Diferenzas entre revisións de «Jethro Tull»

sen resumo de edición
m (bot Modificado: es:Jethro Tull (banda))
| web = [http://www.j-tull.com/ www.j-tull.com]
}}
'''Jethro Tull''' é o nome dunha orixinal banda de [[rock progresivo]] [[Inglaterra|británica]], de orixe [[Inglaterra|inglés]], que comezou a súa andaina no [[1968]] e que, desde entón, traballou de forma ininterrumpidaininterrompida até o día de hoxe, sendo, tra-los [[Rolling Stones]] o segundo grupo de [[Música rock|rock]] máis antigo todavía activo.
 
Desde os seus inicios, este orixinal grupo vendeu máis de 60 millóns de copias dos seus máis de 30 álbums.<ref>[http://www.j-tull.com/musicians/iananderson/index.html V. páxina oficial do grupo.]</ref>
== As orixes (1964-1968) ==
 
As orixes de '''Jethro Tull''' remontanseremóntanse a mediados dos anos 60, cando tres individuos que respondían ós nomes de [[Ian Anderson]], [[Jeffrey Hammond Hammond]] e [[John Evans]] decidiron formar unha banda de [[rock]] chamada [[The Blades]]. o seu debut foi en 1963, no Blackpool’s Holy Family Youth Club, comprendendo a formación ós seguintes músicos: Anderson á guitarra, Hammond ó baixo, Evans á batería e Michael Stephens, ex-guitarrista do grupo [[The Atlantics]]. O repertorio da banda basabasebaseábase en temas blues inspirados por xente coma [[Sonny Terry]], [[Howling Wolf]], [[Brownie McGhee]], [[Graham Bond]] e outros músicos norteamericanos e británicos do mesmo estilo musical. Con esta formación e repertorio estiveron actuando unha tempada, ata que comezaron a sucederse os cambios no seo da banda, que rematouse estabilizando coa inclusión de [[Barriemore Barlow]] á batería e o trasvasetransvase de John Evans ós teclados, que era o instrumento que dende un principio máis lle gustaba. Así chegouse ó primeiro cambio de nome na banda (aínda que non sería o último, coma posteriormente veremos), pasando a chamarse en 1965 [[The John Evan Band]], e incluindoincluíndo no seu seo a un verdadeiro rosario de músicos: os mesmos que formaron The Blades menos Michael Stephens, que decidiu abandonar o grupo, e a inclusión de Derek Ward ó baixo, Jim Doolin á trompeta, Martin Skyrme ó saxofón e Chris Riley á guitarra. Durante os seguintes dous anos, 1966 e 1967, o grupo tocou nos clubes máis prestixiosos do Norte de [[Gran Bretaña]], entre os que destacaron o Twisted Wheel Chain e [[The Cavern]], en [[Liverpool]].
 
Os temas que realizaban eran unha mistura de [[blues]], [[jazz]] e [[soul]]. Un novo cambio de nome produciuse neste período: pasaron a chamarse [[The John Evan´s Smash]], co conseguinte cambio na formación: Jeffrey Hammond, Derek Ward, Jim Doolin, Martin Skyrme e Chris Riley foron sustituidossubstituídos por Chick Murray á guitarra, Tony Wilkinson ó saxofón barítono, Neil Valentine ó saxofón tenor e Glenn Cornick ó baixo. Nembargantes, esta formación só durou un ano, xa que en novembro de 1967 produciuse a grande estampida e só quedaron no grupo Ian Anderson e Glenn Cornick, polo que tiveron que reclutar a dous novos músicos. Éstos serían o batería Clive Bunker e o guitarrista Mick Abrahams, ambos procedentes do grupo [[McGregor´s Engine]]. Con estes catro compoñentes comezou un periplo de dous meses durante os cales actuaron en diversos locais británicos, entre eles o mítico [[Marquee]] e no que sucederonsesucedéronse os cambios de nome: [[Navy Blue]], [[Bag of Blues]], [[Ian Henderson´s Bag O’ Blues]] e moitos outros, produto do espantosamente mal que tocaban. Parece ser que o constante cambio de nome era o único que permitiallespermitíalles poder actuar nun local máis dunha vez, xa que coñeciendollescoñecéndoos xamáisxamais poderianpoderían facer polo pouco que gustaban. Nembargantes, xusto daquela sucedeu un feito que máis tarde revelariaserevelaríase como crucial para o futuro de Jethro Tull e para a historia da música en xeral: Terry Ellis e Chris Wright deciden formar unha compañía de discos á que poñerían por nome [[Chrysalis Records]].
 
