Diferenzas entre revisións de «Ética demostrada segundo a orde xeométrica»

+ arranxos
m (un detalle, o artigo necesita moito traballo de correción !)
(+ arranxos)
{{atención}}{{formatoWiki}}
'''A Ética''' (''Ethica Ordine Geometrico Demonstrata'' ou ''Ethica More Geometrico Demonstrata'') é unha obra de [[Spinoza]] coñecida con este nome. Foi redatada en [[latín]]. Esta composta en cinco partes.
 
Ó igual que [[Spinoza]] é un modelo de filósofo, a súa [[Ética]] é un modelo de [[filosofía]]. Austera, abstracta, difícil, a obra articula o coñecemento metafísico para unha finalidade moral: a beatitude. O libro contén a síntese rematada do pensamento [[ontolóxico]], [[antropolóxico]] e moral do seu autor. Está dividido en cinco libros: I, De [[Deusmoral]]; II, De la natureza y orixe da alma; III, Do orixe e natureza dos efectos; IV , Da servidume humana ou da forza dos efectos; V, Do poder do entendementoseu ou da liberdade humanaautor.
 
A Ética está escrita more geometrico, segundo unha presentación que pode desconcertar. Nela atópanse definicións, axiomas, proposicións, demostracións, cuxo modelo é evidentemente a construción [[ Euclides|euclidiana]]. O more geometrico spinozista debe ser retrotraído óao seu [[modelo cartesiano]]: as ''Segundas Respostas ás obxeccións das Meditacións''; trátase dun procedemento de exposición, e no descubrimento da verdade.
 
==Estrutura da obra==
Está dividido en cinco libros:
*I, De [[Deus]]
*II, Da natureza e orixe da alma
*III, Da orixe e natureza dos afectos
*IV, Da servidume humana ou da forza dos afectos
*V, Do poder do entendemento ou da liberdade humana.
 
Ó igual que [[Spinoza]] é un modelo de filósofo, a súa [[Ética]] é un modelo de [[filosofía]]. Austera, abstracta, difícil, a obra articula o coñecemento metafísico para unha finalidade moral: a beatitude. O libro contén a síntese rematada do pensamento [[ontolóxico]], [[antropolóxico]] e moral do seu autor. Está dividido en cinco libros: I, De [[Deus]]; II, De la natureza y orixe da alma; III, Do orixe e natureza dos efectos; IV , Da servidume humana ou da forza dos efectos; V, Do poder do entendemento ou da liberdade humana.
A Ética está escrita more geometrico, segundo unha presentación que pode desconcertar. Nela atópanse definicións, axiomas, proposicións, demostracións, cuxo modelo é evidentemente a construción[[ euclidiana]]. O more geometrico spinozista debe ser retrotraído ó seu [[modelo cartesiano]]: as Segundas Respostas ás obxeccións das Meditacións; trátase dun procedemento de exposición, e no descubrimento da verdade.
A obra comeza cunha serie de definicións problemáticas, na medida na que Spinoza, que retoma certos termos clásicos da ontoloxía e da [[metafísica]] (Deus, substancia, atributos, modos), non lle dá necesariamente un sentido tradicional.
É paradoxo que este libro, que se inicia cunha primeira parte que trata “de Deus”, non cesou de ser considerado como o breviario do [[ateísmo]]. Esta atribución apenas pode ser considerada como unha traizón. Pois non se ve que metafísica, que [[teoloxía]] podería recoñecer ó seu Deus na pura inmanencia da substancia na natureza, nesta “ ontoloxía naturalista e monista”, en termos de Robert Misrahi. Esta filosofía desterra todas as representacións antropomórficas da divindade: Deus non é unha providencia organizadora, nin un pai amante, nin un monarca severo, nin un xuíz xusticeiro. O apéndice ó libro I desmonta os mecanismos destas ficcións, cuxos intereses ideolóxicos e mesmo políticos son analizados. Ó mesmo tempo que toda concepción tradicional da [[divindade]], e baixo a mesma acusación de[[ antropomorfismo]], Spinoza tamén desterra a finalidade. É sinxelo comprender por que Spinoza foi excluído de toda comunidade relixiosa e perseguido polas Igrexas do seu tempo.
O libro II desenvolve a teoría do coñecemento, que guiou o bosquexo do Tratado da reforma do[[ entendemento]], como tamén unha teoría sobre as relacións entre a [[alma]] e o[[ corpo]]. É sabido que este problema, nutriu ás grandes doutrinas metafísicas post-cartesianas da segunda metade de século. Segundo Spinoza, “a orde e a conexión das cousas”; aquí está o principio dunha intelixibilidade universal do ser. A alma é polo tanto “a idea do corpo”. A teoría spinozista do coñecemento distínguese pola súa negativa a hipostasiar as facultades (entendemento, vontade), como fai o cartesianismo, e convertelas en axentes activos nas operacións do coñecemento. Entendemento e vontade son seres de [[razón]];o único que existe son as [[ideas]] e as [[volicións]].
O libro III constrúe o pedestal do que propiamente pode chamarse a ética spinozista. Ó orientar a análise da alma humana baixo a perspectiva dunha antropoloxía positiva, concibida de modo estritamente determinista, a teoría do desexo de Spinoza arruina todo [[moralismo]]. A súa teoría dos efectos apóiase, como a ontoloxía, nun rexeitamento de toda transcendencia.
Os libros IV e V examinan pola súas causas esta servidume o esta sabedoría humanas. Non se trata xamais para Spinoza de prescribir, louvar ou castigar, senón de comprender os mecanismos do desexo e da súa flutuación(o xogo dos afectos ou paixóns). A imaxinación é aquí obxecto dunha crítica severa. O meu desexo é sempre susceptible de ser determinado por fins exteriores, e de ser dirixido por afectos que comporten unha diminución da miña potencia de obrar e me leven tanto a tristeza.
A Ética é un deses libros cuxa influencia é imposible medir, tan enorme foi o seu alcance. A priori, un síntese tentado a interpretar a acollida que mereceron a súas teses como un desmentido ó seu valor. Porque lonxe de inducir ós seus contemporáneos a unha actitude de benvida e [[tolerancia]], Spinoza desencadeou contra el e o seu sistema un furacán de paixóns cargadas de odio que a súa morte non logrou apagar, e nin sequera atenuar. Excomungado durante a súa vida, mentres a Ética circulaba disimulada baixo a capa, Spinoza tamén seguiu estando despois da súa morte.
 
