Diferenzas entre revisións de «Florbela Espanca»

→‎Obra: (un pouco máis de tradución)
(→‎Obra: (un pouco máis de tradución))
==Obra==
[[Ficheiro:Florbela por Apeles Espanca.jpg|thumb|Florbela nun deseño do seu irmán Apeles Espanca.]]
Autora de poemas, artigos na prensa, traducións, epístolas e un diario, Florbela Espanca antes que nada foi poetisa. É á súa poesía, case sempre en forma de [[soneto]], á que ela debe a fama e o recoñecemento. A temática abordada é principalmente amorosa. O que máis lle preocupa aá autora é o amor e os ingredientes que romanticamente lle son inherentes: soidade, tristeza, saudade, sedución, desexo e morte. A súa obra abrangue tamén poemas de sentido patriótico, mesmo algúns en que é visíble o seu patriotismo local: o soneto “No meu Alentejo” é unha glorificación da terra natal da autora.
 
Soamente dúas antoloxías, ''[[Livro de Mágoas]]'' (1919) e ''[[Livro de Sóror Saudade]]'' (1923), foranforon publicadas en vida da poetisa. Outras, ''[[Charneca em Flor]]'' (1931), ''Juvenília'' (1931) e ''Reliquiae'' (1934) saíransaíron só tras o seu pasamento. Toda a obra poética de Florbela foi reunida por Guido Battelli nun volume chamado ''Sonetos Completos'', publicado por vez primeira en 1934. En 1978 xa saíran 23 edicións do libro<ref name="Saraiva">António José Saraiva, Óscar Lopes. História da Literatura Portuguesa. 9ª ed. Porto: Porto Editora, 1976. p. 967.</ref>. As pezas anteriores ás primeias publicacións da poetisa foran reconstituídas por Mária Lúcia Dal Farra, que en 1994 editou o texto de ''[[Trocando Olhares]]''.
 
A prosa de Florbela exprímese atravésa través do conto (en queonde domina a figura do irmão da poetisa), dun diario, que antecede aá súa morte, e en cartas varias. Algunhas pezas da súa correspondencia son de natureza familiar, outras tratan de questiónscuestións relacionadas coa súa produción literaria, quersexa nun sentido interrogativo quantoen canto á súa qualidade, quersexa quanto asobre aspectos maismáis prácticos, como a súa publicación. Nas diferentes manifestacións epistolares sobresaemsobresaen qualidadescualidades que nennon sempre están presentes na restante produción en prosa - naturalidade e simplicidade<ref name="Galvao" />.
[[António José Saraiva]] e [[Óscar Lopes]] na súa ''História da Literatura Portuguesa''<ref name="Saraiva" /> descrébendescriben a Florbela Espanca como sonetista de “laivos anterianos”parnasianos”<ref name="Saraiva" /> e semellante a [[António Nobre]]. Admiten que foi “unha das maismáis notábeisnotabeis personalidades líricas isoladasilladas, pola intensidade dun emotivo erotismo feminino, sen precedentes emen [[Portugal]], con tonalidades ora egoístas ora dunhdunha sublimada abnegación que aindaaínda lembra Sóror Mariana, ora dunha expansión de amor intenso e instábelinestábel(...)”<ref name="Saraiva" />.
 
A obra da Florbela “precede“procede de lonxe e estimula un maismáis recente movemento de emancipacipación literaria da muller, exprimindo nos seus acentos maismáis patéticos a imensa frustración feminina das ([...)] opresivas tradicións patriarcais.”<ref name="Saraiva" />
Rolando Galvão, autor dun artigo sobre Florbela Espanca publicado na páxina electrónica ''Vidas Lusófonas''<ref name="Galvao" />, caracteriza así a obra florbeliana:
 
“Como dicendin varios estudiosos da súa persoa e obra, Florbela xurdexorde desligada de preocupacións de contido humanista ou social. Inserida no seu mundo pequeno burgués, como evidencíaevidencia nos varios retratos que de si fazfai ao longo dos seus escritos. Non manifesta interese pola política ou polos problemas sociais. Diz-seDise conservadora. ([...)] O seu egocentrismo, que non retira beleza á súa poesía, é por demaisdemasiado evidente para non ser referenciadomencionado practicamente por todos. Sedenta de gloria, dizdi Henrique Lopes de Mendonça, transcrito por Carlos Sombrio.
 
Na súa escrita hai un certo número de palavraspalabras ennas que insiste incessantemente. Antes de mais, o EU, presente, dir-se-á, en quase todas as pezas poéticas. Largamente repetidos vocábulos reflexos da paixón: alma, amor, saudade, bicos, versos, poeta, e varios outros, e os que deles derivam. Escritos de ámbito para alén dos que caracterizan esa paixón non son abundantes, particularmente na obra poética. Salvo no que se refere ao seu Alentexo. Non se coloca como observadora distante, mesmo quando tal parece, exterior a feitos, ideias, acontecimentos.”<ref name="Galvao" />
 
O autor do artigo lembra tamén a correspondencia da poetisa co irmán, Apeles, e cunha amiga próxima, que apenas viu en retrato. Repara que os excesos verbais da escritora son provocados pola súa imoderación para exprimir unha paixón. A súa exaltación do amor fraternal é considerada fora do común. Galvão repara que eses limites alargados na expresión do amor, da amizade e das afeicións, son na obra florbeliana unha constante<ref name="Galvao">{{cita web |url=http://www.vidaslusofonas.pt/florbela_espanca.htm |publicado=Vidaslusofonas.pt |obra= |autor=Galvão, Rolando |título="Florbela Espanca" (biobibliografia) |data= |dataacceso=22 de xullo de 2009}}</ref>
1.480

edicións