A dita compañía sería nun principio subsidiaria da todopoderosa Island e enfocou o seu traballo á promoción de grupos con sons innovadores, polo que a través do produtor Derek Lawrence deciden fichar ós nosos protagonistas e colocarlle o ridículo nome de [[Candy Coloured Rain]], o cal non se produciu finalmente grazas a que un empleadoempregado de Chrysalis que estudiaraestudara historia suxeriu o de Jethro Tull, que non é outra cousa que o nome dun agricultor, granxeiro e escritor inglés nado en Basildon en 1674, ó que se lle atribue en 1701 a invención e perfeccionamento da máquina de arar e diversos experimentos cos sistemas de sembra. A pesar de todo, o primeiro traballo oficial de Jethro Tull na industria discográfica non saldría baixo o selo Chrysalis, senon que o faría para [[Metro Goldwyn-Mayer]]. TratabaseTratábase dun single que incluía na súa cara A o tema "Aeroplane", composto por Len Barnard e Ian Anderson e pola cara B "Sunshine day", composto por Mick Abrahams. Dito single foi publicado en febreiro de 1968 e distribuido baixo o nome de Jethro Toe, seguramente debido a un erro de imprenta. En calquer caso, a repercusión deste traballo foi mínima, xa que apenas tivo promoción e tampouco atraeu o interese da crítica e do público.
== Os duros comezos (1968-1970) ==
 
Tras a intentona de alcanzar o éxito, o grupo, esta vez xa baixo o nome de Jethro Tull, comezou unha extensa xira de actuacións durante o verán de 1968 en diversos clubes británicos, volvendo ó Marquee, esta vez xa de forma máis estable e gañandosegañándose o beneplácito do público. Este feito foi fundamental para o posterior triunfo do grupo, xa que a base de traballalo nas actuacións en directo conseguiron atraer a atención de gran cantidadcantidade de persoas que asistían anonadadas ás incríblesincribles loucuras de Anderson coa súa flauta sobre o escenario e á enerxía que desprendía a banda tocando en vivo. Desta maneira, chegou por fin o salto á fama de Jethro Tull: sería no Sunbury Jazz and blues Festival, onde a crítica quedou literalmente sorprendida da popularidade do grupo, debida sobre todo a que a gente que os virá tocar en directo polos diversos locais concentrarase alí para velos, polo que casi todo o público asistente era xa fan de Jethro. Evidentemente, o seguinte paso estaba a punto de darse: a grabación dun Lp, algo que xa viñase xestando e que se consumou en octubrooutubro de 1968, cando "This was" sae á venda.
 
Este primeiro disco levaos a realizar numerosos concertos, entre eles unhas sesións de radio para á BBC nas que demostran que o seu directo é demoledor. O single escollido foi "A song for Jeffrey", dedicado a Jeffrey Hammond Hammond e a cara B de dito single tamén tiña que estar dedicada a alguén, polo que o tema incluidoincluído foi "One for John Gee", como agradecemento a John Gee, manager do Club Marquee en Londres e primeira persoa que confiou no éxito do grupo. A pesar da ansiedade coa que se esperaba o primeiro disco de Jethro Tull e das boas críticas recibidas por este, o primeiro single non tivo demasiado éxito entre o gran público. Nembargantes, o seguinte si que alcanzou boas posicións nas listas británicas. Este segundo single foi "Love story", tema que non aparece en "This was", composto tamén por Ian Anderson e cheo de potencia, que se publicaría en decembro de 1968.
 
