Diferenzas entre revisións de «Wilhelm Meyer-Lübke»

sen resumo de edición
A área actual da mudanza u>ü é resultado dunha expansión efectuada a partir dun núcleo orixinario pequeno, e mesmo se estendeu até o [[lingua vasca|vasco]] de [[Iparralde]].
 
De todos os fenómenos atribuídos á influencia do substrato céltico, os que resultaban máis seguros para Meyer-Lübke eran o paso de -CT- a -it- e a nasalización das vogais. A influxo osco-umbro, Meyer-Lübke atribuía dous fenómenos seguros: a sonorización das [[oclusiva]]s xordas despois de [[nasal]], e máis a [[asimilación]] -ND- > -nn-. Na Península Ibérica estudou o cambio do F- inicial que non desaparece diante do -r- nin diante do [[ditongo]] castelán '''ue''' procedentprocedente de O. En conclusión, Meyer-Lübke consideraba que antes de avanzar a hipótese da influencia do substrato deberían de cumprirse tres operacións preliminares:
 
#Comprobar as condicións de vida real da poboación da zona onde aparece o fenómeno, ou ben das relacións exactas que mantiñan romanos e autòctonos;autóctonos.
#Comprobar a antigüidade do fenómeno na zona afectada;.
#Analizar rigorosamente as diversas realizacións articulatorias de sons aparentemente idénticos.
 
=== A clasificación do catalán ===
Seguindo ao seu mestre [[Friedrich Diez]], en 1890 asignou á língualingua catalanacatalá o estatusstatus de [[dialecto]] do occitano (denominado daquela ''provenzal'') na súa obra ''Grammatik der romanischen Sprachen'' (''Gramática das LínguasLinguas Románicas''), na que afirma: "Ao leste a transición se produce paulatinamente con oco catalán no Rosellón: Esta última variedade (''parlen''), que non é máis que un dialecto provenzal...." (p. 14). Porén, abandonou esta opinión en 1925, e emprega de maneira xeral o nome de "língualingua catalanacatalá", mais afirmando as concordancias con oco occitano de todo o conxunto idiomático de Cataluña, o País Valenciano e as Baleares. Este cambio foi fundamental para o recoñecemento do catalán como unha lingua independente.
 
No seu estudo monográfico sobre do catalán (''Das Katalanische'') (1925), Meyer-Lübke comparou este idioma con oco castelán e o occitano e tirou a conclusión de que o catalán era unha língualingua do grupo [[Galorromania|galorománico]]. Con esta opinión comezou unha polémica sobre a [[subagrupación románica do catalán]], xusto logo do seu recoñecemento como língualingua independente, e sobre todo pola coincidencia cronolóxica da obra de Meyer-Lübke con acoa edición de ''Orígenes del español'' de [[Ramón Menéndez Pidal]] (1926), obra na que este filólogo español desenvolvía a tese da clasificación do catalán como língualingua [[Iberorrománia|iberorrománica]].
 
==Obras==
 
*''Die Schicksale des lateinischen Neutrums im Romanischen'' (''A cuestión do neutro latino na Romania'') (Halle, 1883).
*''Grammatik der romanischen Sprachen'' (''Gramática das línguaslinguas románicas'') (Estrasburg, 1890-1902), 4 vols.
*''Italienische Grammatik'' (Leipzig, 1890).
*''Historische Grammatik der französischen Sprachen'' (1898).
*''Romanische Syntax'' (Leipzig, 1899).
*''Einführung in das Studium der romanischen Sprachwissenschaft'' (''IntroducciónIntrodución ao estudo da lingüística románica'' (Heidelberg, 1901).
*''Die Aussprache des Altprovenzalischen U'' (''A pronunciación do U en antigo provenzal''), in Mélanges Wilmotte (París, 1909).
*''Romanisches etymologisches Wörterbuch'' (''DiccionarioDicionario etimolóxico das língüaslinguas románicas'') (1911-1920), en trece entregas.
*"Gedanken über die Anlage des von Mn. A. M. Alcover unternommenen Diccionari català-valencià-balear", ''Bolletí del Diccionari de la Llengua Catalana'' XIII (juliol-agost 1923), p.72-94.
*''Das Katalanische. Seine Stellung zum Spanischen und Provenzalischen, sprachwissenchftlich und historisch dargestellt'' (''O catalán. A súa situación perante o español e o provenzal'') (Heidelberg, 1925).
52.348

edicións