Diferenzas entre revisións de «Paulo Orosio»

completo
(completo)
 
=== Viaxes a Palestina ===
 
A viaxe a Palestina respondía a un dobre motivo: o interese de Orosio, que quería tratar con Xerome diferentes temas teolóxicos (en especial o relacionado coa orixe da [[alma]]) e o interese de Agostiño, que lle encargara estreitar lazos con el e solicitarlle información sobre a [[Pelaxianismo|herexía pelaxianista]]<ref>MARTÍNEZ CAVERO, Pedro, ''El pensamiento histórico y antropológico de Orosio'', [[Murcia]]:[[Universidade de Murcia|Universidad]]. 2002, p. 39.</ref>.
 
De feito, en 415, ao que se instalou en [[Belén]] xunto a Xerome, Paulo Orosio entrevistouse co propio [[Pelaxio]], e participou enno 415[[sínodo]] noque conciliose rexionalcelebrou deen Xerusalén.xuño Nestado asemblea,[[415]] Orosiopolo mantivoapoio undo enfrontamentobispo conde Xerusalén [[Xoán II de Xerusalén|Xoán II]] -oa bispo[[Pelaxio]]. de Xerusalén-Nel, Orosio leu a condena que ose acusourealizara no [[sínodo de herexeCartago]] enno público.[[411]] Parae defenderse,leu Orosioos escribiuescritos de Agostiño contra o [[pelaxianismo]] sen conseguir que se condenara a súaPelaxio. segundaPor obra,mor deste enfrontamento escribiu o seu ''Liber Apologeticus''<ref>MARTÍNEZ CAVERO, Pedro, ''El pensamiento histórico y antropológico de Orosio'', [[Murcia]]:[[Universidade de Murcia|Universidad]]. 2002, p. 42.</ref>.. Orosio envioulle cartas e legados ao papa [[Inocencio I]] e agardou ao [[sínodo de Dióspole]], que se celebrou a fins de ano e no que Pelaxio saíu absolto.
 
=== Últimos anos ===
A orixe da obra responde a unha petición expresa de Agostiño de Hipona, que lle pide unha obra como complemento á súa ''[[De Civita Dei]]'', onde se trace a historia facendo fincapé nos pobos pagáns<ref>ALONSO NÚÑEZ, José Miguel, 'La metodología histórica de Paulo Orosio', in ''Helmántica'', 136-138:1994, p. 375.</ref>. Orosio recolleu a petición de Agostiño e trazou a obra co obxectivo de expor que a decadencia de [[Roma]] (en 410 producírase o [[saqueo de Roma]] por [[Alarico I]]) non tiña que ver en absoluto co [[cristianismo]]<ref>GARCÍA FERNÁNDEZ, Francisco José. 'La imagen de Hispania y los hispanos a finales de la Antigüedad. Las Historiae Adversum Paganos de Paulo Orosio'. In ''Conimbriga, 44:2005, p. 297</ref>.
 
Orosio regresou a Cartago e alí escribiu ''[[Historiarum adversum paganos libri septem]]'' a petición de Agostiño de Hipona. Na súa concepción da historia, Orosio seguiu a filosofía agostiña. Redactou unha crónica das calamidades, pretendendo probar que as desgrazas que ocorrían no seu tempo non se debían ao [[cristianismo]], como afirmaba [[Simaco]], senón que antes del houbera catástrofes peores, e foi a primeira tentativa de escribir unha historia do mundo guiada por [[Deus]]. O libro converteuse nun manual de historia durante a [[Idade Media]], con máis de 240 manuscritos coñecidos e traducións ao [[lingua saxoa|saxón]] e ao [[Lingua árabe|árabe]]. En relación aos [[suevos]] a postura de Orosio foi ben diferente da de [[Hidacio]], xa quepara Orosio a chegada dos suevos á Gallaecia fora a época de máis felicidade desde a creación do mundo.
Ao longo dos sete libros que compón esta produción, Orosio introduce algúns aspectos novos e outros que recollen a tradición [[Historiografía|historiográfica]] grecolatina. Orosio en ningún momento trata de ofrecer unha imaxe negativa sobre os pobos pagáns.
 
== Interpretación ==
=== Universalismo e localismo ===
O carácter universalista da obra de Orosio quizá sexa o matiz máis destacable, e nel coinciden todo tipo de autores, desde clásicos como [[Menéndez y Pelayo]] ata o moderno Torres Rodríguez<ref>TORRES RODRÍGUEZ, Casimiro. ''Paulo Orosio. Su vida y sus obras''. [[A Coruña]]: [[Fundación Pedro Barrié de la Maza]], 1985. p.75</ref>. A súa obra sinálase como a primeira obra de historia universal de índole cristiá (ou a última do universalismo clásico, se se prefire)<ref>ALONSO NÚÑEZ, José Miguel, 'La metodología histórica de Paulo Orosio', in ''Helmántica'', 136-138:1994, p. 373.</ref>.
 
