoria colectiva ó declarala como festividade de [[San Xosé Obreiro]]. Últimamente vénse denominando a estaeste día como '''Día Internacional do Traballo'''.
 
== Outros mártires ==
</gallery>
</center>
 
== Notas ==
{{Listaref}}
 
== Véxase tamén ==
93.519

edicións