Diferenzas entre revisións de «Manuel García Blanco»

sen resumo de edición
(formato; {{referencias}} {{sencat}})
Manuel García Blanco naceu o 19 de decembro do ano 1882 no [[castelo de Pambre]] (lugar d'[[A Torre]], [[Palas de Rei]], [[Lugo]]), pertencente á súa familia dende o ano 1702. Finou na cidade de Lugo o mesmo mes e día do ano 1974.
{{atención}}
'''Manuel García Blanco''', nado no [[castelo de Pambre]] ([[Palas de Rei]]) o [[19 de decembro]] de [[1882]] e finado en [[Lugo o [[19 de decembro]] de [[1974]], foi un escritor galego.
 
==Traxectoria==
Cursou Filosofía e Letras na [[Universidade Central de Madrid]], influído polo maxisterio intelectual do filósofo e pedagogo [[Francisco Giner de los Ríos]], director da [[Institución Libre de Enseñanza]]. En [[1907]] doutourouse coa tese ''La clasificación de las ciencias de Bacon a Spencer''.
 
Pouco despois do seu doutoramento ingresou no corpo de Estatística da Administración do Estado por concurso de méritos. Inicialmente destinado en [[Albacete]] durante uns meses, cedo viu cumprido o anceio de voltar á súa terra, exercendo como Xefe de Estatística da Delegación Provincial da cidade de Lugo deica se xubilar.
 
===Estudios universitarios e ingreso na administración===
==Obra==
 
Xa durante os seus tempos de estudante universitario en Madrid, envía escritos ao xornal lugués ''[[El Norte de Galicia]]'', colaborando periodicamente neste medio entre 1903 e 1915, e en ''[[El Progeso]]'' entre 1911 e 1927.
CursouLicenciouse en Filosofía e Letras na [[Universidade Central de Madrid]], véndose influído polo maxisterio intelectual do filósofo e pedagogode [[Francisco Giner de los Ríos]], filósofo, pedagogo e ensaísta español, fundador e director da [[Institución Libre de Enseñanza]]. En [[1907]] doutourouse coa tese ''La clasificación de las ciencias de Bacon a Spencer''.
 
Doutorouse no ano 1907 coa tese ''La clasificación de las ciencias de Bacon a Spencer''.
 
 
===Ingreso e exercicio na Administración do Estado===
 
Pouco despois do seu doutoramento, ingresouingresa no corpo de Estatística da Administración do Estado por concurso de méritos. Inicialmente destinado en [[Albacete]] durante uns meses, cedo viu cumprido o anceio de voltar á súa terra, exercendo como Xefe de Estatística da Delegación Provincial da cidade de Lugo deica se xubilar.
 
 
===Primeiros escritos===
 
Xa durante os seus tempos de estudante universitario en Madrid, envía escritos ao xornal lugués ''[[El Norte de Galicia]]'', colaborando periodicamente neste medio entre os anos 1903 e 1915, e en ''[[El Progeso]]'' entre 1911 e 1927.
 
Tamén escribe no xornal ''[[El Progeso]]'', asímesmo de Lugo, entre os anos 1911 e 1927.
 
As súas colaboracións foron frecuentemente asinadas baixo pseudónimos, como "Trpséfobo" ou "Manuel da Torre" -en alusión ao seu lugar de nacencia.
 
En 1912 publicou ''[[Consideraciones sobre la decadencia y rehabilitación de la lengua gallega]]'', asinado baixo as iniciais M. G. B. Nesta obra deféndese o uso da [[lingua galega]] no ensino, actitude pioneira no seu tempo, aparecendo referencias nos xornais ''[[La Voz de Galicia]]'' e ''[[El Heralddo de Vigo]]''. Foi unhas das primeiras análises encol da problemática sociolingüística do idioma galego<ref>[[Xesús Alonso Montero|Alonso Montero, X.]]: en ''Gran Enciclopedia Gallega'' (Gijón, S. Cañada, Edit., 1974).</ref>, anterior á fundación das [[Irmandades da Fala]].
 
