Diferenzas entre revisións de «Jimi Hendrix»

ortografía
(lig int; formato)
(ortografía)
Autodidacta, dende pequeno escoitou [[Blues]] e [[R&B]] da colección de [[discos]] do seu [[pai]], quen lle mercou a súa primeira [[guitarra]] cando tiña 10 anos. Ó ano seguinte o seu pai foi a unha tenda de música de [[Seattle]] e mercou unha [[guitarra eléctrica]] para Jimi e un [[saxofón]] para él, saxofón que tería que devolver para poder rematar de pagar a guitarra. Inspirouse na innovación de xente como [[B. B. King]], [[Albert King]] e [[T-Bone Walker]] e converteu a [[guitarra eléctrica]] nun instrumento distinto a unha guitarra normal amplificada, que era como se viña utilizando ata o de entón. Sendo aínda [[adolescente]], xa adquirira unha considerable reputación coma guitarrista tocando con xente coma Ike e [[Tina Turner]], [[Little Richard]] ou o mesmo [[B.B. King]].
 
En [[1965]] Jimi formou a súa propia banda, chamada [[Jimmy James and the Blue Flames]]. Chas Chandler, baixista dos Animals, oiulleoíuno tocar e ofreceulle inmediatamente trasladarse a [[Londres]]. Jimi volveu a adoptar o seu verdadeiro nome modificando a ortografía. [[Chas Chandler]] conseguiulle coma baixista a [[Noel Redding]], quen en realidade era un [[guitarrista]] que necesitaba o emprego, e a un batería chamado [[Mitch Mitchell]]. Xuntos formaron [[The Jimi Hendrix Experience]]. Os Experience sacaron o seu primeiro single con Polydor, "Hey Joe" (canción de Tim Robins) chegou ó nº4 das listas. Durante 1967 conseguiu outros tres singles de éxito considerados hoxe coma clásicos: "Purple Haze", "The Wind Cries Mary" e "The Burning of the Midnight Lamp".
 
A finais de [[1967]] regresou aos [[EUA]] para tocar no [[festival de Monterrey]]. Ó finalizar a súa actuación prendeulle lume á guitarra, cousa que non fixo moita gracia a un dos seus managers. [[Bill Graham]] fixosefíxose cargo entón da banda contratándoa para telonear durante varias noites ós [[Jefferson Airplane]]. Despois da impresionante actuación de Jimi na primeira noite, os Airplane retiraronseretiráronse do cartel.
 
En [[1969]] Jimi, canso dos [[Experience]], separouse e sacou un disco en directo con [[Bill Cox]] ó [[baixo]] e [[Buddy Miles]] á [[batería]] que non tivo moito éxito. De mala gana volve a reunir ós [[Experience]], pero comeza a eludir as actuacións en directo. Instala en [[Nova Iork]] os seus propios estudios ("Electric Lady Studios") e dedicase a gravar.
 
O 18 de setembro de [[1970]] morre coma consecuencia dunha inxestión masiva de [[barbitúricos]], afogado no seu propio vómito. TruncabaseTruncábase deste modo a carreira do máis grande guitarrista de tódolos tempos.
 
En realidade só os catro primeiros discos forónforon sacados en vida, os demais son obras póstumas.
 
Ademais dos álbums oficiais hai unha chea de discos con recompilacións, actuacións en directo, festivais...Incrible e afortunadamente hai moitísimos discos en directo non oficiais cun son que xa o quixeran moitos grupos para os seus directos oficiais.
 
== Equipo ==
A maior parte da súa carreira Jimi tocou con [[Fender Stratocaster]] normais (preferentemente brancas) postas ó revés e coas cordas en orden inverso, xa que era [[zurdo]]. Usou tamén unha [[Fender Jaguar]], [[Gibson Les Paul]], [[Gibson SG]] e a [[Gibson Flying V]] para zurdos (élel chamabaachamábaa o meu anxo voador).
 
Coma amplificadores usaba seis [[bafles]] Marshall de 4 x 12, un monitor de 4 x 12 e nada menos que catro cabezas para poder manter o equipo funcionando nos concertos, xa que o puña ó máximo controlando o volumenvolume có [[potenciómetro]] da [[guitarra]], así saturaba o amplificador.
Un dos legados de Jimi foi o uso do Wah-Wah entre os guitarristas, usaba modelos Vox ou Crybaby, ademais dun Fuzz-Box para saturar o amplificador. Coma complementos utilizaba un divisor de octavasoitavas, un phaser e un delay analóxico.
 
Jimi, coma moitos grandes guitarristas ([[Eric Clapton]], [[Jeff Beck]]....), faciafacía el mesmo modificacións á electrónica das súas guitarras, experimentando con calquera cousa posible e conseguindo deste modo sons inverosímiles.
 
237.357

edicións