Diferenzas entre revisións de «Eduardo Vincenti»

+ imaxe
(→‎Biografía: ligazóns)
(+ imaxe)
[[Ficheiro:Eduardo Vincenti.jpg|thumb|right|200px|Estatua en Pontevedra.]]
'''Eduardo Vincenti Reguera''' ([[A Coruña]], [[1857]] - [[Madrid]], [[1924]]) foi un político galego.
 
'''Eduardo Vincenti Reguera''', nado na ([[A Coruña]], en [[1857]] -e finado en [[Madrid]], en [[1924]]), foi un político galego.
 
==Biografía==
Nacido na Coruña en 1857, logoLogo de realizar os estudos de dereito na [[USC|Universidade de Santiago]], desenvolveu unha notable carreira política: militando no [[Partido Liberal Fusionista|Partido Liberal]], foi deputado por [[Pontevedra]] desde 1886 ata o seu falecemento (renovou a súa acta de deputado en quince ocasións), director xeral de Administración e Fomento do Ministerio do Interior, Director Xeral de Ensino Primario, concelleiro e alcalde de Madrid (1905-06), presidente do Consello de Instrución Pública, e vicepresidente primeiro do Consello de Ministros.
 
Estivo casado con Dolores Montero Villegas, filla de [[Eugenio Montero Ríos]], de quen foi aliado político.
Como deputado por Pontevedra ocupouse a miúdo, tanto de asuntos relacionados co ensino público e co profesorado, como do desenvolvemento da agricultura e das cuestións sociais, chamando a atención sobre a necesidade de transformar a propiedade da terra rexida polo sistema foral en propiedade libre. Presentou e defendeu en 1907 unha proposición de lei sobre [[foro]]s e subforos.
 
Tamén tivo unha grande preocupación polo desenvolvemento da educación, como puxo de manifesto nas súas intervencións parlamentarias que reuniu nun texto editado en 1916, nas intervencións realizadas desde a presidencia de diversas Asembleas nacionais e rexionais e congresos de interese pedagóxico. Foi Presidente da “LigaLiga de los Amigos de la Enseñanza”Enseñanza e dirixiu o ''Boletín de la Liga Protectora de la Educación Nacional'' a comezos do século XX, con marcados acenos rexeneracionistas; era un dos vocais da [[Junta de Ampliaciación de Estudios]].
 
A súa defensa constante da necesidade de melloras corporativas e profesionais para o Maxisterio deulle credibilidade entre este sector profesional, que o honrou dedicándolle un busto e un singular pedestal nos xardíns da Alameda de Pontevedra.