Abrir o menú principal

Cambios

arranxos
Foi unha [[cidade-estado]] independente, incorporada ao [[Argólida|distrito de Argólida]] por [[Roma Antiga|Roma]]. O seu territorio, bastante reducido, recibía o nombre de '''Epidauria''', e limitaba ao oeste con [[Argólida]], ao norte con [[Corinto]], ao sur con [[Trecén]], e ao leste co [[golfo Sarónico]]. Estaba situada nunha pequena península que formaba unha chaira con viñas e montañas. O porto estaba na parte norte da península, ben protexido. A cidade orixinal estaba limitada a parte da península, pero se estendeu ao norte e ao sur.
 
Estaba só a seis horas en barco de [[Atenas]], e cerca de [[Exina]] e [[Argos (Grecia)|Argos]] (a esta última estaba unida por unha bona vía), e todo isto contribuiucontribuíu á súa importancia.
 
== Mitoloxía ==
 
Segundo [[Aristóteles]] foi unha colonia [[caria]] que se chamou '''Epícaro'''.<ref>Aristóteles, fr. 491</ref> [[Estrabón]] di que o seu antigo nome foi ''Epitauros''. Pero despois, segundo Aristóteles, foi [[colonización|colonizada]] por [[Xonia|xonios]] (despois do retorno dos [[Heráclidas]]), procedentes da Tetrápolis ática.<ref>A Tetrápolis ática estaba formada polos [[demo (Grecia)|demos]] de [[Maratón (Grecia)|Maratón]], Énoe, Probalinto e Tricorinto</ref> En xeral crese que foi colonizada por xonios que foron expulsados poospolos [[dorio]]s. [[Pausanias (xeógrafo)|Pausanias]] di que en tempos da invasión dos dorios estaba gobernada por Pitireo, descendente de [[Ion (mitoloxía)|Ion]], e fillo de [[Xuto (mitoloxía)|Xuto]], que entregou o país a Deifontes e aos arxivos, e retirouse a Atenas coa súa zentexente.<ref>Pausanias, ''[[Descrición de Grecia]]'' vii, 26, 11-12.</ref>
 
Deifontes preséntase como muller de [[Témeno]] (casado coscoa sússúa filla Hirneto), ao que correspondeu Argos no reparto das conquistas dorias; as desgrazas de Deifontes foron obxecto das historias dos poetas tráxicos.
A cidade foi gobernada por reis, pero máis tarde a oligarquía substituiusubstituíu á monarquía. Máis tarde foi gobernada por tiranos.
 
Cítase no ''Catálogo de naves'' como "Epidauro dos bos viñedos".<ref>[[Homero]], ''[[Ilíada]]'', ii, 561</ref>
[[Ficheiro:Epidauros-Stadion-1.JPG|thumb|esquerda|300px|right|Estadio de Epidauro.]]
 
Epidauro foi sempre fiel aliada de [[Esparta]] mentres que coa súa metrópole, [[Argos (Grecia|AQrgosArgos), rompeu relacións despois da instauración nesta cidade da [[democracia grega|democracia]]. A cidade de Epidauro estaba gobernada por ''artinos'' (''artynae'') que presidían un Consello de 180 membros; os habitantes originaisorixinais non dorios eran os ''konípodes'', que traballaban a terra para os seus amos dorios, pero non eran esclavosescravos.
 
Nas [[Guerras Médicas]] a cidade enviou oito naves á [[Batalla de Artemisio]], 800 homes á [[Batalla de Platea|Platea]] e 10 barcos á [[batalla de Salamina|Salamina]]. Ao acabar a guerra, [[Salamina (isla)|Salamina]] aliouse con Esparta e entrou na [[Liga do Peloponeso]], contra Atenas e a [[confederación de Delos]]. Tomou parte no "asunto de [[Corfú|Corcira]]" e proporcionou [[trirreme]]s a Corinto. Epidauro constituiuconstituíu un punto neurálxico do enfrontamento entre Atenas e Esparta.
 
No 419 a.C., durante a [[Guerra do Peloponeso]], os arxivos intentaron conquistar a cidade, pero foron rexeitados.
En 243 a.C. Epidauro reuniu á [[Liga Aquea]]. No verán do 225 a.C. foi tomada por [[Cleómenes III]], rei de Esparta.<ref>[[Polibio]], ii, 3,52.</ref> E converteuse en aliada de [[República Romana|Roma]].
 
Baixo dominio romano perdera toda importancia e era practicamente o porto do templo de Asclepio. Pausanias dá unha lista dos seus edificios principais: o templo de [[Atenea]] Cisea na [[acrópole]], o templo de [[Dioniso]], o de Artemisa, o de Afrodita e, por suposto, o de Asclepio, nas aforas; e o de Hera no porto,<ref>Pausanias, ii, 29,1</ref> probabementeprobabelmente no actual Cabo Nicolau.
 
Na cidade había tamén [[ximnasio (Antiga Grecia)|ximnasio]], [[palestra]], teatro, construído aproveitando a vertente dunha montaña, cun diámetro de 112 metros e 32 filas de asentos na parte baixa, 20 na parte central e 24 na superior, con capacidade para 12.000 espectadores, e o [[proscenio]].
[[Publio Cornelio Escipión Emiliano|Escipión Emiliano]] visitouna en 168 - 167 a.C., na mesma época que outros grandes lugares do helenismo, como [[Atenas]], [[oráculo de Delfos|Delfos]] e [[Olimpia]].<ref>''Ibid.'' XXX, A, II, 10, 4).</ref> En 87 a.C., foi arrasada por [[Sila]], que saqueou o tesouro do templo.
 
A última mención de Epidauro remóntase ao [[século VI]], no ''Synekdemos'' de [[Hierocles]], unha obra que describe as divisiónesdivisións administrativas do [[Imperio bizantino]].
 
== Arqueoloxía ==
[[Ficheiro:Epidaurus Theater.jpg|thumb|450px|Teatro de Epidauro.]]
 
As ruínas de Epidauro foron esacavadasescavadas a partir do [[século XIX]], e permititonpermitiron descubrir as ruínas do santuario de [[Asclepio]], dun templo de [[Artemisa]], dun ''[[tholos]]'', dun templo de [[Afrodita]] e, sobre todo, do [[teatro de Epidauro|teatro]].
 
Di Pausanias que no recinto do ''[[tholos]]'' había unhas estelas cos nomes dos que foran curados por Asclepio, e que estaban escritos en [[dórico (dialecto)|lingua doria]].<ref>Pausanias, ii, 27,3</ref> Nas escavacións acháronse moitas inscriciónesinscricións en dialecto arxivo, que pertence ao grupo dorio, propio de Epidauro, que o confirman.<ref>[[Inscricións Gregas|IG]],IV<sup>2</sup> 121-124 e 125-126</ref>
 
O teatro de Epidauro figura entre os mellore conservados de Grecia. Na antigüidade era xa célebre pola harmonía das súas proporcións. Foi concibido polo arquitecto e escultor [[Policleto o Mozo]] a metade do século IV, igualmente responsábel da ''tholos'', destacábel polas súas columnas [[orde corintia|corintias]] adornadas con belos [[capitel]]is.
49.236

edicións