Diferenzas entre revisións de «Igrexa ortodoxa siríaca»

arranxiños
(arranxiños)
[[Ficheiro:DSCN2688 báculo do bispo siríaco de Xerusalén.JPG|thumb|250px|dereita|Báculo do bispo siríaco de Xerusalén]]
 
A '''Igrexa Siríaca''' é unha Igrexa de [[credo]] [[Monofisismo|monofisista]], nada ao redor do antigo patriarcado de [[Antioquía]] e que se remonta nas súas raigames [[semitas|semítica]]s ao menceramencer do cristianismo. É unha das Igrexas que primeiramente se estableceu fóra de [[Palestina]] como unha Igrexa apostólica. Foi en Antioquía onde os seguidores de [[Xesús de Nazareth]] foron chamados cristiáns, tal como se relata nos [[Feitos dos Apóstolos]].
 
== Orixes ==
Segundo as máis antigas tradicións do cristianismo primitivo, a Igrexa de Antioquía é a segunda Igrexa establecida despois de [[Xerusalén]] e a súa preminenciapreeminencia apostólica está fóra de toda dúbida. No ''Chronicon'' de [[Eusebio de Cesarea]] afírmase que o propio [[San Pedro]] se estableceu alí, fundando un bispado e sendo o seu primeiro bispo.
 
No século V, na cristiandade existían patriarcados en [[Alexandría]], [[Constantinopla]], [[Antioquía]] e [[Roma]]. Dende 1293, os patriarcas de Antioquía adoptaron o nome de Ignacio en honra de [[San Ignacio de Antioquía]], martirmártir do século II que deixou diversas cartas onde da testimuñotestemuño do súa condución ao martirio.
 
No ano [[518]], o patriarcado foi obrigado a desprazarse a diversas localidades ata establecerse definitivamente no mosteiro de [[Dayro d-Mor Hananya]], tamén chamado Kurkmo Dayro, en Mardin, [[Turquía]] no século XIII. Tras as persecucións e matanzas de principios de século polos patriotas turcos e os kurdos, en 1957, refuxiouse en [[Damasco]]
O establecemento do cristianismo na India tamén remóntase a antiquísimas tradicións que o vencellan á suposta chegada do apóstolo [[Santo Tomás]] a [[Malankara]] ([[Kerala]]), no ano 52 despoixa de Cristo. Dende o século IV, esta Igrexa recoñece a autoridade do patriarca de Antioquía, que consagra ao ''Catholicos do Leste'', cabeza da [[Igrexa Malankara]].
 
No século II, os textos bíblicos xa circulaban en [[siríaco]], o que se supón que é unha volta aos substratos semíticos dos textos gregos, polo que son moi apreciados polos escrituristas e exéxetasexexetas para entenderen o primeiro cristianismo e a figura e os ditos do Xesús histórico.
 
== Cisma ==
[[Ficheiro:DSC 1523 Catedral siríaca en Damasco.JPG|thumb|250px|dereita|Catedral siríaca en Damasco]]
A Igrexa de Antioquía non aceptou o [[Concilio de Calcedonia]] (451); considerouno unha treizóntraizón aos concilios de [[Nicea]] e [[Éfeso]] e alineousealiñouse coa Igrexa de Alexandría ([[Igrexa Ortodoxa Copta]]) na defensa da única natureza do Verbo Encarnado. A fe de calcedonia que falaba de dúas naturezas en Cristo, foi considerada dualista. Antioquía, Alexandría e Armenia consideraron que se puña en cuestión a unidade da persoa de [[Xesús]], verdadeiro Deus e verdadeiro home. Denunciaron que se estaba perante unha recaída no [[nestorianismo]], a vella herexía nada en [[Bizancio]].
 
O [[Emperador]] apoiou o credo de Calcedonia, o que provocou o exilio dos bispos, incluído o [[Patriarca Mor Severius]] e a persecución dos fieis. Mor Siverius está considerado o ''Togho d-suryoye'', é dicir, ''Coroa dos Siríacos''. Será [[Xacobe Baradeus]] quen marque o renacer da Igrexa. Viaxou a Constantinopla onde se gañou o favor da Emperatriz [[Teodora]], filla dun sacerdote siríaco. Xacobe ordeou aordenou 2 bispos e centos de sacerdotes e diáconos. DesqueDesde que isto aconteceu, a Igrexa Siríaca celebra o 30 de xullo como o día de San Xacobe, conmemorando a súa morte en 578. DaíDe aí deriva o nome, non aceptado polos siríacos, de '''Igrexa Xacobita'''.
 