Paulo Orosio utiliza a denominada ''teoría da sucesión dos catro imperios universais''<ref>RÁBADE NAVARRO, Miguel Ángel, 'Una interpretación de fuentes y métodos en la Historia de Paulo Orosio', in ''Tabona. Revista de Prehistoria, Arqueología y Filología Clásicas'', 32:1985-1987, p. 378.</ref>, tomando a premisa de que a partir das ruínas dunha gran civilización xorde outra. Así, colle catro imperios históricos, [[Babilonia]], a [[Antiga Roma|Roma]] pagá, [[Reino de Macedonia|Macedonia]] e [[Cartago]], e un quinto, a Roma cristiá, como herdanza de todos eles. De feito, durante a narración os catro imperios teñen un mesmo devir e uns paralelismos moi marcados en oposición á Roma que desexa enxalzar.
----
 
Outra característica importante da obra histórica orosiana é o [[localismo]]. Torres Rodríguez fala de "patriotismo" no sentido de que Orosio fai especial fincapé nos feitos que ocorren en Hispania. Pon exemplos respecto diso con narracións de acontecementos nas ''Historiae'', como os ocorridos en Bracara ou no feito de que fose o propio Orosio o encargado de trasladar as reliquias de santo Estevo<ref>TORRES RODRÍGUEZ, Casimiro. ''Paulo Orosio. Su vida y sus obras''. [[A Coruña]]: [[Fundación Pedro Barrié de la Maza]], 1985. p.77</ref>. García Fernández,pola contra, sinala como esaxerada a cualificación de "patriótica" e rexeita practicamente todas as afirmacións que fai Torres Rodríguez. Seguindo esa liña, máis ca hispanismo sinala unha "actitude benévola" fronte ao indíxena hispano<ref>GARCÍA FERNÁNDEZ, Francisco José. 'La imagen de Hispania y los hispanos a finales de la Antigüedad. Las Historiae Adversum Paganos de Paulo Orosio'. In ''Conimbriga, 44:2005.</ref>.
 
=== Optimismo ou pesimismo ===
Un punto de interese máis é o [[pesimismo]] co que Orosio trata determinados temas e o esaxerado [[optimismo]] co que se refire a outros. En liñas xerais é pesimista respecto de todo o pagán/pasado e optimista respecto de todo o cristián/presente. Esta característica impregna todas as demais, en especial en canto a que ao longo da súa narración fai especial fincapé no sufrimento dos vencidos. Así, o pasado preséntase como unha cadea de infortunios con exemplos concretos, desde o [[dioivo universal]] ata os naufraxios de barcos no [[mar Mediterráneo]], e o futuro como algo optimista a pesar da realidade que viviu.
 
Para levar a narración nunha liña de sufrimento e traxedia fíxase en numerosas ocasións nos derrotados, algo que choca coa historiografía romana, que adoita dar preeminencia aos vitoriosos. No entanto, para tratar de conmover o lector e levalo ao seu rego Orosio ás veces utiliza [[mito]]s e [[lenda]]s coma se fosen feitos histórico<ref>TORRES RODRÍGUEZ, Casimiro. ''Paulo Orosio. Su vida y sus obras''. [[A Coruña]]: [[Fundación Pedro Barrié de la Maza]], 1985. p.66</ref>. Esta dualidade pesimismo/optimismo leva a Orosio a ofrecer unha narración que en moitos compases carece de sentido crítico.
{{enuso}}
 
=== Narrativa ===
O autor ten un obxectivo claro: defender os cristiáns das acusacións dos romanos pagáns, que os acusan de que a chegada dos xermanos é un castigo por deixar de lado ao panteón de deuses clásico. Con ese obxectivo, os recursos narrativos que utiliza Orosio van máis aló do pesimismo/optimismo, e canaliza o seu argumento a través da idea fundamental de que o pasado é peor có presente, simplemente por estar afastado da verdadeira relixión.
 
