Diferenzas entre revisións de «Teoloxía»

elimino ligazón a homónimos
(elimino ligazón a homónimos)
* ''Teoloxía'' como denominación do pensamento mitolóxico inmediatamente previo á [[Filosofía]], nun sentido pexorativo, e sobre todo usado para chamar ''teólogos'' aos pensadores antigos non-filósofos (como [[Hesíodo]] e [[Ferécides de Siros]]).
 
O termo teoloxía, xa que logo, non é inicialmente de orixe cristiá . Só a través dun proceso progresivo imponse tanto en Oriente como en Occidente o uso cristián do termo “teoloxía”. Para [[Clemente de Alexandría]], indica o “coñecemento das cousas divinas”. Para [[Orixes]] expresa a “verdadeira doutrina sobre Deus e sobre Xesucristo como Salvador”. Corresponde a [[Eusebio de Cesarea]] o privilexio de aplicar por primeira vez o atributo ''theologos'' a [[JuanXoán Evanxelista]], xa que no seu evanxeo escribiu unha “eminente doutrina sobre Deus”. A partir del, a teoloxía indicará a verdadeira doutrina, a cristiá, en oposición á falsa doutrina que ensinaban os pagáns e os herexes.
 
O termo teoloxía é unha palabra composta que, no seu significado literal, pode indicar un falar de Deus, ou ben un discurso sobre Deus. Se en termos xerais a teoloxía é unha reflexión sobre Deus (e neste sentido existe tamén unha teoloxía filosófica), no sentido máis corrente da [[Igrexa Católica Romana|Igrexa católica]] é unha reflexión que intenta coñecer e comprender a fe a partir da razón. Así pois, a teoloxía presupón a fe como fundamento experiencial e intenta nela e a través dela o coñecemento e a comprensión da fe. Noutras palabras, é unha actividade intelectual, metódica e crítica que presupón a adhesión á fe católica. Para indicala sinteticamente, resúmese a miúdo á fórmula de [[Anselmo]]: ''[[“Fides quaerens intellectum”]]:'' (a teoloxía é a vontade da fe de comprender).
 
[[Agstiño de Hipona|Santo Agostiño]] tomou o concepto ''teoloxía natural'' (''theologia naturalis'') da grande obra «''Antiquitates rerum divinatum''», de [[M. Terencio Varrón]], como única teoloxía verdadeira de entre as tres presentadas por Varrón: a mítica, a política e a natural. Sobre esta, situou a ''teoloxía sobrenatural'' (''theologia supernaturalis''), baseada nos datos da revelación e xa que logo considerada superior. A ''teoloxía sobrenatural'', situada fose do campo de acción da Filosofía, non estaba por baixo, senón por encima desta, e considerábaa a súa serva, que a axudaría na comprensión de Deus.
 
''[[Teodicea]]'' é un termo empregado actualmente como sinónimo de ''teoloxía natural''. Foi creado no [[século XVIII|s. XVIII]] por [[Leibniz]] como título dunha das súas obras: «''Ensaio de Teodicea. Acerca da bondade de Deus, a liberdade do home e a orixe do mal''», aínda que Leibniz referíase con ''teodicea'' a calquera investigación cuxo fin fose explicar a existencia do mal e xustificar a bondade de Deus.
En Occidente, é sobre todo [[Agostiño de Hipona]] o que mantén con forza o sentido relixioso de teoloxía: compréndese a teoloxía como o esforzo por penetrar cada vez máis na intelixencia da Escritura e da Palabra de Deus. Anselmo de Aosta avanza na comprensión da teoloxía e crea o principio básico da teoloxía: ''quaero intelligere ut credam, sede credo ut intelligam'' (busco entender para crer, pero creo para poder entender).
 
A aparición das primeiras universidades no século XII e o comezo da distinción nos estudos escolásticos levará á teoloxía a converterse en cuestionamentos e sentenzas sobre a fe, e a recoñecerse cada vez máis como «ciencia». Convértese así nunha forma de coñecemento racional do dato revelado. O que a fe acolle como don, a teoloxía explícao utilizando as leis da comprensión racional. Os teólogos identifícanse cos grandes mestres das [[universidade]]s e as ordes monásticas convértense no berce privilexiado para a súa formación. A identificación entre [[bispo]] e teólogos é xa só unha excepción. A doutrina crece na comprensión grazas á axuda da razón, pero, con todo, comeza a primeira gran división entre as escolas teolóxicas, é dicir entre modos distintos de comprender e explicar a mesma [[fe (relixión)|fe]].
 
Percíbese unha acepción particular da palabra «teólogo» a partir do [[século XIX]]. A teoloxía, comprendida case exclusivamente como xustificación da doutrina do Maxisterio, identifica ao teólogo como a aquel que apoia esta doutrina (do Maxisterio) tanto á luz dos principios teóricos da filosofía como no plano da investigación histórica. De todos os xeitos, a súa función vese reducida á de comentador .
52.574

edicións