Diferenzas entre revisións de «Arte de paisaxes»

m (r2.7.2) (Bot: Engado: es:Pintura del paisaje)
=== Renacemento ===
[[Ficheiro:Albrecht Altdorfer 001.jpg|thumb|250px|«Paisaxe panorámico» propio da [[Escola do Danubio]]: ''[[A batalla de Alexandre en Issos]]'' de [[Albrecht Altdorfer]], [[1528]]-[[1529]], [[Pintura ao óleo|óleo]] sobre [[táboa (pintura)|táboa]], 158,4 x 120,3 cm, [[Alte Pinakothek]], [[Múnic]].]]
A paisaxe adquiriu autonomía iconográfica no [[século XVI]]. Na súa forma realista, débese sobre todo á arte [[Pintura flamenca|flamenca]] e [[Alemaña|alemá]], por exemplo, [[Alberto Durero]], que deixou numerosas [[acuarela]]s de paisaxes. Na súa forma idealizada de inspiración clásica, é algo que debe atribuírse a [[Italia]], sendo [[OEl Perugino]], mestre de [[Rafael Sanzio|Rafael]], un dos máis destacados elaboradores de vastos espazos nos que se situaban os personaxes, cunha forte acentuación da paisaxe. En [[Venecia]], coa súa luz cambiante sobre as augas, aínda que a paisaxe seguiu sendo fondo de obras e non o seu motivo principal, se esmeraronesmeráronse por lograr realismo reflectindo vistas da [[lagoa]], as súas rúas e monumentos, así como a «terra firme», e dos fenómenos atmosféricos como ocorre con ''[[A tempestadetreboada (pintura)|aA tormentatreboada]]'' que xa desdedende o [[século XVI]] dá nome ao cadro máis coñecido de [[Giorgione]].
 
Nesta época, a paisaxe serviu para expresar as [[utopía]]s urbanas e políticas emerxentes. A miúdo «percibido» a través do marco das xanelas nos cadros que representaban escenasesceas interiores, foi conseguindo un papel cada vez máis importante, até ocupar toda a superficie da tea. Paralelamente, os personaxes das escenas relixiosas en exterior foron «encollendo» até non estar máis que simbolizados polos elementos da paisaxe, p.e. [[JesúsXesús de Nazaret]] por unha montaña. Pero, como se ve, a paisaxe seguía sendo só parte dun [[Pintura de historia|cadro de historia]] ou dun [[Retrato pictórico|retrato]].
 
En [[FlandesFlandres]], a primeira representación da paisaxe independente foi a de [[Joachim Patinir]], cuxas composicións relixiosas ou [[Mitoloxía|mitológicasmitolóxicas]] están totalmente dominadas pola representación realista da natureza, até o punto de que a escenaescea é mero «pretexto» para representar unha «paisaxe panorámicopanorámica» ou «xeográficoxeográfica», desdedende un punto de vista moi elevado. Na xeración seguinte, algunhas [[EscenaEscea de xénero|obras de xénero]] de [[Pieter Brueghel o Vello]] a figura humana queda reducida á insignificancia, sendo o importante a paisaxe representada, igualmente panorámicopanorámica e desdedende punto de vista alto, como ocorre por exemplo en [[Os cazadores na neve|''O inverno'']] do ciclo de estacións do ano. Ha de mencionarse tamén a [[Escola do Danubio]] ou «danubiana», na que autores como [[Albrecht Altdorfer]] ou [[Lucas Cranach o Mozo]] segueseguen co tipo de «paisaxe panorámicopanorámica», con amplas extensións de terreo percibidas desdedende o alto.
 
Na [[pintura española]] non abunda a paisaxe, limitándose a representacións de interese [[Topografía|topográfico]] ou [[Botánica|botánico]]. Pero si cabe mencionar unha paisaxe «pura» que atraeu grandemente a atención, séculos despois, de [[Surrealismo|surrealistas]] e [[Expresionismo|expresionistas]]: a ''[[Vista de Toledo]]'' que pintou [[O Greco]] ao final da súa vida. Os monumentos aparecen con certo detalle, pero rodeados por un campo resolto a través de manchas de cor verde, o mesmo que o ceo son manchas de azul e todo iso bañado por unha luz tormentosa.
 
=== Barroco ===
15.286

edicións