Pronto comezaron as desavenenciasdesavinzas entre as dos principais figuras de Jethro Tull: Anderson e Abrahams. Éste decide abandonar o grupo, oficialmente porque existían desavenenciasdesavinzas no relativo á orientación musical do mesmo. Non obstante, a razón ben poido ser o carisma de Ian Anderson ó frentefronte do grupo e a súa desbordante creatividade musical, que apuntaba xa dende un principio a direccións máis diversas que as de unha mera banda de blues-rock. Esto poñía en dudadúbida o liderado de Mick Abrahams (liderado que persoalmente dudo que existise nunca) e o final non puido ser outro que o que xa coñecemos: o guitarrista marchouse e formou a súa propia banda, Bloodwyn Pig, coa que xamáisxamais pasou de ser un artista de segunda fila. Inxusto, pero real como a vida mesma: Mick Abrahams deixará pasar a súa oportunidade de alcanzar a fama e a inmortalidade artística.
 
O peor, porén, foi que a marcha do guitarrista deixaba un oco en Jethro Tull que tiña que ser ocupado pronto, xa que o seu primeiro tour polos Estados Unidos estaba á volta da esquina. Comeza así unha frenética carreira por incorporar a un bo guitarrista. O primeiro en probar coa banda foi Tommy Iomi, o coñecido guitarrista de [[Black Sabbath]], que só estivo dez días con Jethro Tull, xa que a súa técnica non convencía a Anderson. Tras él chegou Davy O’List, que aínda estivo menos tempo con eles: catro días, pero que posteriormente sería mundialmente coñecido como o guitarrista da banda [[Nice]]. Por fin chegou o que sería guitarrista definitivo de Jethro Tull: refírome, loxicamente, a Martin Lancelot Barre, que dende a súa mesma chegada ó grupo converteríase na peza máis importante do mesmo, a excepción, claro está, do señor Anderson. Dicir que Martin Barre é máis que un guitarrista aceptable, pero o certo é que a súa valía non sempre foráfora recoñécidarecoñecida pola prensa especializada, demasiado acostumada a que un guitarrista sexa o líder dunha banda de rock, ou ós sós enrevesados, tecnicistas e interminables de "héroes" da guitarra (ex: [[Jimi Hendrix]], [[Jimmy Page]], [[Jeff Beck]]...), pero o destacable de Barre e a súa compenetración con Ian Anderson.
Entramos en 1969, ano que foi moi importante para Jethro Tull, xa que na primavera do mesmo comezaron a súa primeira xira por Estados Unidos, nun principio coma teloneiros de [[Led Zeppelin]] ou [[Fleetwood Mac]]. A repercusión dos concertos que a banda ofreceu en [[USA]] foi enorme, ata o punto de que son invitados a gravar en varios estudios musicais daquel país. Ditas grabacións foron moi frutíferas, xa que dunha delas surxiu unha das mellores cancións xamáis composta na historia de Jethro Tull: "Living in the past", grabada nos Estudios Vantone de New Jersey. Éste foi o primeiro single de Jethro que alcanzou o éxito, chegando incluso a facelos aparecer na televisión, concretamente no programa "Top of the pops". Este éxito, unido á publicación do seu segundo traballo, "Stand up", consolidou a Jethro Tull coma unha das mellores bandas do momento. Gravado nos Estudios Morgan de Londres, "Stand up" alcanza rapidamente o número 1 das listas británicas e fai o propio noutros países europeos, chegando a ser disco de ouro, o primeiro que a banda consegue. Neste álbum aprecianse xa as características básicas do son típico do grupo, como poden ser a forma de tocar a frauta por parte de Anderson, as alternancias entre as partes suaves e fortes en moitas das cancións e a clara influencia da música medieval no son de Jethro Tull. Aquí aparecen instrumentos coma a balalaika ou a mandolina, que xunto á xa típica frauta (tocada en dous dos temas por Martin Barre) contribuen a dotar ós temas dun ambiente folk do que a banda xamáis desprenderiase, por moito que en ocasións o señor Anderson declarase que odia a música folk. Pero non só se aprecian neste traballo influencias da música folk, senon que tamén podemos observar coma o rock duro aparece en temas coma "A new day yesterday", "Nothing is easy" e nas partes máis fortes doutros cortes do disco. Igualmente, a influencia da música clásica queda patente nada máis escoitar "Bourée", que é unha adaptación dunha composición de [[Johann Sebastian Bach]]. Todo isto supón que o grupo alónxese un pouco do son blues e jazz que caracterizou o seu primeiro traballo.
 