===As ''Consideraciones sobre la decadencia y rehabilitación de la lengua gallega''===
O [[10 de marzo]] de [[1917]] no número 12 d' ''[[A Nosa Terra (1916)|A Nosa Terra]]'', anunciouse a tradución ao galego da obra baixo o epígrafe ''Consideración sobre a fala galega'' e a súa publicación por entregas, malia que por motivos descoñecidos só apareceu editada a primeira delas.
EnNo ano 1912 publicou ''[[Consideraciones sobre la decadencia y rehabilitación de la lengua gallega]]'', asinado baixo as iniciais M. G. B. Nesta obra deféndese o uso dado [[lingua galega]]galego no ensino, actitude pioneira no seu tempo, aparecendo referencias nos xornais ''[[La Voz de Galicia]]'' e ''[[El Heralddo de Vigo]]''. Foi unhas das primeiras análises encol da problemática sociolingüística do idioma galego<ref>[[Xesús Alonso Montero|Alonso Montero, X.]]: en ''Gran Enciclopedia Gallega'' (Gijón, S. Cañada, Edit., 1974).</ref>, anterior á fundación das [[Irmandades da Fala]].
Dela dicíase o seguinte:
 
Sen que, non embargante, acadara a trascendencia necesaria, sobre este escrito tense mantido que, neste período (previo á fundación das [[Irmandades da Fala]]), apenas existiron análises tan poderadas e oportunas encol da problemática sociolingüística do idioma galego<ref>Alonso Montero, Xesús: in Gran Enciclopedia Gallega (Silverio Cañada Edit.; Xixón 1974)</ref>.
 
 
====Tradución ao galego====
Cinco anos despois, no número 12 de ''[[A Nosa Terra]]'', órgao voceiro decenario das [[Irmandades da Fala]], correspondente ao 10 de marzo do ano 1917, anunciouse a tradución ao galego da obra baixo o epígrafe ''Consideración sobre a fala galega'', dicíndose dela que
 
{{cita|''"Trata d'un modo maxistral do estado de deixadés á que ten chegado o noso idioma materno e do xeito pra achegarnos ao seu rexurdimento. Con algunhas apreciacións do autor non estamos conformes<ref>Polos comentarios da redaccion de A Nosa Terra publicados ao pé da primeira -e única- entrega publicada, as disensións parecían facer referencia maiormente ao pesimismo de García Blanco a teor do proceso de recuperación da lingua, no que as Irmandades apreciaban un meirande progreso.</ref>, mais é merecente dos nosos laudes a ansia querendosa que quer espertar nas almas dos bos galegos pra que afinquemos na fonte esgrevia da nosa nobre fala a persoalidade de Galicia [...] os nosos suscritores hannos d'agradecer que pol-a nosa mediación conozan tan proveitoso e patriótico traballo.
:::''A lingua tiveran''
:::''Por lingua d'escravos;''
:::''Esquenceran os patrios acentos,''
:::''Suidosos e brandos''
::::::::''Pondal"''
 
 
===Deriva académica e cesura na publicación===
O seu ''cursus academicus'' víuse parcialmente truncado ao non acadar a cátedraCátedra de Literatura nodo instituto de Lugo á que optou no ano 1920, publicando; a partir de entón só publicará un folletoescrito máis, no ano 1940, en parte debido ás responsabilidades do seu posto público como Xefe do Instituto de Estatística.
 
Malia esta contrariedade, exercerá como Profesor de diversas materias (latín, francés e outras especialidades) no Instituto de Lugo, tarefa que tomará con gosto como unha agradábel actividade complementaria que lle permite incrementar os ingresos do salario oficial á par que rachar co prosaico do traballo oficinesco, facéndoo merecente da agarimosa lembranza de varias xeracións de alumnos que non deixarán de agradecer o seu maxisterio mesmo en escritos publicados moitas décadas despois.
 