Este obxectivo lévao a executar cada un dos seus relatos cun fin concreto, e hai sucesos que se narran de xeito especialmente breve e outros que se presentan con todo luxo de detalles. Doutra banda, o feito de que a súa obra teña unha intención moral e apoloxética fai que se centre en sucesos pouco habituais, como as miserias da guerra sobre a poboación<ref>ALONSO NÚÑEZ, José Miguel, 'La metodología histórica de Paulo Orosio', in ''Helmántica'', 136-138:1994.</ref>.
En Palestina enfrontouse ao bispo de [[Xerusalén]], [[Xoán de Xerusalén|Xoán]], no [[sínodo]] que se celebrou en xuño do [[415]] polo apoio do bispo a [[Pelaxio]]. Nel, Orosio leu a condena que se realizara no [[sínodo de Cartago]] no [[411]] e leu os escritos de Agostiño contra o [[pelaxianismo]] sen conseguir que se condenara a Pelaxio. Por mor deste enfrontamento escribiu o seu ''Liber Apologeticus''. Orosio envioulle cartas e legados ao papa [[Inocencio I]] e agardou ao [[sínodo de Dióspole]], que se celebrou a fins de ano e no que Pelaxio saíu absolto.
 
=== Importancia da xeografía ===
Orosio regresou a Cartago e alí escribiu ''[[Historiarum adversum paganos libri septem]]'' a petición de Agostiño de Hipona. Na súa concepción da historia, Orosio seguiu a filosofía agostiña. Redactou unha crónica das calamidades, pretendendo probar que as desgrazas que ocorrían no seu tempo non se debían ao [[cristianismo]], como afirmaba [[Simaco]], senón que antes del houbera catástrofes peores, e foi a primeira tentativa de escribir unha historia do mundo guiada por [[Deus]]. O libro converteuse nun manual de historia durante a [[Idade Media]], con máis de 240 manuscritos coñecidos e traducións ao [[lingua saxoa|saxón]] e ao [[Lingua árabe|árabe]]. En relación aos [[suevos]] a postura de Orosio foi ben diferente da de [[Hidacio]], xa quepara Orosio a chegada dos suevos á Gallaecia fora a época de máis felicidade desde a creación do mundo.
Paulo Orosio concédelle unha gran importancia á [[xeografía]] no seu labor como historiador, en particular no segundo capítulo do primeiro dos sete libros que compoñen as ''Historiae''. A pesar de que a descrición xeográfica conta con algunhas imprecisións, como o emprego excesivo do substantivo «[[Cáucaso]]» para referirse a outras cordilleiras á marxe desta, é destacable o feito mesmo de que inclúa un capítulo xeográfico, o que contribuíu á súa valorización na historiografía moderna<ref>TORRES RODRÍGUEZ, Casimiro. ''Paulo Orosio. Su vida y sus obras''. [[A Coruña]]: [[Fundación Pedro Barrié de la Maza]], 1985</ref>.
 
== Repercusión ==
 
[[Ficheiro:Historias de Orosio - Colofón.jpg|thumb|175px|Colofón dun incunable da ''Historiae adversus paganos'' de Paulo Orosio, un dos libros máis copiados do Medievo.]]Tomando por certo o suposto distanciamento entre Paulo Orosio e Agostiño de Hipona nos treitos finais da vida do primeiro, isto non tivo que producirse por mor das ''Historias'', e en calquera caso non afectou a súa distribución e repercusión.<ref>TORRES RODRÍGUEZ, Casimiro. ''Paulo Orosio. Su vida y sus obras''. [[A Coruña]]: [[Fundación Pedro Barrié de la Maza]], 1985, p. 80</ref>. Desde a súa confección, e ata o [[Renacemento]], a obra de Orosio foi tomada como unha das principais obras da historiografía hispana, e o éxito fixo en boa medida que se conservasen os outros dous escritos do autor.
 
''Historiae Adversus Pagáns'' é unha obra citada por todo tipo de autores, desde [[San Braulio]] ata [[Dante Alighieri]]. [[Lope de Vega]] deulle un papel a Paulo Orosio na súa obra ''El cardenal de Belén'', o que dá boa conta da lonxevidade da fama de Orosio. Tamén [[Castelao]] se refire a Paulo Osorio no libro Primeiro do ''[[Sempre en Galiza]]'', sinalándoo como unha das pasadas glorias de [[Galicia]].
 
De feito, a obra non só foi citada por todas as partes, senón que foi un dos principais libros escolásticos para o estudo da [[Historia Antiga]] durante toda a [[Idade Media]]. Foi amplamente copiada, e consérvanse nada menos que 82 manuscritos e 28 [[incunable]]s. Despois seguiuse copiando, e ata se conservaron edicións da obra do [[século XVI]] en [[Idioma italiano|italiano]] e [[Idioma alemán|alemán]]. Non existe con todo tradución á [[lingua galega]] de ningunha das obras de Orosio.
 
{{enuso}}
 
==Notas==
{{DEFAULTSORT:Orosio, Paulo}}
[[Categoría:Personalidades da historiografía de Galicia]]
[[Categoría:Escritores en lingua latina]]
[[Categoría:Gallaecia]]
[[Categoría:Teólogos]]