Diferenzas entre revisións de «Mosteiro de San Xoán de Caaveiro»

m
Ligazóns e ortografía
m (Bot: Trocar espazo de nomes 'Imaxe:' e/ou 'Image:' por 'Ficheiro:')
m (Ligazóns e ortografía)
O '''[[mosteiro]] de San Xoán de Caaveiro''' estableceuse no ano [[934]] nas Fragas do Eume para acoller os numerosos anacoretas que vivían dispersos na zona. Pero pronto importantes doazóns de [[San Rosendo]] engrandecen o seu patrimonio recibindo este a maior parte das terras cultivables existentes á dereita do [[Río Eume]] e concédenlle a xurisdición sobre vilas e freguesías eximíndoo da autoridade do arcebispado de [[Santiago de Compostela]].
 
Obtén así o cenobio un gran poder, alcanzando a súa igrexa a categoría de Real Colexiata (con seis canónigoscanónicos) que conservará ata finais do [[século XVIII]].
 
[[Ficheiro:Portada románica da iglesia de Caaveiro.jpg|250px|thumb|Portada románica da capela]]
 
Comezou pertencendo á Orde de San Bieito, pero no [[século XII]] converteríase en Colexiata de canónigoscanónicos regulares de [[Santo Agostiño]]. Entre o ano [[1220]] e o [[1259]] prodúcese a máxima expansión do seu dominio, nela estivo á fronte do mosteiro o prior Don Martiño Rodríguez, quen logrou a ampliación do couto até a ponte de [[Pontedeume]], incluíndo as parroquias de [[Cabanas]] e Eirís.
 
Durante a [[Alta Idade Media]] co auxe da [[casa dos Andrade]] perdeu moito poder económico, que recuperou en tempos dos [[Reis Católicos]].
 
Coa desmortizacióndesamortización, todas as posesións da comunidade foron vendidas polo Estado a particulares, as reliquias de San Rosendo foron trasladadas a Santiago, e algúns dos obxectos relixiosos, como as imaxes ou as campás da igrexa, foron distribuidosdistribuídos entre as igrexas das Neves e Soaserra.
 
A partir do ano [[1800]] queda abandonado, quedando ao coidado dun caseiro e inicia así a súa decadencia e deterioro. No [[século XIX]] '''Pío García Espinosa''', que comprara boa parte das terras que rodean o mosteiro, consegue unha autorización do Arcebispo de Santiago para restauralo. Derriba, para acometer a restauración, a casa dianteira e a igrexa prioral ([[1896]]), edifica un pavillón ameado e reconstrúe a capela de Santa Isabel. Incluso volve ser ocupado por relixiosos, pero esta vida monacal coa morte de Don Pío volve desaparecer.
No interior aínda se poden apreciar divisións que poderían corresponder a: un forno, as porterías, seis celas, un cabido, e as dúas igrexas.
 
No exterior, a casa dos canónigoscanónicos e as cociñas do mosteriomosteiro tamén se conservan aceptablemente,
a casa dos criados, as cabalerizascabalerías, o conxunto do muiñomuíño e a Ponte Sesín.
 
O muro norientalnororiental, que soportaba o empuxe da antiga igrexa, fabricado de perpiaños, mostra catro arcos de medio punto rebaixados.
 
===As igrexas===
==Estado actual==
 
O conxunto foi declarado no ano [[1975]] [[Conxunto Histórico-Artístico|monumento histórico-artístico]] pola súa importancia arquitectónica.
 
Na actualidade é propiedade da [[Deputación provincial da Coruña]], que iniciou un proxecto de restauración para a posta en valor do conxunto.
53.138

edicións