Diferenzas entre revisións de «Hugo Chávez»

sen resumo de edición
m (bot Engadido: zh-min-nan:Hugo Chávez; cambios estética)
 
== Triunfo nas eleccións ==
A Campaña política ten tres principais contendentes: [[Irene Sáez Conde]], [[Henrique Salas Römer]] e Hugo Chávez Frías, que está apoiado polo denominado "[[Polo Patriótico]]", conformado polo Movemento Quinta República (MVR), Movemento ó Socialismo (MAS),[[Partido Comunista de Venezuela]] ([[PCV]]), [[Patria Para Todos]] ([[PPT]]) e outras catro organizacións menores. O candidato do outrora moi forte partido, [[Acción Democrática]], [[Alfaro Ucero]], non logrou sequera sobrepasar o 2% nas intencións de voto. Practicamente toda a esquerda venezolana se aliñara con Chávez. Irene Sáez estaba apoiada por COPEI e Salas Römer por dous novos partidos "[[Proyecto Venezuela]]" e "[[Primero Justicia]]". Xa a mediados de 1998 Hugo Chávez era o primeiro en tódalas enquisas. O 8 de novembro tiveron lugar as eleccións lexislativas. O MVR obtén 49 dos 189 escanos da [[Cámara de Diputados]] e o 21,3% dos votos (Case igual que os obtidos por Acción Democrática). Demostrábase que era a segunda forza política do país. Ante estes resultados, COPEI retira o seu apoio a Irene Sáez e Acción Democrática retírallo a Alfaro Ucero. Ambos partidos deciden apoiar a Henrique Salas Römer, autodenominándose [[Polo Democrático]]. O 6 de decembro Chávez obtén cos votos o que non puidera coas armas: É elexidoelixido Presidente de Venezuela co 56,5% dos votos. (Ver: [[Elección presidencial de Venezuela (1998)|eleccións presidenciais de 1998]]). Neste ano Chávez casara con [[Marisabel Rodríguez]], nai da súa última filla, Rosinés.
 
Chávez gaña as eleccións coa promesa de cambiar a [[constitución]] vixente (1961<ref>Analítica: ''Constitución de 1961'' ([http://www.analitica.com/bitblioteca/congreso_venezuela/constitucion1961.asp Versión dixital])</ref>) por medio dun proceso Constituínte<ref>A nova dinámica de poder en Venezuela: O MVR, Hugo Chávez e o proceso Constituínte (1999), [[Universidade do Zulia]]. ([http://clio.rediris.es/articulos/poder_venezuela.htm Versión dixital]).</ref>.
[[Ficheiro:Hugo Chávez on USS Yorktown.jpg|thumb|right|300px|Chávez a bordo do USS Yorktown]]
 
=== O primeiro periodoperíodo presidencial (FebreroFebreiro 1999-Agosto 2000) ===
Chávez asume o poder o 2 de febreiro de 1999. (O 17 de xaneiro dese ano visitara novamente Cuba). Xurou sobre a Constitución de 1961 ("...juro sobre esta moribunda constitución..."). Despois do acto no Capitolio Federal, dirixiuse ó Pazo de Miraflores acompañado por un grupo de simpatizantes. Desde alí decretou a activación do "Poder Constituínte". O 25 de abril tivo lugar un ReferéndumReferendo. O 92% dos votantes estiveron dacordode acordo con convocar unha AsambleaAsemblea Constituínte. O 23 de maio inicia o seu programa televisivo "Aló Presidente". O 25 de xullo teñen lugar as eleccións para os integrantes da AsambleaAsemblea Nacional Constituínte. O Polo patriótico obtivo 121 escanos. A oposición só obtivo 7. O 3 de agosto, dita AsambleaAsemblea inicia as súas sesións. Entre os seus integrantes encóntrase a súa esposa, Marisabel Rodríguez. O 20 de novembro a AsambleaAsemblea termina o proxecto de Constitución. {{VT|Constitución de Venezuela de 1999}}. O 15 de decembro realízase un referéndumreferendo. O 70% dos sufragantesvotantes aproba a nova Constitución.
 