A comezos de 1974 aparecen as primeiras noticias referentes á banda, que falaban dun novo proxecto de Ian enfocado hacia o cine. En realidade tratabase de realizar unha película coa música do grupo xunto a unha orquesta sinfónica completa. O guión da película estaba xa escrito e trataba sobre a historia alegórica dunha rapaza que morre nun accidente e as súas experiencias no máis alá. Por desgraza, o tema non resultou atractivo para os produtores da película, que propuxeron a Anderson que lles cedese o control artístico do proxecto. O líder de Jethro Tull negouse, polo que todo quedou cancelado ó retirarse os produtores da película e non poder encontrar financiación para o mesmo. Afortunadamente, o que sí levouse a cabo foi a realización dun novo álbum, o título sería "War child". Este novo traballo retomaba o formato típico de temas individuais e de corta duración, en aras da facilidade para elexirloselixilos á hora de tocar en directo. A pesar de que o disco tíña un alto nivel de calidade, non é un dos mellores do grupo, razón pola cal resulta extraño que a crítica acollese o álbum con entusiasmo, quizáis nunha estratexia de "reconciliación" coa banda, reconciliación que non se produciu na súa totalidade, xa que Jethro Tull converteríase dende entón en obxectivo fácil do desprezo de calquer crítico malintencionado e ansioso por buscar polémica. En calquer caso, o certo é que "War child" é un dos discos menos coherentes do grupo, nos que o son apartase bastante das bases asentadas cos seus anteriores álbums, se exceptuamos o controvertido "A passion play".
 
En ámbolos dous discos, Ian Anderson estende o seu virtuosismo coma multiinstrumentista ó saxofón, se ben o abandonaría posteriormente por razóns descoñecidas. Con todo, o mellor de "War child" foron, sen dubida, os seus concertos en directo, dos cales escribiuse no seu momento que forón os mellores de toda a historia da banda, cheos de efectos visuais e sonoros, cun son impecable e unhas actuacións dos músicos moi dinámicas. Nestos concertos interverían catro rapazas formando unha sección de corda e espidas de cintura para arriba. Respondían ós nomes de Elizabeth Edwards, Rita Eddowes e Helen, todas ó violín, e Katharine Thulborn ó violonchelo. Tamén participarían no seguinte disco da banda en estudio. Nembargantes, as actuacións de Jethro Tull en España, en 1974 (ano no que viñeron por primeira vez ó noso estado), non contaban có espectáculo dos hermosos senos das catro señoritas debido, ¡cómo non!, a problemas de censura. Así pois, as catro tiveron que actuar ben cubertas, como mandan os santos cánones.
O ano 1976 presentase para o grupo cunha despedida: a de Jeffrey Hammond Hammond, que decide colgar o seu baixo e dedicarse á pintura. Isto supón un duro golpe para todos, xa que Jeffrey era un vello amigo dende os primeiros días nos que Jethro Tull comezou as súas andanzas, e incluso dende moito antes, tal e como xa referimos nas primeiras líñas desta biografía. Comenzou a tarefa de sustituir a un home que non só aportaba ó grupo o seu bo facer có baixo, senon unha importantísima imaxen en directo, chea de dinamismo e humor, que quedaría presente para sempre na memoria dos fans que poideron desfrutar do directo de Jethro entre 1971 e 1975, quizáis a época máis productiva do grupo en toda a súa carreira.
 
Non se demoraría moito o relevo na banda, posto que nos plans máis inmediatos estaba a gravación dun novo disco e unha extensa xira mundial. O elexidoelixido foi John Glascock, un baixista moi técnico e versátil que traballara xa có grupo [[Carmen, gripo|Carmen]], e ó que incluso o mesmiño [[Ritchie Blackmore]] pretendía para o seu grupo [[Rainbow]]. Anderson coñecía a Glascock dende facía un ano, non só polo feito de que o seu grupo Carmen fosen teloneiros de Jethro Tull na xira de "War Child", senon tamén pola mediación da vocalista de dito grupo, Angela Allen, amiga persoal de Ian, e principal valedora de Glascock, ata o punto de recomendarlle persoalmente ó líder dos Tull a súa contratación para o grupo, unha vez disoltos Carmen. A pesar de que a música deste peculiar grupo era un flamenco-rock bastante extraño e pouco tíñan que ver có que facían Jethro Tull, o certo é que John Glascock demostraría pronto ser unha excelente adquisición para a banda, compenetrándose de inmediato cós demáis músicos e aportando un ar fresco e renovador coa súa mestría ó baixo e a súa capacidade para facer coros.
 
