Diferenzas entre revisións de «Wilhelm Meyer-Lübke»

sen resumo de edición
m (bot Engadido: it:Wilhelm Meyer-Lübke)
'''Wilhelm Meyer-Lübke''' (ou '''Meyer-Luebke''') ([[Dübendorf]], [[Suíza]], [[1861]] - [[Bonn]], [[1936]]), lingüístalingüista [[Neogramática|neogramático]] e [[romanista]] de orixe suíza.
 
==Biografía==
Discípulo do pai da Romanística científica, [[Friedrich Christian Diez|Friedrich Diez]]. Foi profesor das universidades de [[Jena]], [[Viena]] e [[Bonn]]. SeguíuSeguiu a teoría de [[Gustav Gröber]], adaptando o [[mètodométodo comparatista]] da investigación das [[línguaslinguas indoeuropeas|indoeuropeo]] ás línguaslinguas románicas, no estudo das cales introducíuintroduciu principios de sistematización.
 
== Criticismo sobre a actuación do substrato ==
ManteuMantén un grande escepticismo cara a actuación do [[Substrato (lingüística)|substrato]] nas explicacións dos cambios fonéticos. Observou que non se sabía abondo das línguaslinguas prerromanas: ([[LínguaLingua osca|osco]] e [[umbro]] na Italia central e meridional; [[Galia|galo]], na Italia septentrionalsetentrional e na mesma [[Galia]]; [[ibero]], en Hispania); non se sabía nada con certeza da língua dos [[Sardeña|sardos]] e moi pouco da língualingua prerromana da [[Dacia]] ou do [[Véneto]]. Unha das influencias de substrato [[celta|céltico]] admitida naquela altura, era a mutación de [u] en [ü]. Esta mudanza obsérvseobsérvase en francés, occitano, piamontéspiemontés, lígur, lombardo, en parte dos dialectos da [[Emilia]], en [[romanche]] e [[retorománico]] [[engadinés]], ademais de en [[galés]], [[holandés]], os dialectos alemáns de [[AlsàciaAlsacia]], de parte de Brisgobia e do [[Vallese]]. Todas estas zonas foran habitadas polos celtosceltas, mais a coincidencia entre a [[isoglosa]] e a área celta é menos precisa do que semella. Mais aínda admitindo a identidade da isoglosa moderna con área antigamente ocupada polos celtas, habería que demostrar que a isoglosa é antiga e que a coincidencia remonta efectivamente á época na que os celtas aprenderan latín. Ademais demostrouse que o fenómeno en occitano é posterior á época medieval, e parece fenómeno tardío tamén noutras zonas periféricas da [[Galorromania]], desde [[Savoia]] até [[Normandía]].
A área actual da mudanza u>ü é resultado dunha expansión efectuada a partir dun núcleo orixinario pequeno, e mesmo se estendeu até o [[língualingua vasca|vasco]] de [[Iparralde]].
 
De todos os fenòmenosfenómenos atribuídos á influencia do substrato céltico, os que resultaban máis seguros para Meyer-Lübke eran o paso de -CT- a -it- e a nasalización das vogais. A influxo osco-umbro, Meyer-Lübke atribuía dous fenómenos seguros: a sonorización das [[oclusiva]]s xordas despois de [[nasal]], e máis a [[asimilación]] -ND- > -nn-. Na Península Ibérica estudou o cambio do F- inicial que non desparcedesaparece diante do -r- nin diante do [[ditongo]] castelán '''ue''' procedent de O. En conclusión, Meyer-Lübke consideraba que antes de avanzar a hipòtesehipótese da influencia do substrato deberían de cumprirse tres operacións preliminares:
 
#Comprobar as condicións de vida real da poboación da zona onde aparece o fenómeno, ou ben das relacións exactas que mantiñan romanos e autòctonos;
 
=== A clasificación do catalán ===
Seguindo ao seu mestre [[Friedrich Diez]], en 1890 asignou á língua catalana o estatus de [[dialecto]] do occitano (denominado daquela ''provenzal'') na súa obra ''Grammatik der romanischen Sprachen'' (''Gramática das Línguas Románicas''), na que afirma: "Ao leste a transición se produce paulatinamente con o catalán no Rosellón: Esta última variedade (''parlen''), que non é máis que un dialecto provenzal...." (p. 14). Porén, abandonou esta opinión en 1925, e emprega de maneira xeral o nome de "língua catalana", mais afirmando as concordancias con o occitano de todo o conxunto idiomático de Cataluña, o País Valenciano e as Baleares. Este cambio foi fundamental para o recoñecemento do catalán como unha língualingua independentwindependente.
 
No seu estudo monográfico sobre do catalán (''Das Katalanische'') (1925), Meyer-Lübke comparou este idioma con o castelán e o occitano e tirou a conclusión de que o catalán era unha língua do grupo [[Galorromania|galorománico]]. Con esta opinión comezou unha polémica sobre a [[subagrupación románica do catalancatalán]], xusto logo do seu recoñecemento como língua independente, e sobretodosobre todo pola coincidencia cronolóxica da obra de Meyer-Lübke con a edición de ''Orígenes del español'' de [[Ramón Menéndez Pidal]] (1926), obra na que este filólogo español desenvolvía a tese da clasificación do catalán como língua [[Iberorrománia|iberorrománica]].
 
==Obras==
Usuario anónimo