 
===O ''Estudio geográfico y toponímico de la provincia de Lugo''===
 
EnXa no ano 1940, dentro do Servicio de Publicacións da Dirección Xeral de Estatística, apareceu a súa obra ''Estudio geográfico e toponímico da provincia de Lugo''. A parte adicada á [[toponimia]] é considerada dun grande valor, achegando xuízos moi acertados encol da regaleguización de ducias de topónimos castelanizados (ben que resultando menos afortunadoafortunada a referida nasás sempre arriscadas propostas etimolóxicas). A obra é aínda máis salientábel considerando o abandono do que os estudos lingüísticos adoecían naquel tempo e a inexistencia de estudosinvestigacións sobre o galego. O escrito propiciou no 1944 as ''Notas a un folleto sobre geografía y toponimia lucense'' (1944), do profesorCatedrático de Latín da [[Universidade de Santiago de Compostela]] [[Abelardo Moralejo Laso]], lingüísta galego que salientou nos estudos toponímicos.
{{cita|Trata d'un modo maxistral do estado de deixadés á que ten chegado o noso idioma materno e do xeito pra achegarnos ao seu rexurdimento. Con algunhas apreciacións do autor non estamos conformes, mais é merecente dos nosos laudes a ansia querendosa que quer espertar nas almas dos bos galegos pra que afinquemos na fonte esgrevia da nosa nobre fala a persoalidade de Galicia [...] os nosos suscritores hannos d'agradecer que pol-a nosa mediación conozan tan proveitoso e patriótico traballo.
:A lingua tiveran
Por lingua d'escravos;
Esquenceran os patrios acentos,
Suidosos e brandos
:Pondal}}
 
En 1940, dentro do Servicio de Publicacións da Dirección Xeral de Estatística, apareceu a súa obra ''Estudio geográfico e toponímico da provincia de Lugo''. A parte adicada á [[toponimia]] é dun grande valor, achegando xuízos moi acertados encol da regaleguización de ducias de topónimos castelanizados (ben que resultando menos afortunado nas sempre arriscadas propostas etimolóxicas). A obra é aínda máis salientábel considerando o abandono do que os estudos lingüísticos adoecían naquel tempo e a inexistencia de estudos sobre o galego. ''Notas a un folleto sobre geografía y toponimia lucense'' (1944) do profesor Moralejo Laso.
 
===Vida persoal e familiar===
O seu cursus academicus víuse parcialmente truncado ao non acadar a cátedra de Literatura no instituto de Lugo no ano 1920, publicando a partir de entón só un folleto no ano 1940, en parte debido ás responsabilidades do seu posto público.
 
Modesto e pouco amigo da celebridade e a adulación, como demostra o seu reiterado emprego de pseudónimos en publicacións non oficiais, que xa chamara a atención nas publicacións galeguistas da predictadura, e armado dun rexo espírito crítico que non o facía vítima da comenencia social e a falsa amizade, si cultivou a fraternidade dos amigos, tanto das xentes populares coas que medrara na Ulloa e coas que nunca deixaría de manter o trato coma da marxinada e amordazada intelectualidade da posguerra, salientando entre os seus amigos [[Eduardo Seijas]], [[Ánxel Fole]] e [[Luís Pimentel]], cos que compartía inquedanzas durante longos paseos e faladoiros baixo a atenta e admirada ollada dos seus alumnos.
Profeor auxiliar de diversas materias no Instituto de Lugo (latín, francés e outras especialidades), tomou esta tarefa como unha actividade complementaria que lle permitía incrementar os ingresos do salario oficial e rachar coa prosaica do traballo oficinesco.
 
A paulatina decepción polo devir político afastouno progresivamente do interese pola política inmediata que o ocupara durante as primeiras décadas do século XX. Entre as súas anécdotas, sempre tinxidas dun culto inxenio irónico, cabe citar a resposta dada ao Xefe de Falanxe Española en Lugo cando, en plena Guerra Civil e dado o seu dominio do idioma alemán, este lle ofereceu ir ao Berlín nazi como agregado cultural: con xesto ponderado, aduciu que'' "Tería que reler a Kant"'' (facíao en alemán!), mesturando as súas características modestia e ironía pra evitar quedar forzado a unha circunstancia que en absoluto consideraba do seu agrado.
==Notas==
{{referencias}}
 
Casado con Dolores Ouro, con quen tivo catro fillos (Manuel, Ánxela, Andrés e Camila), pasou os derradeiros lustros da súa vida nun ambiente familiar onde non deixou de cultivar o estímulo intelectual. Xa nonaxenario, apesadumbrouno desfacerse da Torre de Pambre, perante o desinterese dos herdeiros, poucos meses antes do seu pasamento.
{{sencat}}
Usuario anónimo