En xullo de 2000, xa cunha nova Constitución, hai eleccións para "relexitimar tódolos poderes". Chávez gaña co 59,76% dos votos. En agosto visita varios países da [[OPEP]]. Entrevístase con [[Saddam Hussein]] en [[Bagdad]].
* Laura Neuman, Jennifer McCoy (2001) [http://www.cartercenter.org/documents/388.pdf Observando Cambio Político en Venezuela], Centro Carter (USA)
 
== O segundo periodoperíodo presidencial (agosto 2000-xaneiro 2007) ==
En setembro ten lugar en Caracas a Segunda Cumbre da OPEP. A finais de outubro recibe na capital a Fidel Castro, presidente de Cuba. A principios de 2001 realiza unha xira por varios países asiáticos. O 30 de maio asiste en [[Indonesia]] a unha reunión do Grupo dos Quince (G-15).
 
Se ben son aprobadas unhas 49 leis, a oposición dirixida principalmente pola patronal máis importante do país (Fedecámaras) e a [[Confederación de Trabajadores de Venezuela]] ([[CTV]]), concéntranse en loitar contra as tres leis antes mencionadas.
 
En novembro, na cadenacadea nacional de Radio e Televisión, amosou unhas fotos de nenos afganosafgáns, víctimasvítimas dos bombardeos de Estados Unidos nese país e exclamou: "No se puede combatercombatir el terror con más terror". O Departamento de Estado rechazourexeitou estas declaracións e chamou á súa embaixadora en Caracas.
 
O 10 de decembro, mentres daba un discurso na Base Aérea Francisco de Miranda, máis coñecida como La Carlota, no leste de Caracas, varias personaspersoas manifestáronse en contra das súas políticas. Fedecámaras e a CTV chamaron a un primeiro [[Folga xeral|paro nacional]].
 
Se ben o paro foi calificadocualificado como exitoso, a oposición non logrou o seu obxectivo de facer retroceder ó goberno co paquete de leis habilitantes. A polarización no país comezou a gañar forza e a maioría dos medios de comunicación comezaron a asumir unha posición netamente anti-goberno.
 
=== Derrocamento temporal de Hugo Chávez ===
A polarización continuou en 2002. En xaneiro renuncia Luis Miquilena, Ministro do Interior. O 7 de febreiro, un coronel de aviación intervén nun foro televisado e pide a renuncia de Chávez (a intención dos golpistas era manter a Hugo Chávez en Venezuela). Pouco despois fanno os oficiais Pedro José Flores, Carlos Molina Tamayo, Alberto Pogglioli e Guaicaipuro Lameda. O 5 de marzo Fedecámaras, CTV, a Universidade Católica Andrés Bello e a cúpula da Igrexa Católica asinan un pacto contra Chávez. Seguen as desercións nas Forzas Armadas.
 
O 7 de abril o presidente Chávez anuncia por televisión o despido de altos xerentes da empresa PDVSA. As protestas nas rúas intensificáronse. O 9 de abril a CTV e Fedecámaras anuncian o paro xeral de vinte e catro horas para apoiar ós xerentes de PDVSA. A oposición convocou o 11 de abril a unha marcha que reuniu a centos de miles de personaspersoas, que orixinalmente ía destinada e autorizada ata a sé de PDVSA ubicadasituada en Chuao <ref>[http://buscador.eluniversal.com/2002/12/01/apo_art_01106EE.shtml (fonte: Diario El Universal)] </ref>, pero os ánimos se caldearon e foi desviada cara ó Pazo de Miraflores, onde había multitude de simpatizantes de Hugo Chávez, buscando este desvío entrar nunha confrontación directa. Ó chegar ó centro da cidade, as protestas convertíronseconvertéronse en violentos disturbios e enfrontamentos entre os opositores, os partidarios do goberno e a intervención da Garda Nacional e a Policía Metropolitana de Caracas.
 