Paralelamente, e no mesmo mes de xuño dese año, publicaríase "M.U. - The best of Jethro Tull", primeiro disco recopilatorio do grupo, que contiña un acertado repaso ó mellor da súa discografía. Ahí estaban "Aqualung", un fragmento de "Thick as a brick", "Locomotive breath", "Nothing is easy" e un tema inédito titulado "Rainbow blues" de gran beleza e armonía, no que aparece por última vez Jeffrey e no que se poden escoitar uns magníficos arranxos de corda por parte dun músico que estaba a punto de converterse en membro fixo da banda: David Palmer. Os resultados obtidos polo disco non forón demasiado exitosos, seguramente debido á proximidade do seu lanzamento en relación co seu predecesor. O certo é que chegou ó nº 13 nos Estados Unidos e ó 44 en Gran Bretaña, vendendo máis de medio millón de discos inicialmente. Pouco máis podese dicir deste álbum, salvo quizáis a anécdota de que as siglas M.U. fan referencia á Musicians Union, é dicir, ó sindicato de músicos británicos.
A aparición do álbum vería acompañada con outra aparición, esta vez do grupo, no programa "Top of the pops", que capturou unha nova fornada de fans para a banda, tendo en conta do impacto que dita actuación tivo entre a audiencia. Unha magnífica forma de celebrar os seus dez anos de existencia. "Songs from the wood" alcanzou o posto nº 8 nos Estados Unidos e o 13 en Gran Bretaña, todo produto das excelencias musicais do disco e, por suposto, do impresionante tour mundial que arrasou os Estados Unidos, Europa e, por primeira vez en tres anos, Gran Bretaña. Tal acontecemento mereceu o interese da BBC, que retransmitiu unha hora completa de Jethro Tull en concerto por televisión e radio simultaneamente, o cal aínda supo a pouco á súa extensa lexión de fans. Verdaderamente, "Songs from the wood" é unha das pezas clave na carreira do grupo e un dos seus mellores álbums, quizáis o mellor tras "Aqualung", "Thick as a brick" e "Bursting out".
 
A conxunción entre os sons medievais e hard rockeiros alcanza neste traballo cotas insuperables de beleza e armonía, convertendose nun referente definitivo no resto dos anos de existencia do grupo. Ninguén conseguira xamáis facer soar de forma tan compenetrada mandolinas, laúdes, frautas, silbatos e xilófonos con guitarras eléctricas, baterías e sintetizadores. "Songs from the wood" é un referente obrigatorio para todo o que desee coñecer o mellor rock progresivo de influencia folk xamáis realizado. Os arranxos que ANDERSON diseña para o disco son dunha complexidade incríble, qiuzáis do máis complicado que se poda encontrar no mundo do rock xunto a outros grupos coma [[Yes]] ou [[Genesis]], auténticas obras de arte. Para finalizar con este disco, sinalar que o single elexidoelixido foi "The whistler" e que apareceu cun tema inédito na súa cara B: "Strip cartoon", composto en 1976 por Ian Anderson e gravado no Ridge Farm Studio de Surrey, en Inglaterra.
 
O ano cerrase para o grupo cun novo disco recopilatorio titulado "Repeat-The best of Jethro Tull vol. II" que resulta ser un fracaso comercial, xa que só chegou ó nº 94 nos Estados Unidos e non alcanzou o top 50 de Gran Bretaña. Era quizáis demasiado pedir ós fans que respondesen favorablemente ante a segunda recopilación de temas do grupo en menos de dous anos. A pesar do seu fracaso, "Repeat..." ten un tema moi interesante, como é "Glory row", unha canción que pertence á época de "War child" e que foi rexeitada para dito disco, pero que agora aparecía neste recopilatorio coma reclamo comercial, posto que só aparecera con anterioridade en España, estado no que a censura sustituiu "Locomotive breath", do disco "Aqualung", por este tema, coma xa expliquei no seu momento.
Usuario anónimo