Os xerarcas eclesiásticos siríacos non recoñeceron a autoridade do patriarcado de Constantinopla e favoreceron o dominio dos exércitos árabes que foron recibidos como auténticos liberadores do xugo do [[Imperio Bizantino]]. É do elevado traballo dos monxes siríacos de onde os sabios musulmáns recibirían a cultura grega, que máis adiante divulgarían na súa expansión cara occidente.
 
Os siríacos tiveron o seu propio cisma interior, unha comunidade aglutinada ao redor do sartego de [[San Marón]] non aceptou o monofisismo, e acabou acubillándose nos bosques do Líbano. Son os [[maronita]]s, que se encontraron os cruzados e que aceptaron, na época do [[Reino Latino de Xerusalén]], a autoridade do [[Papa]]. Aínda que conservan a liturxia siríaca, hoxendíahoxe en día o seu ritual consérvase moi latinizado.
 
== Persecucións e xenocidios ==
 
Co primeiro [[Islam]], o cristianismo siríaco coñeceu unha época de paz e esplendor, pero, co tempo, foi recibindo duros golpes dos [[turcos selxúcidas]], das [[Cruzadas]], dos [[mongolesmongois]], dos [[mamelucos]] e dos [[otomanosotománs]]. Ata a [[idade contemporánea]], o máis terrible foi o sanguinario dominio de [[Tamerlán]], ao redor de 1400. A florecente Igrexa siríaca xamáisxamais volverá a coñecer momentos de gloria.
 
A comezos do século XX, os crentes siríacos estaban confinados en aldeas rurais e en afastadas zonas montañosas, onde gardaban celosamente as súas tradicións, costumes e lingua. Foi sobre estes nos que recaiurecaeu o [[xenocidio]], responsabilidade dos patriotas otomanosotománs. O ano 1915, coñecese como ''sayfo'' ([[espada]]) debido as atrocidades cometidas por turcos e kurdos contra as vilas e aldeas cristiás. Nas cidades, onde aínda existían cristiáns siríacos, a sorte non foi máis favorable: na catedral de Edessa, 3.000 foron queimados vivos.
 
Isto marcou o inhumano ''sefer berlik'' (o éxodo) cara a Siria, Líbano, Iraq, e Palestina. Algúns mesmo atravesaron o [[Atlántico]] e fundaron novas Igrexas nos [[Estados Unidos]]. A [[guerra de Iraq]] deixou as pequenas comunidades siríacas inermes naquel país, ao igual que ás comunidades cristiáns da antiga [[Igrexa de Asiria]]. Esta guerra supuxo o fin da civilización cristiá milenaria en [[Mesopotamia]].
Teñen sete [[sacramento (relixión)|sacramentos]], que se imparten nunha rica e lírica liturxia como signos reais do amor gratuíto de Deus (graza que renova a cada home e á Creación enteira).
 
Os crentes máis devotos conservan diversas formas de culto, entre as que están as sete oracións do día coa ollada cara o Leste. Conservan tamén a prokinesis, ou postraciónprostración, e outros elementos que foron adoptados polo [[Islam]]. O día eclesiástico comeza co solpor. A ''Qurbono'' (eucaristía), é celebrada cada domingo. As vestimentas dos sacerdotes e diáconos son ricas en simbolismo e únicas no contexto da historia das relixións. Os himnos litúrxicos son un auténtico tesouro denominado (''Beth Gazo'') e seguen a ser referencia para os estudosos da espiritualidade cristiá oriental. Nas igrexas siríacas, á diferencia da [[Igrexa Ortodoxa]], non ten iconostasio, o velo do templo descóbrese para dar visión do altar aos fieis como expresión da fusión entre Ceo e Terra.
 
As normas morais baséanse no amor a Deus e ao próximo, incluído o inimigo. Durante o Qborno o bico da paz repártese entre todos os fieis dende a primeira fila ata a derradeira. De mentalidade moi conservadora, os siríacos teñen grande aprecio ao matrimonio e á familia, conservando, ata hai pouco, estruturas amplas a modo de clans. Os sacerdotes poden estar casados, non así os bispos.
 
== Situación actual ==
Neste momento hai uns 200.000 cristiáns siríacos. Existen dúas dioceses en Siria, pero no Líbano e en Iraq a situación é insostible. Refuxiado en Damasco, o patriarca mar Ignacio Zaqqa Ivas I, procura soster unhas comunidades en franca disolución e retroceso. Comprometido co [[ecumenismo]], asinou con [[Xoán Paulo II, papa|Xoán Paulo II]], unha declaración cristolóxica que supuxo un paso decisivo na superación dos malentendidos dogmáticos milenarios.
 
Na India, existen aínda máis dun millón de fieis.
52.362

edicións