Durante os feitos, Chávez encontrábase no Pazo de Miraflores, desde onde se dirixiu ó país en Cadena nacional e solicitou ás Forzas Armadas a activación do chamado [[Plan Ávila]], un plan especial das Forzas Armadas venezolanas cando hai unha conmoción interna que ameaza a estabilidade e seguridade nacional. MentrasMentres tanto, as estacións de televisión privadas dividiron as pantallas. Nun lado veíasevíase a Chávez e no outro escenas dos disturbios que ocorrían no centro de Caracas. O goberno, ante isto, respondeu mandando a sacar do aire a ditos canles{{cómpre referencia}}, pero estes, cun plan alternativo, lograron, cinco minutos despois, seguir transmitindo cunha imaxe de menor calidade. Os feridos e mortos comezaron a sucederse sobre as 13:30, existindo francotiradores que disparaban ós manifestantes. TerminandaTerminando a tarde, as televisións transmitiron unha mensaxe previamente gravada dun grupo de almirantes e xenerais que negaban ó goberno de Hugo Chávez. Pouco despois, Venevisión transmite imaxes dun grupo de afectos ó goberno que disparan desde a ponte Llaguno cara o sur. As canles nunca amosan a quen lles disparaban, dicindo que os partidarios de Hugo Chávez eran os que disparaban á multitude, cando existen imaxes que amosan que a rúa debaixo da ponte estaba absolutamente baleira e os chavistas estaban disparando ós francotiradores<ref>[http://video.google.es/videoplay?docid=-7909142222855052928&q=la+revolucion+no+sera+televisada&ei=qqtjSIiNIo7migLu96nyAw&hl=es La revolución nos erá transmitida, minuto 33 e 30 segundos.]</ref>.
 
Finalmente, houbo dezanove mortos (a maioría afectos ó goberno) e uns cen feridos. Nove policías e dous efectivos da Garda Nacional foron xulgados por varias desas mortes. Acúsase a [[francotirador]]es (entre eles a un concelleiro do partido oficialista MVR, imputado ante o Tribunal 26 de Control<ref>[http://buscador.eluniversal.com/2002/11/15/pol_art_15113CC.shtml Tribunal 26 de Control]</ref> de ser os causantes de outras<ref>[http://buscador.eluniversal.com/2003/04/12/apo_art_12156BB.shtml (fonte: Diario El Universal)]</ref>, se ben foron declarados inocentes en 2004.
A iso das 12 da noite, o Xeneral Lucas Rincón Romero, Ministro de Defensa, dirixiuse ó país por televisión e expresou que ó presidente "se le solicitó la renuncia, la cual aceptó", aínda que en realidade nunca renunciou, segundo testemuñas da reunión<ref>[http://video.google.es/videoplay?docid=-7909142222855052928&q=la+revolucion+no+sera+televisada&ei=qqtjSIiNIo7migLu96nyAw&hl=es La revolución no será transmitida, 39' 20''.]</ref>. Na madrugada do 12 de abril, Chávez accedeu a entregarse, abandonou Miraflores e foi transportado inicialmente á base militar ubicada en Fuerte Tiuna, Caracas. As imaxes do ocorrido ese día dentro do pazo presidencial foron captadas polas cineastas Kim Bartley e Donnacha O'Brien no documental "[[La revolución no será televisada]]".
 
Na tarde do 12 de abril foi xuramentado [[Pedro Carmona]], presidente de Fedecámaras, como presidente interino. Acto seguido emitiu un decreto que derogouderrogou as leis habilitantes, disolveu o Parlamento, o [[Tribunal Supremo de Justicia (Venezuela)|Tribunal Supremo de Xustiza]], a Fiscalía, a Defensoría do Pobo e se deu a si mesmo poderes por encima da Constitución, o que causou unha grande indignación entre os partidarios do Presidente Chávez e nalgúns sectores moderados da oposición e terminou por restarlle apoio internacional. Entre os países que apoiaron tacitamente o Golpe cóntanse [[España]] (gobernada por [[José María Aznar]]), [[Chile]], [[Colombia]], e [[Estados Unidos de América]]. O sábado 13 de abril, desde a mañá, moitos seguidores de Chávez comezaron a manifestarse en Caracas. A autoestrada que enlaza a capital co oriente foi pechada polos manifestantes, ó igual que a autoestrada que comunica Caracas con La Guaira (onde están o principal porto e o principal aeroporto do país). Comezaron protestas en todo o país. As canles de televisión limitáronse a transmitir películas importadas e deseños animados. Os venezolanos, xa na tarde dese sábado, comezaron a enterarse do que sucedía grazas á canle CNN que chega a Venezuela por cable e satélite. Os captores de Chávez trasládano a unha base naval en Turiamo, onde escribe unha nota dirixida ós venezolanos expresando: "no he renunciado al poder legítimo que el pueblo me dio". Un soldado logra sacar a nota das instalacións e a envía por fax ós medios de comunicación. Daquí, Chávez é trasladado á illa de [[Isla La Orchila|La Orchila]] coa intención, ó parecer, de sacalo do país.
 
