Diferenzas entre revisións de «Pío VII, papa»

sen resumo de edición
m (Bot: Trocar espazo de nomes 'Imaxe:' e/ou 'Image:' por 'Ficheiro:')
O seu nome de nacemento era '''Barnaba Chiaramonti''', ó que engadiu o de '''Gregorio''' cando profesou como monxe. Era fillo do conde [[Scipione Chiaramonti]] e da súa esposa, a condesa [[Giovanna Coronata Ghini]], filla do marqués [[Barnaba Eufrasio Ghini]].
 
En 1756 ingresou no mosteiro de Santa Maria del Monte, pertencente á congregación de [[Montecassino]] da [[Orde BenedictinaBeneditina]]. En 1773 foi nomeado confesor do papa [[Pío VI, papa|Pío VI]] e abade do mosteiro romano de [[San Paulo Extramuros]].
 
En 1782 foi consagrado bispo de [[Tívoli]] e en 1785 nomeado cardenalcardeal do título de ''San Callisto''. En febreiro de 1785 foi transladadotrasladado á [[diócesediocese]] de [[Imola]]. Conservou este bispado ata 1816, compatibilizándoo co de papa e bispo de [[Roma]].
 
Á morte de Pío VI en 1799, a situación de Roma non permitiu que se reuniesereunise naquela cidade o cónclaveconclave que debía designar ó seu sucesor. Congregáronse os cardenaiscardeais en [[Venecia]]. O cardenalcardeal [[Frantisek de Paola Hrzán z Harras]], do título de ''San Girolamo degli Schiavoni'' e camarlengo, presentou o veto do emperador [[Francisco II]] contra [[Carlo Bellisomi]], cardenalcardeal do título de ''Santa Maria della Pace'' e arcebispo-bispo de [[Cesena]], e contra [[Hyacinthe Sigismond Gerdil]], cardenalcardeal do título de ''Santa Cecilia'' e prefecto da Congregación de ''Propaganda Fide'', pero iso non parece que afectara á formación dunha maioría. Chiaramonti foi elexidoelixido o 14 de marzo de 1800, e unha semana despois e na mesma [[Venecia]] foi coroado polo cardenalcardeal [[Antonio Maria Doria Pamphilij]], protodiácono de ''Santa Maria ad Martyres''.
 
[[Ficheiro:Jacques-Louis David 015.jpg|thumb|250px|Pío VII]]
 
Uns meses antes de que resultar elexidoelixido, en novembro de 1799, [[Napoleón Bonaparte]] se fixerafixérase coa maxistratura de primeiro cónsul de [[Francia]] tras derrocar ó [[directorio]] mediante un golpe de estado. As futuras relacións entre os [[Estados Pontificios]] e Francia quedaban desde entón en mans destes dous homes.
 
O novo papa non albergaba unha preconcebidapreconcibida indisposición haciacara a Napoleón, nin se mostraba belixerante contra a orde política que o réxime francés pretendía instaurar nos países da súa órbita. Cando era só bispo de Imola e o exército francés penetrou nos estados do norte de [[Italia]] e Napoleón creou con eles a [[República Cisalpina]], Chiaramonti aconsellou non resistir ó poderoso invasor e predicou o sometimentosometemento ós recentes señores. A súa famosa homilía do día de Nadal de 1797 é clara neste sentido: o futuro papa fai nela profesión de fe nos enunciados democráticos do novo goberno e mantén que unha constitución desta tendencia política non está en contradición cos principios da igrexa cristiá. Tampouco Napoleón seguiu as tendencias anticlericais das primeiras fases da revolución. No seu pragmatismo político tivo ben presente que as crenzas relixiosas estaban moi enraizadas no pobo francés e que era proveitoso para os seus designios manter unha amistosa relación cos poderes eclesiásticos, en especial co papa de Roma.
 
[[Ficheiro:Thomas Lawrence - Pope Pius VII.jpg|thumb|250px|left|Pío VII en 1819, con 77 anos. O seu pontificado foi de moito sufrimento. Está considerado un pontífice santo. O seu amor por María Santísima Auxiliadora e pola Santa Eucaristía fixérono ser forte nas adversidades e no desterro]]
 
Cabía, pois, esperar un entendemento entre ámbalas dúas xerarquías. Produciuse, en efecto, e quedou plasmado no [[Concordato]] que Francia e a Santa Sé firmaron en 1801. O papa regresara a Roma e volvera a ocupar o seu trono nela. DalíDe alí partiu en 1804 haciacara a [[París]] para oficiar a coroación como emperador de Napoleón I; o pontífice limitouse a unxilo, pois foi o propio Napoleón quen se coroou a si mesmo, seguramente recordando e non querendo que se repetisen as circunstancias en que foi investido emperador [[Carlomagno]] mil anos antes. As aspiracións do novo emperador eran demasiado ambiciosas como para supeditalas a unha boa harmonía co príncipe da igrexa, polo que a aparente avenenciaavinza entre eles feneceu tan pronto como a ríxida postura papal supuxo un estorbo na estratexia imperial de Bonaparte. Foi, dun lado, a negativa de Pío VII en 1806 a sumarse ó bloqueo contra [[Inglaterra]] que Napoleón quería impor ás nacións continentais e, doutro, a resistencia do papa ante a permanente tentativa do emperador de controlar a igrexa francesa, o que provocou a violenta reacción deste. En 1809 apoderouse dos Estados Pontificios, que incorporou co imperio francés e retivo a Pío VII como prisioneiro en [[Savona]]. Máis tarde levouno deportado a Francia, onde quedou reducido a cautiveriocativerio en [[Fontainebleau]].
 
En marzo de 1814, tras unha serie de fracasos militares colleitados polas armas imperiais, e pouco antes de que Napoleón se vise obrigado a abdicar, o papa foi posto en liberdade. Puido regresar a Roma e facerse cargo do goberno dos territorios de pertenenciapertenza eclesiástica. O [[Congreso de Viena]] de 1815, do que xordeuxurdiu a reordenación da [[Europa]] postnapoleónica, ratificou a existencia dos estados pontificios baixo xurisdicciónxurisdición dos papas, se ben se viron lixeiramente mermadosminguados nunha pequena franxa de terreo que permaneceu en poder de [[Austria]]. Aínda ó propio Pío VII, que dera mostras de comprensión das fórmulas democráticas de goberno, pareceulle que a súa aplicación a terceiros países podía constituír un réxime aceptable, pero que no caso dos estados da igrexa era ir demasiado lonxe. DerogouDerrogou a maior parte das disposicións lexislativas aprobadas durante o periodoperíodo de ocupación francesa, se ben, como rasgotrazo de modernidade e porque os tempos que corrían así o demandaban, mantivo na [[constitución]] coa que dotou ós seus estados a supresión dos dereitos [[feudalismo|feudais]] da nobreza.
 
Faleceu en Roma o 20 de agosto de 1823 e foi sepultado na basilicabasílica vaticana (sculptor [[Thorwaldsen]]).
 
As profecías de [[San Malaquías]] refírense a este papa como ''Aquila rapax'' (OA águiaaguia rapaz), cita que ó parecer fai referencia a que foi contemporáneo de [[Napoleón Bonaparte]], un emperador expansionista que tiña como símbolo ununha águiaaguia e que o someteu a fortes presións.
 
{{Commons|Pope Pius VII}}
52.740

edicións