===Libro I===
É paradoxo que esteEste libro, que se inicia cunha primeira parte que trata “de Deus”, non cesou de ser considerado como o breviario do [[ateísmo]]. Esta atribución apenas pode ser considerada como unha traizón. Pois non se ve que metafísica, que [[teoloxía]] podería recoñecer óao seu Deus na pura inmanencia da substancia na natureza, nesta “ ontoloxía naturalista e monista”, en termos de Robert Misrahi. Esta filosofía desterra todas as representacións antropomórficas da divindade: Deus non é unha providencia organizadora, nin un pai amante, nin un monarca severo, nin un xuíz xusticeiro. O apéndice óao libro I desmonta os mecanismos destas ficcións, cuxos intereses ideolóxicos e mesmo políticos son analizados. Ó mesmo tempo que toda concepción tradicional da [[divindade]], e baixo a mesma acusación de[[ antropomorfismo]], Spinoza tamén desterra a finalidade. É sinxelo comprender por que Spinoza foi excluído de toda comunidade relixiosa e perseguido polas Igrexas do seu tempo.
 
Ao mesmo tempo que toda concepción tradicional da divindade, e baixo a mesma acusación de [[antropomorfismo]], Spinoza tamén desterra a [[finalidade]]. É sinxelo comprender por que Spinoza foi excluído de toda comunidade relixiosa e perseguido polas igrexas do seu tempo.
==Véxase tamén==
 
===LigazónsLibro externasII===
O libro II desenvolve a teoría do coñecemento, que guiou o bosquexo do ''Tratado da reforma do[[ entendemento]]'', como tamén unha teoría sobre as relacións entre a [[alma]] e o [[ corpo]]. É sabido que esteEste problema, nutriu ás grandes doutrinas metafísicas post-cartesianas da segunda metade de século. Segundo Spinoza, “a orde e a conexión das cousas”; aquí está o principio dunha intelixibilidade universal do ser. A alma é polo tanto “a idea do corpo”. A teoría spinozista do coñecemento distínguese pola súa negativa a hipostasiar as facultades (entendemento, vontade), como fai o [[Descartes|cartesianismo]], e convertelas en axentes activos nas operacións do coñecemento. Entendemento e vontade son seres de [[razón]]; o único que existe son as [[ideasidea]]s e as [[voliciónsvolición]]s.
* [http://users.telenet.be/rwmeijer/spinoza/works.htm?lang=ETHICA Texto en latin] (consultado o 3 de maio 2009)
 
===Libro III===
O libro III constrúe o pedestal do que propiamente pode chamarse a ética spinozista. ÓAo orientar a análise da alma humana baixo a perspectiva dunha antropoloxía positiva, concibida de modo estritamente determinista, a teoría do [[desexo]] de Spinoza arruina todo [[moralismo]]. A súa teoría dos efectos[[afecto]]s apóiase, como a ontoloxía, nun rexeitamento de toda transcendencia.
 
===Libros IV e V===
Os libros IV e V examinan pola súas causas esta servidume oou esta sabedoría humanas. Non se trata xamais para Spinoza de prescribir, louvar ou castigar, senón de comprender os mecanismos do desexo e da súa flutuación (o xogo dos afectos ou paixóns[[paixón]]s). A [[imaxinación]] é aquí obxecto dunha crítica severa. O meu desexo é sempre susceptible de ser determinado por fins exteriores, e de ser dirixido por afectos que comporten unha diminución da miña potencia de obrar e me leven tanto a tristeza.
 
==Influencia posterior==
A Ética é un deses libros cuxa influencia é imposible medir, tan enorme foi o seu alcance. A priori, un síntese tentado apodemos interpretar a acollida que mereceron a súas teses como un desmentido óao seu valor. Porque lonxe de inducir ósaos seus contemporáneos a unha actitude de benvida e [[tolerancia]], Spinoza desencadeou contra el e o seu sistema un furacán de paixóns cargadas de odio que a súa morte non logrou apagar, e nin sequera atenuar. ExcomungadoExcomulgado durante a súa vida, mentres a Ética circulaba disimulada baixo a capa, Spinoza tamén o seguiu estando despois da súa morte.
 
==Véxase tamén==
===Ligazóns externas===
* [http://users.telenet.be/rwmeijer/spinoza/works.htm?lang=ETHICA Texto en latinlatín] (consultado o 3 de maio 2009)
 
[[Categoría:Obras literarias en latín|Etica]]
[[Categoría:Obras filosóficas|Etica]]
 
[[ca:Ètica demostrada segons l'ordre geomètric]]
98.001

edicións