Diferenzas entre revisións de «Arte de paisaxes»

 
=== Renacemento ===
[[Ficheiro:Albrecht Altdorfer 001.jpg|thumb|250px|«Paisaxe panorámico» propio da [[Escola do Danubio]]: ''[[A batalla de AlejandroAlexandre en Issos]]'' de [[Albrecht Altdorfer]], [[1528]]-[[1529]], [[Pintura ao óleo|óleo]] sobre [[táboa (pintura)|táboa]], 158,4 x 120,3 cm, [[Alte Pinakothek]], [[Múnic]].]]
A paisaxe adquiriu autonomía iconográfica no [[século XVI]]. Na súa forma realista, débese sobre todo á arte [[Pintura flamenca|flamencoflamenca]] e [[Alemaña|alemánalemá]], por exemplo, [[Alberto Durero]], que deixou numerosas [[acuarela]]s de paisaxes. Na súa forma idealizada de inspiración clásica, é algo que debe atribuírse a [[Italia]], sendo [[O Perugino]], mestre de [[Rafael Sanzio|Rafael]], un dos máis destacados elaboradores de vastos espazos nos que se situaban os personaxes, cunha forte acentuación da paisaxe. En [[Venecia]], coa súa luz cambiante sobre as augas, aínda que a paisaxe seguiu sendo fondo de obras e non o seu motivo principal, se esmeraron por lograr realismo reflectindo vistas da [[lagoa]], as súas rúas e monumentos, así como a «terra firme», e dos fenómenos atmosféricos como ocorre con [[A tempestade (pintura)|a tormenta]] que xa desde o [[século XVI]] dá nome ao cadro máis coñecido de [[Giorgione]].
 
Nesta época, a paisaxe serviu para expresar as [[utopía]]s urbanas e políticas emerxentes. A miúdo «percibido» a través do marco das xanelas nos cadros que representaban escenas interiores, foi conseguindo un papel cada vez máis importante, até ocupar toda a superficie da tea. Paralelamente, os personaxes das escenas relixiosas en exterior foron «encollendo» até non estar máis que simbolizados polos elementos da paisaxe, p.e. [[Jesús de Nazaret]] por unha montaña. Pero, como se ve, a paisaxe seguía sendo só parte dun [[Pintura de historia|cadro de historia]] ou dun [[Retrato pictórico|retrato]].
15.286

edicións