Diferenzas entre revisións de «Disquete»

sen resumo de edición
m (Bot: Engado: ckb:فلۆپی دیسک)
Os disquetes (cuxo nomee foi escollido para ser similar á palabra "[[casete]]"), gozaron dunha gran popularidade nas décadas dos oitenta e os noventa, usándose en [[ordenador doméstico|ordenadores domésticos]] e [[ordenador persoal|persoais]] ("PC") talles como [[Apple II]], [[Apple Macintosh|Macintosh]], [[Commodore 64]], [[Commodore Amiga|Amiga]] e [[IBM PC]] para distribuír [[software]], transferir datos entre ordenadores e crear pequenas [[copia de seguridade|copias de seguridade]]. Antes da popularización dos [[disco duro|discos duros]] nos PC, os disquetes usábanse para almacenar [[sistema operativo|sistemas operativos]], [[aplicación informática|aplicacións informáticas]] e outros datos. Moitas PC almacenaban de forma permanente o [[núcleo (computación)|núcleo]] dos seus sistemas operativos en [[memoria ROM|memorias ROM]], pero gardaban os seus sistemas operativos nun disquete, como ocorría con [[CP/M]] ou, posteriormente, con [[DOUS]].
 
Tamén foi usado na industria dos [[videoxogo]]s, cando [[Nintendo]] fixo un formato propio de disquete, parecido ao actual de 3 1/2, para usar cun périferico deseñado para a consola [[Famicom]] chamado [[Famicom Disk Drive]]. PorénNo entanto, só se lanzo en [[Xapón]]. Tamén se vendían disquetes en branco, para gravar xogos na rúa, mediante máquinas automáticas instaladas nalgúns lugares de Xapón.
 
Coa chegada da década dos noventa, o aumento do tamaño do software fixo que moitos programas distribuísense en conxuntos de disquetes. Cara ao final dos noventa, a distribución do software foi migrando gradualmente cara ao [[CD-ROM]], e introducíronse formatos de copias de seguridade de maior densidad, como os [[disco Zip|discos Zip]] de [[Iomega]]. Coa chegada do acceso total á [[Internet]], das redes [[Ethernet]] baratas e das [[memoria USB|memorias USB]], os disquetes deixaron de ser necesarios para a transferencia de datos. A partir de entón, as copias de seguridade empezaron a realizarse en [[cinta magnética|cintas magnéticas]] de alta capacidade como [[cinta de audio digital|cintas de audio digitales (DAT)]] ou ''[[streamer]]s'', ou a escribirse en [[Disco compacto|discos compactos (CD)]] ou [[DVD]]. Un intento a finais dos noventa (sen éxito no mercado), de continuar cos disquetes foi o [[SuperDisk]] (LS-120), cunha capacidade de 120 MB (en realidade 120.375 MiB 6848 cilindros x 36 bloques/cilindro x 512 bytes, sendo o lector compatible cos disquetes estándar de 3½ pulgadas.
103.099

edicións