Diferenzas entre revisións de «Espartaco»

arranxiñs
m
(arranxiñs)
[[Ficheiro:Spartacus1.jpg|thumbnail|''Espartaco'', por Denis Foyatier, 1830.]]
 
'''Espartaco''' foi un soldado e gladiador do [[século -I|sécuo I a.C.]].
'''Espartaco''' naceu nunha familia de pastores; seguíu a profesión dos pais, mais reducido á miseria enrolouse no exército romano, co que combate en [[Macedonia]] como soldado auxiliar. A dura disciplina a que era obrigado e os numerosos episodios de [[racismo]] que tivo que sufrir na milicia, convencérono para desertar.
 
== Traxectoria ==
'''Espartaco''' naceuNaceu nunha familia de pastores; seguíuseguiu a profesión dos pais, mais reducido á miseria enrolouse no exército romano, co que combate en [[Macedonia]] como soldado auxiliar. A dura disciplina a que era obrigado e os numerosos episodios de [[racismo]] que tivo que sufrir na milicia, convencérono para desertar.
 
== Traxectoria ==
Capturado, foi tratado como ''traidor'' e condenado primeiro como escravo, e logo, arredor do [[- 75|75 a.C.]], foi destinado como [[gladiador]]. Espartaco acabou sendo vendido a [[Lentulus Batiatus]], un organizador de espectáculos residente en [[Capua (antica)|Capua]], onde rexentaba unha escola de gladiadores (ludo). Espartaco foi obrigado a combater contra bestas feroces e contra outros gladiadores, como era uso naquel tempo, para divertir non só o pobo, senón tamén a [[aristocracia]].
 
No ano [[-73|73 a.C.]], Espartaco e arredor de uns 70 individuos, armados, máis escaparon da escola capuana, fuxindo ata refuxiarse nas proximidades do [[monte Vesuvio]], cerca da actual cidade de [[Nápoles]], onde se lles axuntaron outros escravos rurais.
 
O grupo percorreu a comarca, saqueandoasaqueándoa. Logo se destacaron ao lado de Espartaco varios xefes secundarios, de orixe gala, chamados Crixus, Castus, Gannicus e Oenomus. Máis escravos fuxidos uníronse ao grupo ata chegar a formar un exército, suxeríndose un total de 120.000 persoas.
 
Dado que a proporción de escravos a respeitorespecto dos cidadáns romanos era elevada, a rebelión escravista constituíase nun serio perigo para Roma. O [[Senado romano|Senado]] decidíudecidiu enviar un exército de sobre 3.000 homes contra os rebeldes, ao mando do [[pretor]] [[Claudius Glaber]]. Sitiaron os rebeldes no Vesuvio, mais Espartaco conducindo os seus homes do lado contrario do monte, pillou polas costas o exército romano, que masacraría no ataque. Glaber perdeu a vida alí.
 
=== Marcha cara o Norteao norte===
As forzas de Espartaco derrotaron dúas novas lexións enviadas contra eles. Os escravos, que incluían anciáns, nenos e mulleres, retiráronse máis ao Sur para descansar durante o inverno. Na primavera puxeron marcha cara o Norte, con mentes de atinxir a [[Galia]].
 
Alarmado o Senado, enviou dous cónsules contra eles, [[Lucius Gellius Publicola|Gelio Publícola]] e [[Gneo Corneliuo Léntulo Clodiano]], cada un con dúas lexións. Os galos e xermanos, que se separaran, sob mando de Crixus, foron derrotados e mortos, polas lexións de Publicola. Mentres, Espartaco derrotou a Léntulo primeiro, e despois a Publícola, na Italia central, en [[Piceno]]. Seguindo cara o Norte, en Mutina (hoxe [[Módena]]) derrotaron outra lexión, conducida por [[Gaio Cassio Longino]], gobernador da [[Galia Cisalpina]] (o Norte de Italia).
 
=== Retorno ao Sur sur===
En aparienciaaparencia, Espartaco intentaba conducir as súas xente fóra de Italia, cara aá Galia transalpina, e talvez pensaría alcanzar Hispania para unirse á rebelión de [[Quinto Sertorio]]. Porén mudou este plano e retornou para o Sur, segundo as fontes antigas por presións dos seus seguidores. Isto é visto hoxe como un grave erro. Quizais as vitorias anteriores voltáronosvolvéronos confiados de máis. Polo demais, algúns pensan que unha boa parte do grupo, conseguíuconseguiu cruzar os Alpes e regresar aos seus países.
 
O resto marchou cara o Sur, derrotando dúas lexións máis mandadas por [[Marco Licinio Craso]], que era naquela altura a persoa máis rica de Roma. A finais do ano [[- 72|72 a.C.]], acamparon en Rhegium (hoxe [[Reggio Calabria]]), xa cerca do [[estreito de Messina]], no mesmo extremo meridional da península itálica.
Espartaco negociou con [[pirata]]s de [[Cilicia]] para que os recollesen na illa de [[Sicilia]]. A comezos do ano [[-71|71 a.C.]], oito lexións romanas, de novo a mando de Craso, cercaron as forzas de Espartaco en [[Calabria]]. O asasinato de [[Quinto Sertorio]] en Hispania, facilitou que o Senado puidese recabar a vindachegada desde a Península Ibérica de [[Pompeio]]; tamén foi chamado [[Lúculo]], que estaba de campaña, no Norte de [[Anatolia]], contra o rei [[Mitrídates VI do Ponto]].
 
Espartaco conseguíuconseguiu romper as liñas de Craso, tentando atinxir Brundisium (actual [[Brindisi]]), pero Craso manobrando ben cortoulle o paso, o que obrigou aos escravos a apresentarpresentar batalla no [[río Silarus]] (hoxe [[río Sele]]), onde foron derrotados. Logo da batalla, foron resgatadosrescatados 3.000 romanos captivospresos no campamento escravo. Máis de 6.000 seguidores de Espartaco foron crucificados ao longo da [[Via Apia]], entre Roma e Capua (na que quizais puideron estar expostos durante anos).
 
Mais aínda uns 5.000 escravos puideran escapar. Fuxiron cara o Norte, pero foron derrotados por Pompeio, que voltaravolvera xa desde Hispania. Pompeio foi capaz de apresentarsepresentarse como rematadorfinalizador da guerra, de xeito que foi recibido clamorosamente en Roma, en tanto Craso recibíurecibiu honras menores.
 
Descoñécese se Espartaco morreu na batalla de Silarus ou se sobrevivíusobreviviu e foi crucificado despois. O cadáver de Espartaco non foi atopado nunca. Craso, anos máis tarde, sería derrotado e perdería a vida, nunha campaña en Oriente, contra [[Partia]].
 
[[Categoría:Roma antiga]]