Na noite dese día partidarios de Chávez logran tomar Venezolana de Televisión e comezan a transmitir. A estación, ó parecer por presións e ameazas dos opositores, entre eles o mesmo gobernador do estado Miranda, Enrique Mendoza, fora abandonada polos seus traballadores a noite do 11. Un importante batallón asentado en Maracay, baixo o mando de Raúl Isaías Baduel, declara a súa adhesión a Chávez e activan o que chamaron a [[Operación de Rescate de la Dignidad Nacional]]. Os partidarios de Chávez toman o Pazo de Miraflores, abandonado polos golpistas a primeiras horas da tarde. O Presidente do Congreso toma xuramento ó vicepresidente, Diosdado Cabello, como presidente provisional. Horas máis tarde, na madrugada do 14 de abril, un comando libera a Chávez en La Orchila e o traslada a Caracas por vía aérea. Diosdado Cabello transfírelle o mando. Chávez diríxese á nación, amosando un crucifixo e chamando á calma.
=== Eleccións presidenciais de 2006 ===
{{Artigo principal|Elección presidencial de Venezuela (2006)|Elección presidencial de 2006}}
Nas eleccións presidenciais do 3 de decembro de 2006 é reelexidoreelixido como Presidente da República Bolivariana de Venezuela, obtendo case 8 millóns de votos [http://www.cne.gob.ve/divulgacionPresidencial/resultado_nacional.php Resultados da elección presidencial 2006].
 
== O terceiro período presidencial (xaneiro 2007-xaneiro 2013) ==
Entre xaneiro e marzo de 2006 emitiu constantemente expresións de apoio ó candidato [[Ollanta Humala]] nas [[eleccións xerais de Perú (2006)|eleccións xerais peruanas]], o que foi considerado pola opinión pública peruana como intromisión nos asuntos políticos de Perú, xa que ó mesmo tempo atacaba a [[Lourdes Flores]] na primeira volta e a [[Alan García]] na segunda.
 
O 29 de abril de 2006 Perú decidiu retirar ó seu embaixador en Venezuela polos insultos que Chávez adicou ó presidente [[Alejandro Toledo]] e ó candidato á presidencia Alan García, en medio dun fogo cruzado de declaracións punzantes. García chamou a Chávez «desvergoñado» por criticar as sinaturas do TLC con Estados Unidos por parte de Colombia e Perú, referíndose tanto a el como ó presidente [[Bolivia|boliviano]] [[Evo Morales]] como «rapaces malcriados». Hugo Chávez expresou que o candidato peruano Alan García era un «canalla, tahúr e ladrón» (o goberno de García entre 1985 e 1990 caracterizouse por violacións dos dereitos humanos e crise económica. García foi acusado de corrupción, pero por razóns técnicas as acusacións prescribiron). Ademais agregou que tanto el como o presidente Toledo, son «caimáns do mesmo pozo». Chávez agregou en cadena de radio e televisión durante un acto nun teatro capitalino: «Se por obra do demo o señor García chega a ser elexidoelixido presidente do Perú, vou retirar ó meu embaixador do Perú porque cun presidente así Venezuela non vai ter relacións co Perú».
 
Nos primeiros días de maio de 2006 o goberno de Hugo Chavez retirou ó seu embaixador de [[Lima]], co que as relacións diplomáticas entre ambos países quedaron suspendidas.
Usuario anónimo